utopiano

Hrant ses-siz

2012-01-19T19:17:00.000+02:00

Kardeşimsin Hrant.

Video - Erhan Arık
Edit - Alper Şen
Music- Kardeş Türküler

acıyor

2012-01-17T21:49:00.001+02:00

pencereyi açtım. yanaklarımda kristaller oluşsun diye. zaten üşüyorum, belki soğukta uyuyabilirim, belki duyabilirim kendi hıçkırıklarımı. acıyor ellerim, herhangi bir şeye dokunduğumda. kaleme, deftere, ışığa... kapattım perdeleri, bekledim. kırılsın istedim kemiklerim teker teker, acıtsın içten içe. biri öldürsün beni. ama binlerce kere ölmek, binlerce kere dirilmek istemiyorum.
üşüyorum. kar yağmıyor. dışarısı beyaz değil, kapkaranlık her şey.
gözlerim görmüyor, kulaklarım duymuyor, tenimden akıp giden buz damlalarını zorlukla hissediyorum, tütünüm sönmek üzere, bir katran düğümü atmış ucuna, bitmeyen cümleler yakıyor onu.
yollar benim, yürürüm. bir kısmınız bilmez sokak çocuklarıyla kartopu oynamanın ne kadar keyifli bir şey olduğunu. sonra bakkaldan çikolata alıp O'nlara, daha fazla izlemek gülümseyişlerini. kardan bembeyaz olmuş saçlarına dokunduğumda ellerim nasıl da ısınır, arkamı dönüp giderim.
gece olur, uyku çatar, dümdüz bırakırım kendimi uzandığın yere, uyku kokar aylar sonra bile, burnum kaşınır biraz, sonra uyurum. geceler kara tren, titretir duvarlarımı, olur da yüzüme bakmaz diye koymadım bir resmini odama. olur da rüyamda görürüm diye bakmadım yüzüne, kapattım gözlerimi uyudum. gezdim diyar diyar.
"kendi ruhlarında ve kendi vücutlarında bilinmez şeyler bulan o utanmaz karakaygı kaşifleri gibiydim."
gittikçe daha fazla gördüm yüzünü, gittikçe daha karanlığa ve derine gitti yüzün. peşinden geldim. gelmek istedim. gitmek istedim. "gelme" demedin, "gitme" dedin, "kalma" demedin, " " dedin. gittim, gidemedim, peşimi bırakmadı, uyanamadım.
dumanlar altında uyandım hep, güneşin doğmadığını düşünüp tekrar uyudum. uykum derindir bilirsin, top atsan uyanmam. ama kalbinin atışlarına uyandım. her sabah.
yanımda sadece ben vardı, bana bakıyordu, gülüyürdu da biraz, bilmiyorum neden. saat yoktu odamda ama farkındaydım, zaman geçiyordu. yazdığım her kelime, bir saniyeye bedeldi. okuduğum her kelime, aylara, yıllara. her düşünüşümde, içim ürperiyordu, düşünüyordum. üstüne gittikçe ıslanıyordu saçlarım, mektuplarımı saklıyordum kitapların arasına, olur da kapıdan içeri girersin diye, olur da açarsan kapıyı, beni böyle görme diye traş oluyordum her sabah.
sakallarıma akıyor damlalar, sakallarımı besliyorlar. çiçek açıyor yanaklarım, dikenleri batıyor. gözlerimle beraber ağlıyor yüzüm, kankırmızı, haykırmadan titretiyorum camları, haykırmadan inliyorum, durmadan, beklemeksizin, parmak uçlarımdan fırlıyor sinirlerim, her şey karışıyor birbirine.
başımı önüme eğiyorum bu suçluluktan, bu sessizlikte bile duyuyorum seslerini. sessiz. hiç bu kadar sessiz olmamıştı. hiç bu kadar... yıllarım sessizlikle geçmiş olsa bile...
yanaklarımdaki kristaller batıyor tenime, dikenler yetmiyormuş gibi. hani derler ya, "insan acı çektiği sürece yaşadığının farkında olurmuş" diye. neyin farkında olduğumu bile bilmiyorum. bekliyorum, sancılı, melodisiz, mat akşamlar geçip gitsin diye. sabrediyorum çünkü başka bir şeyim yok. sahip olduğum başka bir şey yok, kendimden başka, sevgimden başka. ruhumdan başka. sabrımdan başka. gözyaşlarımdan başka.

ne zamandır hatırlamazdım böyle çaresiz, böyle umutsuz, böyle sessiz oluşları. ne zamandır hissetmezdim oyuncağı elinden alınmış çocuk gibi. ne zamandır beklerdim, o gemi bir gün gelecek diye. geldi, geliyor, yanaştı, içinde sen vardın, peki gittin mi? peki ben mi gittim? kim, nerede? beklemeye devam etmeliyim. yürümeye devam etmeliyim. dışarı çıktım, bahçeye doğru ilerledim. buralara geldiğimde bir fidan vardı yan bahçede, şimdi göğe değiyor başı. büyümüş yıllar sonra. ben hala aynıyım. ben hala olduğum yerde, bu soğuk, bu sessiz, bu acı dolu yerde bekliyorum seni.
güçsüz mü görünüyorum oradan bakınca? doğrudur. çok mu güçlüyüm peki? doğrudur. güçlü olmak istiyor muyum peki? yanlıştır. daha parmağını kaldırmadan ağlarım. dokunduğunda kendine vurmuş gibi hissedersin. ağırım belki de fazlaca. oysa ki sıskayımdır bilirsin, hep bir şeyler yedirmek istesin bana, hep beslemek istersin beni. çığlıklar besliyor beni. tekrar tekrar dolduruyor. geçici olarak donduruyor hayatımı, sonra tekrar besliyor.
hissediyorum hep. anlıyorum. farkediyorum. ama düşünemiyorum. anlam veremiyorum. anlayamıyorum. anlayamam, senin gibi ağlayamam, benim ağlayışım başkadır. kimse için ağlamadım yıllardır. yaşayan hiçkimse için. gözlerim reddetti bir damla dökmeyi. ama şimdi beni ağlatıyorsun çocuk! fakat rahatsız değilim, yap. içim ısınıyor bu kan donduran odada. kulaklarımdan içeri giren sesler bile soğuk bu akşam. kulaklarım bile ağlıyor bu akşam. ne zaman baksam gözlerine, ne zaman hatırlasam o çocuk gülüşünü, hareket ediyor ellerim, dokunmaya çalışıyor gözlerim kapalı, dokunmuyor hiçbir şeye... bir boğazımdan geçen şarabı hissediyorum, bir de bana dokunan parmaklarını. kelime dağarcığım bile donuyor, başka kelime bulamıyorum. yamuk bakıyorum her şeye, imdadıma yetişiyor geçmiş zamandan nağmeler;

"aşıkın gamzenle pek yandı dil-i gam haresi
cana tesir etti canâ tir-i müjgân yaresi
olmaz âlemde gönül budur aşkın çaresi
kalmadı sabra kararım gayri ey mehparesi

gelince vad-i visale bahaneler söyler
o şah-ı kişver-i hüsn bahaneler söyler
tel ehl-i dâmına dil bestedir ki tamburun
birer suhani aşkı dâneler söyler

gör halimi canâ bana çeşmin neler etti
tiğ-i elemin ta ciğerlerimden güzer etti
çeşmanımı âlûde-i hun-i ciğer etti
senden dil-i biçareciğim kâm alacak mı?
ta vuslatımız ta dem-i haşre kalacak mı?"

dokundu durdu yüreğime, yaktı da yaktı beni.
sonra yine sessizlik kapladı ortalığı. yürüdüm, normalde daha hızlı yürüyebilecekken, kara batıyordu ayaklarım. ıslandılar. balıklar yüzüyordu çevremde, dönüp duruyordum, savruluyordum bir oraya, bir buraya. karanlık denizin dalgaları üstüme çıkıyordu inatla, ben aşmaya çalıştıkça büyüyorlardı, bir an için gökyüzünü, yıldızları gördüğümü sanmıştım ama...
gözlerimi açmış mıydım, yoksa kapalılar mıydı, anlayamıyordum ki. kapkaranlık... ışık yok, hareket yok, balıklar da gitmişti. oysa ki ne güzeldi o yolculuk, gökyüzünden düşüp omzuna, karışmak saçlarına, teninin sıcaklığında eriyip gitmek, sırtından akıp kalçalarının boğumlarından geçtikten sonra bacaklarından aşağı inip ayaklarını gıdıklamak... tenin hala sıcak, biliyorum. nedenini de biliyorum ama söyleyemem. ağzımdan dökülen her kelime ruhumu da döker dışarı. ağzımdan çıkan her kelime parça parça azaltır, yok eder beni. yok olmaktan korkmuyorum, hayır! ama içimde sen varken, olmaz. seni de kendimle beraber yok edemem.
ne kadar acıyor olsa da olsun, ne kadar acıtıyor da olsun, haklılar. acıdıkça hayatta olduğumun farkına varıyorum ve bunu seninle birlikte farkediyor olmanın verdiği buruk gururla, gülümsüyorum tüm acılara.
hani cesurdum ben, hani hiçbir şey yıkamazdı, hani hiçbir şeyden korkmazdım, kendimden bile? şimdi korkuyor muyum? hayır. uzakta değilim, kaçmıyorum korkularımdan, yaşamak zorunda olduğum ve olacağım hiçbir şeyden kaçmıyorum. kendi deliliğimden bile. vücudumun her noktasında hissediyorum nasıl battığını, zırhımı nasıl deldiğini, nasıl kararttığını gözlerimi. ama korkmuyorum! ne şekilde olursa olsun dokunabileceğim sana, bunu biliyorum. bunu düşünüyorum.
konuşamıyorum. boğazımda bir yumru, susuyorum. boğuyor beni, konuşmak bir kenara, nefesimi kesiyor. ben konuşmaya çalışmıyorum, bir nefes daha alsam mis kokan teninden, bir defa daha içime çeksem gözlerimi kapatıp, bir kez daha...
dönüp duruyor dünya etrafımda, dönüyor durmadan. geçip gidiyor günler. günler uzun. günler acıyla dolu. dünler gibi, günler uzun. günler yemyeşil acıyla dolu. oldukça uzun. saçların kadar uzunlar, saçların gibi dalgalı, saçların gibi kıvırcık, ama saçların güzel.
ayakların hele, minicik... bebek ayakları gibi, pıtır pıtır yürür gelirlerdi bana. tutup öperdim içimden, tutum öperdim dudaklarımdan kalbime kadar, varlığımı kanıtlayan ne varsa, hepsiyle, her şeyimle. parmakların ne de güzeldir, örgüler örerdi bana, yemekler yapardı, bensizken bile bir kestane fazladan atardı sobanın üstüne. aman dikkat et, yanmasın parmakların, kıyamam. ben yanayım seni ısıtan ateşlerde, ben yanayım ki ısınsın için, üşüyüp hasta olmayasın. bilirim nasıl da öksürürsün sessiz gecelerin boşluğuna, nasıl da ağlar ciğerlerin, aman ağlamasınlar, dur üstünü örteyim, varsın derim üşüsün, dert değil. sen üşüme yeter ki. üzülürüm.
kalk bir tas çorba içireyim sana, ama dur, önce patiklerini giydireyim güzel bebek ayaklarına. hırkanı giydirirken sarılayım sıcak bedenine, dolayayım kollarımı sonsuza kadar. gitme sonsuzluğumdan, o güzel ayakların götürmesin seni benden, o güzel minik ellerine değmesin gözyaşların, bana bakarken ağlasın sadece güzel gözlerin... sus istersen sonsuza kadar, ben anlarım. söylemesen de anlarım, düşünme anlayamayacağımı. üzülürüm. ben üzüldüm diye üzülürsün, üzülme.
ne demiş münevver, nazım'a?
"dertlerimi aklında tutma, unut. beni unutma..."
buralarda yine gece oldu bir tanem. buralara yine gökyüzü döküldü. buralar yine sessiz. buralar sen dolu, sen kokuyor, sen konuşuyor, sen duyuyor buralar, sen ağlıyor ve sen susuyor burada. dışarıda sensizlik esiyor bu gece ve sensizlik yağıyor çıplak omuzlarıma. derimin altında yürüyüp yayılıyorlar bedenime, bakışlarım buluşamıyor bakışlarınla. bekliyorum, bekledikçe çoğalıyor kelimelerim, bitmiyor cümlelerim, zamanım tükendikçe uzuyor ömrüm. tut bir kenarından, tut da gitmesin uçurumlara, düşmesin boşluklara, uzat elini hadi, yara bere içinde de olsa ellerim, tutarım. boncuk boncuk bakar kara gözlerin, neler neler anlatırlar bir bilsen. bak bana, bakma bana öyle. bir yanım alev alev yanar, bir yanım buz tutar gündüzsüz gecesiz.

gitme benden, ölürüm. öyle ölmem de, böyle ölürüm.
gitme, acırım. öyle acımam da, böyle acırım.
bırakma ellerimi.

olaylarolaylar

2012-01-14T03:18:00.001+02:00

bir dönem sigarayı bırakır bırakır tekrar başlardım. böyle bir ay, bazen iki ay filan içmezdim hiç. sonra tekrar başlardım. neden bırakıp neden başladığımı bilmiyorum; belki irademi test etmek için belki de murphy'i haklı çıkarmak için. çünkü ne zaman bıraksam, akabinde can sıkıcı süreçler içine giriyordum, "hay sikicem ama yaa!" diyerek bozuk atıyor, bir yandan da sigara içmeye başlıyordum tekrar.
geçenlerde bilgisayardan biraz daha uzak kalmak istediğimden bahsetmiştim, belki bir takıntı haline gelmişti bu konu. bilgisayar başında fazla zaman geçirdiğimi düşünüyordum, çalışırken zaten bilgisayar başındaydım, evde de bilgisayar başında vakit öldürüyor olmaktan yakınıyordum. artı üzerime bir üşengeçlik çökmüştü ya hani, aslında onun sebebi başka.
her neyse, tam da bu bilgisayar- internet konusunu düşünüyordum ki, murphy yine çıktı ortaya. iki haftaya yakın süredir sürekli bilgisayar başında, sabahtan akşama kadar çalışmak zorunda kaldım sağolsun. sabah işe git, gece eve gel, at kendini yatağa, uyan, tekrar, hobaaa
uzun zamandır haber alamadığım murphy yine ortaya çıkıp sevindirdi(!) beni. sıkıyorsa karşıma çıksın, alayım boyunun ölçüsünü?
neyse, bunu geçelim.
çeşitli rahatsızlıklarım olduğu doğrudur, evet. basitinden başlayacağım.
aslında bilgisayar veya internet, veya teknoloji, bu türden şeylerin hayatımızı nasıl değiştirdiğini binlerce kere işlemiştir insanoğlu. ben şu an bundan bahsetmeyeceğim, sadece gözlemlediğim bazı farklılıklar var, onlardan bahsedeceğim.
takıntı haline gelmiş bazı şeyler var, misal "haber alma özgürlüğü"
evet bu iyi, güzel bir şey. haber alabildiğimiz, bildiğimiz şeyler bizim için sıradan değil, değerli ve önemli şeyler. evet bazen haber alma özgürlüğümüzün olmadığını düşünüyorum ama buna iki yönlü bakmak istiyorum;
haber çeşitliliği ve sıklığıyla haberin insana ulaşma süresi arasında bir bağlantı var. çok sık eve çeşitli şekilde haber alabilmemiz mümkün, hem de anında. evet bazen gazetelerde ya da televizyonlarda görmediğimiz bir şeyi internette görme şansımız var.
peki ya reaksiyonlar? ne tür reaksiyonlara sahibiz?
internetin bu kadar etkin olmadığı dönemlerde haber almanın niteliği oldukça yavaş ve zayıftı. 20. yüzyılın ortalarında sadece gazeteler ve radyolar, son çeyreğinde tek kanallı da olsa televizyon, haberin ve haber almanın niteliğini bir miktar değiştirdi. bu değişim oldukça yavaş gelişmiş olsa da, çeşitli yan faktörlerle desteklendi. uydu sistemleri, el altından ya da sokaklarda dağıtılan gazeteler, kişisel radyolar, fanzinler, dergiler vs. derken basın ve televizyon tam anlamıyla bir "mecra" haline geldi. şimdi basın can çekişiyor çünkü aynısının "daha iyisi" internette var, hem de çok çeşitli ve hızlı.
televizyonun da kaderi buna benzeyecek, "gelişmiş" ülkelerin "gelişmiş" kısımlarında televizyona olan rağbet, bu ülkelerin "gelişmemiş" kısımları ve "gelişmemiş" ülkelerdeki rağbete oranla çok daha düşük. neden? çünkü internet var. istediğini izliyorsun, istediğini izlemiyorsun. bir programa ya da akışa bağımlı değilsin, sen ne istersen o.
gazeteler internete taşındı, insanlar da öyle. hangimiz evimize gazete alıyoruz?
radyolar da internete taşındı, artık radyoyla ilgili teknik bilgi sahibi olmadan da "radyo" yayını yapabilirsiniz. ister tek başına, ister arkadaşlarınızla ya da ufak bir organizasyon dahilinde...
hangimiz radyo dinliyoruz?
eskiden, derslerimizi sevdiğimiz program çıkmadan önce bitirir, sobanın önüne uzanır, ışıkları kapatırdık. trt'de melon şapka vardı misal, güzel programdı. hoş şiirler, hoş şarkılar eşliğinde uyuyakalana kadar dinlerdik. ben radyoyu arayıp "firuze"yi isterdim, ablam sever, dinler diye. ya da roxette çalmaya başladığında koşa koşa ablamı arardım, gelsin dinlesin, sever diye.
peki ben şimdi radyo dinliyor muyum? hayır. çalışmaya ara verdiğimde, sigara içtiğimiz odada sürekli açık olan bir radyo var, orada da eksen çalıyor sürekli. belki o zaman bir beş-on dakika kadar dinliyorum ama evde ya da ofiste dinlediğim müzikten pek bir farkı yok zaten.
gazete alıyor muyum peki? hayır. ama annem hala alıyor.
televizyon da izlemiyorum....
peki haber almanın niteliği insanların reaksiyonlarında nasıl bir değişim yarattı?
genellikle hızlı reaksiyon gösteriyoruz. bazı şeyleri hızlı yorumluyoruz. belki de buna zorunluyuz çünkü neyi nasıl kabul edeceğimizden tam olarak emin değiliz. çünkü çok fazla çeşit var, çok fazla erişim var, çok kafadan çok ses çıkıyor ve hangisine itimat edeceğimizden emin değiliz. artı teknoloji bu, çok kolay hile yapabiliyorsun. birgün bir gazetenin sitesini ele geçirsen, ne eğlence çıkarırdın değil mi? ben olsam çıkarırdım.
bu hızlı reaksiyon, özellikle somut olarak yapabileceğimiz bir şey olmadığı zamanlarda fazlasıyla karşılaştığımız bir şey. öncelikle bir örnek vereyim, Van depreminde verdiğimiz reaksiyonlar buna dahil değil. oradaki tepki, yardımlaşma, haberleşme ciddi anlamda iyiydi ve aslında internetin temelinde yer alan "haberleşme"ye uygun düzeydeydi. bunu suistimal eden insanlar yok muydu peki? belki siz karşılaşmadınız ama ben bakındım, karşılaştım, bunu suistimal eden çok insan vardı ve birçoğu ne yaptığını bilmiyor, ne yaptığını görenler ise bunun ne anlama geldiğini bilmiyordu.
suistimal.
haber alma özgürlüğü kadar haberleşme özgürlüğü de önemli. haberleşme, organize olunduğu zaman en doğru şekilde gerçekleşir.
Van depreminde yaptıklarımızı yapamayacağımız durumlar oluyor. örneğin geçenlerde şununla karşılaştım; evet ben de merak ettim, bunun bir haber değeri yok mu?
bu konu twitter'da, sözlüklerde, facebook'ta ne kadar konuşuldu, tartışıldı? sempatizanlık veya değil, farketmez, şöyle bir bak yeter... bence haber değeri vardı ama yine tahmin ediyorum ki şöyle olacaktı:
haber twitter'da, sözlüklerde, haber sitelerinde ve facebook'ta vb. yerlerde yayılacaktı, top trend olacaktı, bir sürü like alacaktı, onlarca yüzlerce entry, yorum yapılacaktı,
ve öylece kalacaktı.
değişen ne olacaktı? haberi aldık, düşündük, belki yorum yaptık ya da insanları ateşledik, beğendik, hoşumuza gitmedi, canımız sıkıldı, ya da bir şey ifade etmedi...
yine buna örnek olmayacak bir örnek vereyim:
22 ağustos 2011 tarihinde devreye girecek olan o "filtre"den bahsedildiğinde, buna karşı çıkan insanlar nasıl organize oldular? yüzlerce insan taksim meydanına tesadüfen mi geldi? hayır. zaman vardı ve birçok şey ince elenip sık dokunmuştu. o yürüyüş, o eylem ciddi anlamda başarılıydı. belki hala engellenmiş içerik vardır ancak filtre henüz yok.
bu konuda kararsızlıktan çok, pek de haz etmediğim ama kullanmaktan da geri kalmadığım bir şeyi, interneti savunuyordum ben de. çünkü internet haberleşmenin bir parçası bana göre.
hayatın içine fazla girmemesi gereken, benzeri diğer şeyleri öldürmemesi gereken bir şey.
ama aynı zamanda kısıtlanmaması da gerekiyor.
fakat şöyle de bir şey var ki, internetin yasaları, günümüz yasalarından çok farklı işliyor.
hem yasaları koyanlar, hem de bizim tarafımızdan bakıldığında, arada çok büyük uçurumlar var.

önceden halk evleri, öğrenci birlikleri vardı mesela. bir haber alındıysa organize olunur, harekete geçilirdi. herkes konuşur, fikir alışverişi yapılır, gelenler gelir, aynı fikirde olmayanlar kalmaz, onlar da gelirdi. şimdi böyle bir şeyin olması çok zor çünkü kimse "aynı fikir"de değil. herkes farklı düşünüyor, herkes sadece kendisine ait olan bu alanda, kendi düdüğünü öttürüyor. beğenmekte ya da karşı çıkmakta bir şey yok ama kendi fikrini ifade etme noktasına geldiğinde; beğendiğin ya da karşı çıktığın şeyin aynısını söylüyor olmak, biraz "kirlilik" yaratmıyor mu sizce de?
ya da bazı şeyleri bu yoldan yaşamak, duyguları öldürmüyor mu? artık insanlar mesajla ilişki bitiriyor, internete girip "google"da
-güzel cümleler
diye aratıp facebook'ta paylaşıyor, binlerce kere karşılaştığın şarkı haydi yallah bir daha,
ya da birinin-birilerini eurovision'a gönderilecek olması haber olduğunda her bilgisayarda o biri-birileri çalmıyor mu? tamam her bilgisayarda çalmıyordur ama büyük kısmında?
kavgalar telefonlarda, maillerde yapılıyor, klavyeler tıkır tıkır çalışıyorsa? msn'de insanlar gülerken salndalyeden kaydfıyorlarsa?
bir şeye sahip olduğumuzu, onu bildiğimizi, dinlediğimizi, anladığımızı, benimsediğimizi göstermek için ne kadar meraklıyız, bu nasıl bir egonun ürünüdür?
açıkçası ben bundan rahatsızım. bunu hissettiğim, farkettiğim anda kendime "dur" dedim.
bir zamanlar öldürmek için çabaladığım ve başardığım (başardığımı düşünüyorum evet) egomun gizli gizli tekrar hortlamaya başladığını hissettim. bunu burada anlatmak yerine bilmemkaç takipçim olan başka bir sitede anlatabilirdim, bu kadar uzun yazıyı bir iki kişi dışında hiiiçkimse okumazdı ama. yaaa.
artı burada bahsettiğim çok çok farklı bir şey, oradaki formata uygun değil. bilmiyorum belki sadece test etmek için yayınlayabilirim. ortalarına sonlarına bir yerlere de "okuduğunuz için teşekkür ederim, okumayanların da amına koyayım!" diye not da düşebilirim.
işte böyle ikiyüzlü, böyle çok çeşitli, böyle olmadığımız insanlar haline geldiğimiz, geleceğimiz, bizi zorlayan bir yer internet. kullanım amacı vs. hepsini çoktan geçtim çünkü artık bir amacı olmadığını görmek mümkün.
belki yarın öbür gün büyük hadron çarpıştırıcısı tekrar çalışsa, bu olayla ilgili haberleri ve atraksiyonları izleyebileceğim tek yer internet olacaktı evet. televizyonda, uydu kanallarını şöyle bir karıştırsam belki birkaç kanalda da yayınlandığını görecektim ama bu bir tercih meselesi, aynı zamanda internette başka sitelerden de bilgi alıp ne olduğunu-olacağını anlayabilmek için televizyon başına geçmeyecektim.
ama aynı zamanda şöyle bir şey var; insanlar bunu binlerce kere "paylaştılar" ama olsun;
görselini filan bulamadım ama özetle şöyle bir şeydi:
"fotoğrafçı değilsin, yazar değilsin, şair değilsin, ressam değilsin, sadece internet bağlantısına sahipsin"
bazı şeylerin kişisel kalması gerektiğini bilemediğimiz için mi böyle yapıyoruz yoksa egomuz her şeyin önüne mi geçiyor? nedir bu telaş?
hah bak şöyle bir şey var görselini filan şeyettirebileceğim:

belki bu belli bir kesime hitap ediyor ama olsun, bunu farklı kesimlere uyarlayıp öyle de yorumlayabiliriz.
ayrıca umut sarıkaya bu karikatürü çizdikten sonra sözlüğe ilk yazan bendim mesela. nasıl? süper değil mi? evet.
tamam insanlar duygularını ifade etmek isterler, bunu yapabildikleri sürece yapmaya devam edeceklerdir, öyle ya da böyle. ama bu kadar ifade yoğunluğu, bu kadar çok şey, nasıl büyük bir çöplük yaratıyor, kimse farkında değil mi?
ilk bilgisayar koca bir salon büyüklüğündeydi ve şu an normal bir bilgisayarın 0,0001 saniyede yaptığı işlemi birkaç saatte yapabiliyordu. şimdi aynı salonu kaplayan sunucular, harddiskler var. hepsinin içinde insanların yazışmaları, şarkıları, filmleri, paylaştığı ettiği şeyler var. bütün dünya istediği anda istediği yerden ulaşabiliyor hepsine.
burada "özgürlük" temasından ve az önce yarım bıraktığım "yasa"lardan bahsetmek istiyorum.
birkaç ay önce, medya ve iletişim okuyan bir arkadaşım ödev konusu olarak internetteki özgürlük temasıyla ilgili bir şeyler araştırıyordu. o sıralarda karşılaştığımız bir kitap vardı; richard dawkins'in yazdığı "the god delusion" adlı kitaba atıf yaparcasına "the net delusion" adını almıştı ve evgeny morozov tarafından yazılmıştı. kanımca başlık çok başarılıydı, internet dediğimiz sadece bir yanılsamadan ibaretti ki "we are eternal all this pain is an illusion" mottosunu benimsemiş olan insanlar bunu zaten biliyorlardı. ama ya bunun farkında olmayan insanlar? sosyal, sosyo-ekonomik ve psikolojik hayatlarındaki değişimi farketmeyen insanlar? daha önce bu noktayı belirttiğim
"ben hiçbir şey bilmiyorum" başlıklı yazımda da bol bol örneğini verdim, internetin insanın davranışlarında, yaklaşımlarında ve anlayış tarzında nasıl bir rol oynadığını.
peki ya genel-geçer ve kalıcı kuralların belirlediği davranış biçimlerimizin nasıl değiştiğinin farkında mıyız? yani yasalar, kanunlar.
büyük ya da komünite olarak değelendirilen "world wide" sitelerin kuralları vardır. bu kuralların büyük kısmı uluslar arası kanunlarla belirlenir, telif haklarıyla korunan, kullanılabilecek, paylaşılabilecek, kaynak belirterek alıntılanabilecek ya da kaynak belirtilse dahi alıntılanamayacak türden materyaller, kanunlarla korunur ya da denetlenir. ülkemizde bu kadar büyük bir komünite yok, bu tür siteler genelde amerika birleşik devletlerinin bünyesinde internette yer alıyor. abd'nin arkasından avrupa geliyor. asya, japonya'nın bu konudaki çeşitliliği sayesinde üçüncü sırada.
hepsinin katı kuralları var. hepsi yasalarla korunuyor. peki hangimiz bu yasaları biliyoruz? yaptığımız her hareket bu sistemlerde kaydediliyor, istendiğinde hangi tarihte olursa olsun ulaşılabilir halde kayıt altına alınıyorlar. silsek de silinmiyor, görünmez hale geliyorlar.
en bilindik şekliyle ek$i sozluk'te bir entry'i sildiğinizde aslında silmiş olmuyorsunuz, sadece moderatör olmayan insanlardan gizlemiş oluyorsunuz. tabi siz görmediğiniz için silindiğini düşünüyorsunuz. devekuşu misali, "ben onu görmüyorsam, o da beni görmüyordur"

konunun bu kısmı dallanıp budaklanır, anlat anlat bitmez. o yüzden şöyle söyleyeyim; internette sandığımız kadar özgür değiliz. sesimizi deli gibi çıkartabileceğimizi, muhalefet yapabileceğimizi, örgütlenebileceğimizi, kaçabileceğimizi sanıyoruz ancak bu mümkün değil ve hatta eskisinden daha da zor. belki ara sokaklara kaçarak izini kaybettirebilirsin ama internetin ara sokakları yok. internet koca bir çöplükten ibaret ve her çöpün bir seri numarası, bir parmak izi var.

***

gençken, kötü bir rüya gördüğüm zaman, ertesi gece tekrar kötü bir rüya göreceğimi düşünürdüm ve uyuyamazdım. belki isteyerek, belki istemeyerek. ama uyumazdım işte. sonradan sonradan bu değişti. artık gönül rahatlığıyla uyuyorum. kötü bir şey göreceksem uyumayı ve rüyamda görmeyi tercih ederim.
rüyada görmemek için uyumamak değil, gerçek hayatta karşılaşmamak için yaşamamak daha mantıklı geliyor bana. o yüzden kötü rüyalar sadece canımı sıkıyor.
bütün bir haftanın yorgunluğunu şu iki güne sığdırmak istiyorum ama bir yandan hala güçlü olduğumu düşünüyorum. en azından üşengeçliğimi üstümden attım, haftasonu evde zaman geçireceksem sadece dinlenmek için yapacağım bunu, üşengeç olduğum için değil.
belki, bir süredir yapmayı düşündüğüm şeyi yaparım, belli mi olur? orada olmayı en çok sevdiğim yerlerden birine giderim; stüdyoya. yapmayı en çok sevdiğim şeylerden birini yaparım, bateri çalarım. gezmeyi en çok sevdiğim yerlerden birini gezerim, kadıköy'ü. ama sadece gezerim.
canım insan görmek istemiyor, en azından mecburiyetten gördüğüm insanlar dışında.
aslında sadece tek bir kişiyi görmek istiyorum, onu da bir hafta sonra görebileceğim umuyorum ki. bana kızmadıysa, küsmediyse tabi .
şu son iki hafta, benim için biraz ağır geçti. fazla gergin, fazla alıngandım ve çok yorgundum. merak ettiğim şeyler vardı soramadığım, sadece zamansızlıktan.

aslında tüm rahatsızlığım bu. bir şeylerin zamanımı çalıyor olması. benim ayırdığım ve ayırmak istediğimden fazlasını istiyor olması. irademi zorluyor olması. ve hepsinin karşılığında bildik bahanelerin yer alması.
ama en azından geçici oluşu yeterli benim için. belki bu dönemden sonra çok rahat olacağım, belki görmek istediğim O tek bir kişiyle, değerlimle adım adım gezeceğim kadıköy'ü ve O'nun görmek istediği yerleri. önce taksim, sonra beşiktaştan üsküdar, oradan kuzguncuk, ertesi gün beykoz...
elimizde makinelerimiz, sessizliğimiz de peşimizde, istanbul çalacak biz oynayacağız.

aslında tüm bu gevezeliğin bir amacı olmadığını gördükçe, yazdıklarımda haklı mıyım haksız mıyım, bilmiyorum.
belki de benim için özel bir kitaptan bir alıntı yaparak bitirmeliyim artık...

***

pisim. bitler kemiriyor beni. bana bakınca kusuyor domuz yavruları. sarımtırak irinle kaplı derime pullarını sıvadı cüzamın kabuk ve ölü dokuları. ne ırmakların suyunu, ne de bulutların çiyini bilirim. tıpkı bir gübrelikte olduğu gibi, maydanozgiller saplı kocaman bir mantar büyümekte ensemde.
biçimsiz bir döşeme eşyasının üzerine oturmuş durumda, dört yüz yıldır oynatmadım kol ve bacaklarımı. yere kök saldığı ayaklarım ve iğrenç asalakların kaynaştığı, henüz bitkiden türememiş ve artık hayvan sayılmayacak bir tür canlı bitki oluşturuyorlar, göbeğime kadar. bununla birlikte çalışıyor yüreğim. ama cesedimin çürümesi ve çıkardığı kokular onu yeterince beslemeseydi, nasıl çarpabilirdi?
bir karakurbağası ailesi kendine yurt edindi sol koltuk altımı, aralarından biri kımıldayınca gıdıklanıyorum. aman dikkat, biri kaçıp da kulağınızın içini ağzıyla kaşımaya gelmesin: daha sonra beyninize bile girebilir. sağ koltukaltımda, açlıktan ölmemek için bunları avlayıp duran bir bukalemun var: herkes yaşamak zorunda. ama bir taraf ötekinin hilelerini bütünüyle bozunca, canlarını hiç mi hiç sıkmıyorlar, ve böğürlerimi örten lezzetli yağı emiyorlar. alıştım buna. kamışımı yedi bir kötücül engerek ve onun yerini aldı. hadım etti beni, bu alçak. ah! inmeli kollarımla kendimi savunabilseydim; ama, sanırım ki oduna dönüştüler.
ne olursa olsun, kanın, kızıllığına gezdirmek için artık buralara uğramadığını saptamak önemli.
taşaklarımın içini, onlara burun kıvırmayan bir köpeğe attı, artık büyümeyen iki küçük kirpi. deriyi özenle yıkayıp, içine yerleştiler. dübürümü bir yengeç ele geçirdi, benim ölümsekliğimden yüreklendiği için deliği kıskaçlarıyla savunuyor, ve çok canımı yakıyor! boşa çıkmayan bir umutla iştahı kabaran iki denizanası denizleri aştı. insan kıçını oluşturan iki etli parçayı dikkatle incelediler ve bunların dışbükeyliklerine tutunarak, giderek çoğalan basınçla öylesine ezdiler ki, iki et parçası yok olup giderken, renk, biçim ve yırtıcılık bakımından birbirine denk, yapışkanlık krallığının ürünü iki canavar kaldı.
sözünü etmeyin bel kemiğimin, çünkü çift ağızlı bir kılıç artık. evet, evet... dikkat etmemiştim... isteğiniz haklı. nasıl olup da böğürlerimin arasına, diklemesine kurulduğunu öğrenmek istiyorsunuz, öyle değil mi? açık seçik anımsamıyorum bunu kendim; bununla birlikte, aslında belki de düşten başka bir şey olmayan şeyi bir anı saymaya karar verecek olursam, biliniz ki, yaratcıyı yeninceye kadar hastalık ve devinimsizlikle birlikte yaşamaya ant içmiş olduğumu öğrenen insan, ayaklarının ucuna basarak, ama benim duyamayacağım kadar da sessizce değil, ardım sıra yürüdü. uzun sürmeyen bir an, hiçbir şey sezmedim. şenlik boğasının iki omuz arasına, gömüldü bu sivri hançer kabzasına kadar ve tıpkı yersarsıntısı gibi titredi kemik çatısı. kılıç gövdeye öylesine güçlü girdi ki, şimdiye kadar kimse çıkartamadı. sporcular, makineciler, filozoflar, hekimler, sırayla, türlü türlü yöntemler denediler. insanların yaptığı kötülüğün, bir daha bozulmadığını bilmiyorlardı! doğuştan gelen bilinçsizliklerinin derinliğini bağışladım ve kendilerini göz kapaklarımla selamladım.
yolcu, benim yanımdan geçerken, yalvarırım sana, en küçük avunç sözü söyleme bana: direncimi zayıflatırsın. bırak, gönüllü kurbanın yalımında direngeniğimi yeniden ısıtayım. git buradan... ki hiçbir acıma duygusu uyandırmayayım sende. sandığından da tuhaftır kin; suya salınmış bir sopanın görünüşü benzeri, açıklanmaz davranışı. gördüğün gibi ben, bir katiller ordusunun başında, cennetin surlarına kadar seferler yapabilir ve soylu öç alma tasarıları üzerine yeniden düşüncelere dalmak için, geri dönüp bu kalıba girebilirim. elveda, seni geciktirmeyeceğim daha fazla; ve kendini eğitmek ve korumak için, belki de doğuştan iyi olmama karşın, beni başkaldırıya götüren uğursuz yazgıyı düşün!
gördüklerini oğluna anlatacaksın; ve onu elinden tutarak, yıldızların güzelliklerini ve evrenin tansıklarını, narbülbülünün yuvasını ve tanrının tapınaklarını hayranlıkla göstereceksin ona. baba öğütlerine bunca yumuşak başlı olduğunu görüp şaşıracaksın ve bir gülümsemeyle ödüllendireceksin onu. ama, gözetlenmediğini anladığı zaman, bir göz at ona, salyasını tükürdüğünü göreceksin erdemin üzerine; aldattı seni, o, insan soyundan gelen; ama, bir daha kandıramayacak artık; bundan böyle, nasıl biri olacağını bileceksin onun gelecekte.
ey bahtsız baba, yaşlılık adımlarına eşlik etmek üzere, mevsimsiz bir caninin başını kesecek yıkılmaz darağacının ve sana mezarın yolunu gösterecek olan acının hazırlığını yap.

***

ve

2012-01-04T21:31:00.002+02:00

ta yıllar önce izmir'den benimle beraber gelen mumu yaktım, yanında şarap ve sevgilisi çikolata bana eşlik ediyor.
artık sayfalar benim! ellerim ağrıyana kadar yazacağım.

gelmeyen kış

2012-01-04T20:53:00.001+02:00

bu konuda dertliyim.

ayrıca eve yeni geldim, kapım pencerem perdem kapalı, karanlık, müzik çalmıyor ve sessiz.
"müziksizlikten hoşlanmam" dediğim anları arar oldum. kafam boş biraz, şu sıralar.
yazmak istiyorum, dışarı çıkıp gezmek istiyorum, görmek konuşmak istediğim arkadaşlarım var ne zamandır arayıp sormadığım, hala müzik yapmak istiyorum ve hatta bunun için süper bir formül geliştirdim ancak...
ancak...
üşengeçlik öyle bir işlemiş ki içime, anlayamıyorum. yerimden kalkıp mutfağa gitmek, yemek yemek, bir şeyler hazırlayıp içmek, uzanıp kitap okumak, bir zamanlar durmadan yaptığım "bir şeylere odaklanıp onun tüm detaylarını anlamaya çalışmak" gibi şeyler; içimden çok geliyor olmasına rağmen yapamıyorum.
biraz özgür alana, biraz daha fazla yalnızlığa ihtiyacım var. yakın zamanda yalnızlık kısmını tam olarak elde edebileceğim ama o zaman da kış geçip gitmiş olacak. gerçi şu an bile yok, güneşli bir gün ve serin bir hava, ne yağmur var ne rüzgar ne de kar. sadece sabahın köründe yerler donmuş oluyor, biraz soğuk oluyor o kadar. başka hiçbir şey yok...

haftalarca dinmeyen yağmurlarım vardı benim. nerede olursam olayım, yağarlardı durmadan.
bugün, hatırlayabileceğim en detaylı şekliyle hatırladığım o güzel yağmurun bilmemkaçıncı yılı. hiç uyumadığım gündü, yıllar önce bugün ve uykusuz kaldığım o birkaç gün boyunca hiç durmadan yağmıştı. ben belki ne olduğunun farkındaydım belki de değildim, ama o yağıyordu.
o sesi bir daha hiç duymadım, bir daha öyle güzel yağan bir yağmurla karşılaşmadım hiç. yaşadığım hiçbir şehirde görmedim o berraklığı, koklamadım temiz havayı, gökkuşağı bile o kadar renkli değildi günler önce, günler sonra.
ben üşengeç değildim, yazmak için kalem kağıt yeterdi, düşünürdüm yazmadan önce ama ne yazacağımı değil, ne hakkında düşündüğümü düşünürdüm. kalkar bir şeyler atıştırır, yanıma içecek bir şeyler alır, oturur yazardım sabaha kadar.
yazmadığım zamanlar okurdum, yüzlerce, binlerce sayfa. isimlerini, yazarlarını, konularını boşver, okunuyorlardı su gibi. akıyordu zaman, geçip gidiyordu.
aktı, geçti, gitti.
şimdi biraz daha fazla zaman ayırabilmek için O'nlara, yağmurları beklemeyeceğim. beklediğim tek bir şey var, O da beklemeye değer. bekleyeceğim.
o gelene kadar, bir zamanların "aptal kutusu" televizyonun yerine geçmeye başlamış olan bu bilgi kutusunu bir kenarda tutacağım. okumak, yazmak, alışmak için. hatta gaza gelmek için de.
yollara düşmek bu kadar zor olmamalı, yağmurların yağması, kışın gelmesi bu kadar zor olmamalı, hayatın içinde doğal halleriyle yer alan birçok şeyi görmek bu kadar zor olmamalı.
vivaldi'yi sevmek bu kadar zor olmamalı veya sessizliği. yalnızlığı.
üşengeçlik bütün aptal kutularının ortaya çıkardığı bir sonuç. sebeplerden kurtulmak gerek.

***

aklım başka yerlerde, aklımda başka şeyler var. bazen ben bile bilmek, farkına varmak istemiyorum bunların. oynamak istemiyorum onlarla, dışında kalmak istiyorum oyunların. saklambaç oynardık küçükken, hala öyle saklambaç oynayabilir miyiz? sanmıyorum. körebe oynardık, misket yuvarlardık, hala öylesine saf ve doğal olabilir miyiz? hayır.
bunları düşünüp kendimizi suçlu ve aciz hissetsek peki? bir işe yaramaz. içine çekildiğimiz o girdabın bir parçası mıyız peki? evet. ne yaparsak yapalım, ne düzeyde olursak olalım dibe çekiliyor ve batıyor muyuz? evet, hepimiz. farkındayız ya da değiliz, ama gidiyoruz.

***

bir şey oldu. hislerim beni ciddi şekilde uyardı. evet evet bir şey oldu, yanlış bir şeyler. gözlerimi kapattığımda normalde görmediğim, hissetmediğim türden şeylerle karşılaşıyorum. kendi karanlığımın dışına çıktığımda yine karanlıkla karşılaşıyorum. yine karanlık, oysa ki zihnimin sınırlarını aştığım zamanlarda kendimi bulduğum o yeri çok sevmiştim ben. şimdi niye orada değilim, niye olamıyorum?
kendimi korumaya çalıştığım "dış dünya" bile yok ortalıklarda, neredeler? rotamı mı kaybettim?
bir yere gitmiyor olsaydım olduğum yerde sayardım ama bir yerdeyim ve nerede olduğumu bilmiyorum. çok mu derine gittim acaba? buna hazır değil miydim? yeraltına inmek için henüz erken mi? daha şartlar olgunlaşmadı mı? gitmek için çok mu geç? çok mu erken? neden açlığımı gidermek için bir şeyler yapmıyorum ya da kalkıp yıkanmıyorum, neden çalan müziğin farkına varamıyorum? vivaldi dört mevsimi tasvir etmeye çalışmışken neden ben sadece üçünün varlığını hissedebiliyorum?
kış, neredesin?

***

günlük hayatımla iç çekişmelerim arasındaki mesafe fazla arttı aslında. kendime gelmem eskisinden daha fazla zaman alıyor. belki bir belki iki gün hatta. normalde bir gece uykusuzluk yeterdi. şimdi de daha az uyku var. ama daha az gece var. daha çok sigara, daha çok miskinlik, daha çok vakit öldürmek var saçma sapan şeylerle.
var olan ve olmayan, düzeyi artan veya azalan her şeyin farkındayım. farkındayım ama sesimi çıkarmıyorum. belki o da üşengeçliktendir, bilemiyorum.
ama sanırım, hiç olmadığım kadar yorgunum şu sıralar.

***

konuşmalarımla iç döküşlerim arasındaki mesafe hep fazlaydı zaten. her zaman yazarak bir şeyleri dökmek istemişimdir. konuşarak yapamadığım şeyler bunlar. biraz kendimi zorlasam, belki bir saatte anlatabileceklerimi birkaç cümle yazarak anlatabileceğimi gayet iyi biliyor olmama rağmen böyle düşünüyorum. yazı her zaman canlı olamıyor çünkü onu canlandıracak olan biziz. ben çoğu zaman ekrana baktığımda canlı bir şey göremiyordum, -bu aynı zamanda bir özeleştiridir- ancak ufak tefek şeylere bile üşenen insanların yazmak gibi ulvi bir eyleme zaman ayırması biraz kandırıkçılık olurdu bence.

aslında şu an, tam da şu an az önce yazdıklarımın tam tersi davranıyorum. burada yazdıklarımı anlatmak yine aynı uzunlukta olacaktı.

ama yine de özetlemek istiyorum:
bir süre bu "dijital" dünyadan uzak durup elime kağıt kalem almak istiyorum. bu süre içineki yokluğumu nasıl değerlendirdiğiniz tamamiyle size kalmış.

ve not: artık adam gibi kış gelsin lütfen!

pagan poetry

2011-12-19T20:33:00.000+02:00

bazı şarkılar vardır, hakkında sayfalarca yazılabilecek, durmadan dinlenebilecek, insani boyutlarda değerlendirilemeyen şeyler hissettirebilecek. işte pagan poetry, bunlardan biri. bir bjõrk harikası. ingilizce'de bir terim vardır hani, "underrated" diye. "hakettiği ilgiyi görmemiş" olarak açıklayabiliriz bunu. pagan poetry tam da böyle bir şarkıdır işte.
şarkı hakkında biraz bilgi vereyim;
2001 yılında çıkmış olan vespertine albümünün ilk baskısında ikinci, özel baskısındaysa beşinci sırada yer almakta, albümün kapağı da şöyle:

parçanın sözleri şöyle;
***
pedalling through the dark currents
i find an accurate copy
a blueprint
of the pleasure in me

(swirling black lilies totally ripe)
a secret code carved
(swirling black lilies totally ripe)
a secret code carved

he offers a handshake
crooked five fingers
they form a pattern
yet to be matched

on the surface simplicity
(swirling black lilies totally ripe)
but the darkest pit in me
(swirling black lilies totally ripe)
it's pagan poetry
pagan poetry

morsecoding signals (signals)
they pulsate (wake me up) and wake me up
(pulsate) from my hibernating (wake me up from my hibernating)

on the surface simplicity
(swirling black lilies totally ripe)
but the darkest pit in me
(swirling black lilies totally ripe)
it's pagan poetry
pagan poetry

(swirling black lilies totally ripe)

i love him, i love him
i love him, i love him
i love him, i love him
i love him, i love him
i
(she loves him, she loves him)
this time
(she loves him, she loves him)
i'm gonna keep it to myself
(she loves him, she loves him)
this time
(she loves him, she loves him)
i'm gonna keep me all to myself
(she loves him, she loves him)
and he makes me want to hurt myself again
(she loves him, she loves him)
and he makes my want to hand myself over

***
yaklaşık bir çevirisi de şöyle;
***

pedal çevirerek karanlık akımlara
tam bir kopyasını buldum
içimdeki zevkin ozalit bir kopyasını

(tamamen olgunlaşmış siyah zambaklar dönüyor)
gizli bir şifre oymalarla süslendi
(tamamen olgunlaşmış siyah zambaklar dönüyor)
o el sıkışmayı teklif etti
çarpık çurpuk beş parmak
bir desen biçimindeler, buna rağmen uyumlular

basitlik görünüşte
ama en karanlık kuyu benim içimde
(tamamen olgunlaşmış siyah zambaklar dönüyor)
bu pagan şiiri, pagan şiiri
(tamamen olgunlaşmış siyah zambaklar dönüyor)

mors alfabesi sinyalleri (sinyaller)
onlar (beni uyandırıyor) nabız gibi çarpıp
(sinyaller) beni kış uykumdan uyandırıyor (uykumdan uyandırıyor)

onu seviyorum, onu seviyorum
onu seviyorum, onu seviyorum
onu seviyorum, onu seviyorum
onu seviyorum, onu seviyorum

(onu seviyor, onu seviyor)
bu sefer kendime saklayacağım
(onu seviyor, onu seviyor)
bu sefer, kendimi tümüyle kendime saklayacağım
(onu seviyor, onu seviyor)
bende yine kendime zarar verme isteği uyandırıyor
(onu seviyor, onu seviyor)
bende kendimi teslim etme isteği uyandırıyor...

***
şarkı çıktığı dönemde ingiltere listelerinde 38., kanada listelerinde 12. sıraya kadar çıkmıştır.
parçanın klibine göz atarsak, aslen fotoğrafçı olan nick knight tarafından çekilmiş olduğunu görüyoruz. björk'ün o dönemdeki sevgilisiyle sevişirken çekildiği iddia edilen görüntülerin, blur ve benzeri efektler verilerek klibe yerleştirilmesi nedeniyle "tartışmalı" bir hale gelmiş ve MTV amerika'da yasaklanmış. MTV2'de ise "son yüzyılın en tartışmalı 20 klibi" listesinde, kesilmemiş versiyonuyla yayınlanmaya devam etmiş. internette de genellikle kesilmiş versiyonlarını görmek mümkün (aşağıda tam versiyonu mevcut):

klipte, sözleri görsel olarak destekleyen bir takım görüntüler de var (birazdan değineceğim).
ayrıca klibin yapım aşaması hakkında çeşitli bilgiler şurada ve şurada yer alıyor.

***
şarkının içeriğine gelirsek, çok enstrümanlı ve düşük tempoyla ilerlediğini görüyoruz. düzenleme açısından üst düzey olduğunu da eklemek istiyorum. björk'ün sahip olduğu müzikal ve edebi potansiyele hayran olmamak mümkün değil. zeena parkins'in apayrı tatlar kattığı harpıyla başlayan parçaya, porter'ın müzik kutusu eşlik ediyor (björk, fotoğraftakinin biraz modifiye edilmiş halini kullanıyor)

ana vokalin ne kadar etkin olduğunu söylemeye gerek yok ancak geri vokalin kullanım şekli beyinlerde şimşek etkisi yaratacak cinsten.özellikle "swirling black lilies totally ripe" bölümü diksiyon açısından tam björk'e özgü bir söylenişe sahip.

ayrıca dikkat çekmek istediğim bazı noktalar var; bunların haritalarını orjinal parçanın üzerinde çıkaracağım:
bahsettiğim "swirling black lilies totally ripe" bölümü parçada ilk olarak ve en rahat 0:43'de duyuluyor.
1:42'de yer alan, "surface" dediği anda ortaya çıkan ses kırılması, çok sonradan dikkatimi çekti. açıkçası daha dün farkettim bu kırılmayı. björk'ün sesini bir anlığına kontrolsüzce kullanması sonucu böyle olmuş ancak hiç rahatsızlık vermiyor oluşuna şaşırıyorum.
2:26'da giren "morsecoding signals" bölümünde yer alan mors kodlarının aslında ne söylediğini bulabilmek için internetlerde aramalar yaptım ancak nafile, herhangi bir sonuca ulaşamadım. mors vuruşları çok net duyulamadığı için de kendim çıkaramadım, hassas kulaklarımın bile duyamayacağı düzeyde björk'ün sesi altında kalmışlar. olsun, ziyanı yok...
3:21'de giren başka bir anlaşılamaz bölüm, 3:53'e kadar devam ediyor. harika bir bölüm olduğu için parçada en çok oraya dikkat ediyorum, şarkıyı binlerce kere, bu bölümü yüzbinlerce kere tekrar tekrar dinledim. ilk seferinde izlanda'ca bir şeyler söylüyor sandım. yine bu konuda internetlerde bir şey yok ancak kimisine göre vokal improvizasyonu, kimisine göre gibberish (cıbırca) olarak söylenmiş. ben hala izlandik olduğu konusunda iddialıyım, björk.com'daki "ask" bölümünden kendisine sordum ama cevaplamadı hala şırf.... ehm, pardon... devam edelim,,
4:08'de, "i love him" bölümünde björk'ün ağlamaklıca "him" deyişi (yedinci sırada) dizlerimin bağını çözüyor resmen. bu bölümü söylerken ne, nasıl hissettiği konusunda hiçbir fikrim olamıyor ne yazık ki...
4:40'da ve 4:54'de deli gibi çıkış yaptığı "and he makes me want to hurt myself again" ve "and he makes my want to hand myself over" bölümünü, izlediğim canlı kayıtların hiçbirinde albümdeki gibi söylemediğini farkettim. evet cidden zor ve aşırı konsantrasyon isteyen bir bölüm burası. ayrıca dinlenmiş olması ve nefesini kontrol altında tutması gerektiğinden, konser esnasında ya da canlı bir şovda bu şekilde söylemeyeceğini tahmin ediyorum. "söyleyemeyeceğini" değil, "söylemeyeceğini". mantıksız çünkü.

***

sözlerin edebi ve hissi içeriğine gelirsek, ciddi şekilde vurucu olduğunu rahatlıkla söyleyebiliriz.
öncelikle şarkının ismine bakalım; "pagan şiiri"
paganizm, çoktanrılı bir din, hatta çoktanrılı dinlerin kökeni olarak kabul edilir. daha çok doğayı, dünyayı ve ruhu kutsal olarak görmektedir. doğa bütünüyle canlıdır, kendisi ve içerdiği canlı cansız her şey tanrının ta kendisidir, bu sebeple hepsi kutsaldır.
bu yaklaşımla bir paganın söyleyeceği şiirin, tümden doğal ve saf duyguların dışavurumu olacağını söyleyebiliriz. içerisinde sadece öznellik veya sadece nesnellik tek başına olmayacak, hepsi bir bütün halinde olacaktır. üzülmek, hüzünlenmek, acı çekmek, mutlu olmak, kızmak, öfkelenmek, uzlaşmak, karşı çıkmak, tepkisizleşmek, umursamamak, görmezden gelmek, duymazdan gelmek, bilmezden gelmek, şiddet, uzak, elektrik akımına kapılmış gibi hissettiren dokunuşlar, uzun süre susuz kaldıktan sonra dudaklara değen ilk su damlasına benzeyen öpücükler, parmakların, derin yüzülüyormuş hissi veren gezinişleri, gözlerin derin bakışları, sesteki titreme, heyecan... hepsi bir arada olacak..
artık şarkıya doğru gelirsek ve bu durumu sözlere uyarlarsak eğer; ilk bakışta aşkın, saf sevginin büyüklüğü oranında acı barındırdığını, ne kadar ağrılı ve iç acıtıcı olduğunu görebiliyoruz; "aşkın björk'çesi" diye bir tanım yapmak da gayet mümkün -ki daha önce yapılmış(tır) zaten-
çok az insanın yaşadığı bir şey bu, mutluluğun verdiği mutsuzluk, acı ve rahatsızlık ancak bu şekilde ifade edilebilir, hissedilebilir.
sözlerin arasında en çok dikkatimi çeken şey şu oldu:
"on the surface simplicity but the darkest pit in me"
"basitlik/sadelik görünüşte ama en karanlık kuyu benim içimde"
kim böyle bir karanlığa sahip olmayı kaldırabilir? kim böyle derin bir karanlığa kapılıp gitmeye cesaret edebilir? benim cevabım: doğayı, içindeki tüm canlıları ve hisleri tanıyan kişiler buna sahip olabilir ve cesaret edebilir.
geçmişle günümüz arasında hissi ve fiziki açıdan çok şey değişmiş olsa da, bazı yollardan bize ulaşabilecek olan hisleri yaşayabiliyoruz. bazen geçmişle bağlantımız olması gerekmiyor, doğrudan içimizde bulduğumuz merdivensiz, duvarsız, kenarı köşesi yuvarlağı olmayan karanlık kuyulara sahip doğuyor ve büyüyoruz. kimi zaman buna sonradan sahip olmamız da söz konusu...
björk'ün sözlerine yansıttığı aşkın barındığı yer aslında burası, içinde her şey var, biraz önce saydığım tüm kavram, olgu ve hisler, bu aşkın içinde mevcut.

daha fazlası ise, insanın içinde. bazen bir şeyleri çok seversiniz ancak onun-onların size acı çektirmesine izin verirsiniz, bununla kalmayıp acı çektirmesini istersiniz. şarkı bunun etrafında dönüp duruyor ancak sık sık gittiği farklı yerler var, ritüeller. benim anladığım ve sonucunda iddia ettiğim şey şudur; dünyada bu tür ve benzeri ritüeller varoldukça insanlar sevmeye devam edebileceklerdir. bu ritüeller, yol olmaya başladıkça -paganizm gibi-, sevmenin, aşık olmanın, rahatsızca, dengesizce, koşulsuzca, karşılık beklemeden, dörtnala ve doludizgin-sizce sevmek; aşkı, acıyla, umutla, hüzünle, kederle, öfkeyle, şiddetle yaşamak da kaybolmaya başlayacaktır.
bunu ifade eden satırlar ise şunlardır;
"they form a pattern yet to be matched"
"bir desen biçimindeler, buna rağmen uyumlular"
şekli şemali ne olursa olsun uyumlu olan duyguların, yani özünde niteliğin, kalıpları önemli olmaksızın nasıl değer göreceğini göstermektedir bu satırlar ve insanlar kalıpların içine girdikçe ritüelleri, kendi doğasını öldürmektedir. ritüeli burada dogmatik alışkanlıklar olarak almıyoruz, paganizmin özünde yer alan ritüeller pelerosis türündendir. sürekli ortaya çıkan, ortaya yeni şeyler çıkaran, büyüyüp gelişen, bu durum karşısında fiziksel veya tinsel ayinlerle kutlanan yeni yeni şeyler... aşık olmak da böyle bir şey işte, onlara göre ve ona göre.
ve en sonra yer alan
"and he makes me want to hurt myself again
and he makes my want to hand myself over"
"ve bende yine kendime zarar verme isteği uyandırıyor
ve bende kendimi teslim etme isteği uyandırıyor..."
işte şarkının hem kilit hem de de çözülme noktası burası. arkada "she loves him" dönüp duruyorken söylenen bu kelimeler, bana şunu çağrıştırıyor:
doğanın özünde ve ilk dönemlerinde sahip olduğu zıtlık, paganizm ve benzeri dinlerin/kavramların, özellikle hinduizmin savunduğu; "doğada her şeyin bir zıttı vardır" peki bu zıtlığa sahip öğeler bir arada olabilirler mi? muhtemelen hayır. biri diğerine baskın olacaktır muhakkak veya birbirlerini uzaklaştıracaklardır.
hislerin de zıtları var mıdır? peki bunlar, birbirlerine doğadaki öğeler gibi mi etki edeceklerdir? aşk ve acı bir arada olabilir mi? evet olabilir, eğer safsa, özünü kaybetmemişse, oyunlara karışmamışsa ve karıştırılmamışsa, bunu hisseden ruhlar kendileri olarak kalabilmeyi başarbilmişse eğer, mümkün olabiliyor. yaşanan, hissedilen hiçbir şey yadırganmıyor, dikkate değer kabul ediliyor...
özetle içinde her şeyi şiddetli şekilde barındırıyor...

daha düşündüklerimin ve hissettiklerimin tamamını yazamadan "özetle" kelimesini kullanarak daha fazla yazamayacağımı söylemek istiyorum. bu şarkı, görsel olarak da desteklendiği gibi vücudumun her yerine kancalar takıyor, kanlı gözyaşları eşliğinde şiirler söyletiyor gökyüzüne, yüksek sesle ağlatıyor.

keep missing with a lonely anger

2011-12-18T20:39:00.003+02:00

yeni parçam, birkaç saat önce çıktı sıcak sıcak... soğumadan dinle

soundcloud

last.fm

ben hiçbir şey bilmiyorum

2011-12-18T01:23:00.002+02:00

"her şeyi biliyor olmayı istemek" insani bir dürtüdür. insan her şeyi bilemez evet ama bildiğini düşünenler, bunu düşünmekten, düşünmeden konuşmaya alışmışlardır. bu benim gözlemim, aynı zamanda "alışkanlık" haline gelmiş şeylerin artık dürtü olmaktan çıkması, zaten "insani" bir şeyken hoş olmayan bir şeyin artık tamamen boktanlaşması demek.

hiç bu kadar çok uzaklaşmak istememiştim insan olmaktan, insanların yapılarından, alışkanlıklarından, kalıplarından, dogmalarından ve dayatmalarından. hiç bu kadar çok tiksinmemiştim düşünmeden konuştuklarında yüzlerinin aldığı ifadeden. hiç bu kadar üzülmemiştim, çevremdeki insanların -tanıdığım tanımadığım farketmez- -ve kaç yaşında olursa olsunlar farketmez- sahip oldukları zihniyetin bu kadar boş olmasından. hiç bu kadar nefret etmemiştim bir şeylerin metalaştırılmasından, bir şeylerin gözardı edilmesinden, yok sayılmasından, basitleştirilmesinden. hiç bu kadar ses çıkarmamıştım sebepsiz yere boyun eğen insanlara, hiç bu kadar çok sıçmamıştım paranın üzerine, hiç bu kadar dikkat etmemiştim acılarıma. hiç bu kadar istememiştim gitmeyi.

hep gitmekten bahsediyorum, bahsediyoruz, peki ama nereye? ne zaman? nasıl?
bugün, bahsettiğim bu nefret edilesi her şeyin kafamı allak bullak ettiği bütün dakikalarda ve saatlerde bunu düşündüm. ailemden, kapitalist dünyadan ve onun saçmalıklarından, teknolojik dünyadan ve onun zırvalarından, post modern dünyadan ve onun sözde gerekliliklerinden, şu anda yaşadığım evden, ailemden, bu şehirden gitmek... nereye, nasıl, ne zaman?

ailemi uzaktan seviyorum, yanlarındayken huzurlu ve rahat hissedemiyorum kendimi. ailem de bu oyunun bir parçası olmuş ister istemez, bana karşı oynadıkları da oluyor. bunun için onları suçlayamam çünkü uzakta olduğumuzda hiç de böyle davranmıyorlar. birkaç ayda bir görüşsek benim için şimdikinden çok daha iyi olur.

kapitalist düzenin dayatmalarından herkes nefret ediyor ancak insanlar bir şekilde bunun içinde olmak durumunda ve birçoğu "madem içindeyiz, neden nimetlerinden yararlanmıyoruz?" diyor. aklıma hemen şu geliyor: "üreten bizsek, tüketen niçin biz olmuyoruz?"

kimin kimi tükettiği açıkça ortadayken, hala bu kadar ısrarcı olmak neden? hani bir deyim vardır, "gözü kapalı kabul etmek" diye. bilinçsizliğin ve aceleciliğin ifadesidir. benim gözlemim, bu durum geçmişte daha az rastladığım bir şeydi, şimdi her yerde, her insanda rahatça gözlemliyorum.
şöyle düşünün, artık bazı şeyleri anlamak için (fiilen) çok fazla insan tanımak gerekmiyor, internet, istatistikler, eğilimler, raporlar vs. birçok nimet size aradığınız şeyi bulmanız için yardımcı olabiliyor.
bilgi artık çok kolay ulaşılabilir durumda fakat insanların algılayamadığı bir şey var; bilgi ne kadar kolay ulaşılabilir olursa doğruluk payı o kadar azdır. insanlar da bunu destekleyen süper(!) bir özelliğe(?) sahip: "bilgiyi süzememe sendromu"
bilgiyi doğru süzebilen insanlar nispeten daha doğru bilgiye ulaşabilecekken, süzemeyen insanlar her gördüğüne, duyduğuna, izlediğine inanacak,,

nato kafa nato mermer.

paranın ve para merakının insanı nasıl düzleştirdiğini, kafalarını nasıl tepsiye döndürdüğünü nasıl farketmiyor insanlar? kaybettikleri onlarca şeyi umursamayıp nasıl "çay olsa da içsek" dediklerini merak ediyorum. çünkü bilmiyorum! merak ediyorum!

düşünmeden konuşmak nasıl bir şey, merak ediyorum! karşındakine bir şey söylüyorsun, sözde her şeyi bilen insansın ve karşındakinin bilmediğini, bilemeyeceğini, erişemeyeceğini düşündüğün bir şeyden bahsediyorsun. belki de bunların hepsi, insanların çevrelerinin hızla küçülmesinden kaynaklanıyordur... ya da her şeyin bu kadar ellerinin altında olmasından. sadece paraya ve onunla ilgili şeylere odaklanmış olmalarından...

teknoloji de bu bilinçsizliği müthiş düzeyde destekliyor. süzebilen ve ayrıntıya önem veren insanları ayrı bir yerde tutuyorum bundan bahsederken, lakin ortaya çıkan sonuç korkunç boyutlarda; teknolojiyi gerekli gereksiz kullanan ve benimseyen insanlar, teknolojiyle haşır neşir olan insanların binde dokuzyüzdoksandokuzuna dahil oluyor. teknolojiyi sadece internet olarak da görmüyorum, ülkedeki tv izleme oranı hala üçüncü sınıf ülkeler düzeyinde. tamam bir "trend" var olduğunda, insanlar sürü psikolojisinin bir ürünü olarak, onun peşinden giderler ancak ülkedeki yollar gide gide aşınmadı, hala yürünüyor o yollarda. dijital dünya hızlı gelişiyor ama bu ülkede olması gereken yerde değil. benim istediğim olması gereken yerde olması bir yana, hiç bu kadar "trend" olmaması; ammavelakin bu mümkün değil. çünkü bunun karşısına şunu koyuyorum: ülkenin yönetim basamağındaki insanlar teknolojinin bu kadar gelişmiş olmasından ve sahip olduğu potansiyelden rahatsız. evet teknoloji bazı bilgilere hızlı erişim olanağı sağlıyor ancak yöneticiler bunu desteklemek ve bu yönde çalışmalar yapmak yerine, çoluk çocuğun ahlakını düşünüyor; sadece bununla kalmayıp bütün insanların erişimini kısıtlamaya kalkışıyor. her ne kadar üstüne basa basa belirtsem de, teknolojinin hayatımızın bu kadar içine girmiş olmasından rahatsız olsam da, bilinçli bir kitlesel hareket gerektiren bu kısıtlamaların karşısındayım. sahip olduğum bütün teknolojik, matematiksel ve içgüdüsel zekayı kullanarak bütün sınırlama ve kısıtlamaların üstesinden geleceğim bir an olacaktır muhakkak.

post-modern dünya beni en çok bozan, delirten şeylerden biridir. artık nesnelliğin tadını alamıyor olmaktan rahatsızım. bunu ilk ne zaman farkettim biliyor musun? yakın zamanda... kendi kendime ilk bestemi yapıp ilk kaydımı çıkardığım zaman. kayıtta dijital enstrüman kullanmıştım ve bu beni hiç tatmin etmemişti. bateri dediğin şey bagetle çalınır, vura vura, üzerinde tepine tepine, gerektiğinde bageti zili kırıp deriyi patlatana kadar döve döve çalınır. tuşlara basarak ya da ekranda "mapping" yaparak değil. o yüzden gitarım, kemanım var. baterim yok belki ama yine kendi kayıtlarımı kullanıyorum.

photoshop kullanmak yerine makineme 8 tane filtre takmak daha çok hoşuma gidiyor. photoshop'a ihtiyacım olacağına çekerken düzgün çekeyim, daha çok hoşuma gidiyor. her fotoğrafa şaheser gözüyle bakmayıp kötü fotoğraf da çekiyorum. vakti zamanında 935361 tane makara harcamışımdır, harcadığım makaraya, zamana, paraya acımıyorum.

evet bilgisayarımda kırkbin civarında şarkı var ama zaten hepsini dinlemiyorum, artı çok sevdiğim seslere sadece "dijital ses" muamelesi yapmayıp olabilirse kasetini, cdsini, plağını filan edinmeye çalışmış olmam birazcık da olsa içimi rahatlatıyor.

aslında, bu kadar geç kalmış olmaktan çok rahatsızım... nesnel dünyayı nasıl yavaş yavaş, acıta acıta erittiğimizin farkına bu kadar çok geç varmış olmaktan da.

post-modern dünyaya bir örnek vermek istiyorum.

ya da post-moderni filan siktiredin; şuna bakın:

cidden hiçbir şey bilmiyorum. cidden.

bir de "gereklilik"ler var, "dayatmalar"la birlikte. dayatılanlar hakkında daha önce konuşmuştum, çağımız gereklilikleriyle birlikte kısa bir harman yapmak istiyorum.

"şu anda nerede kiminle neyin keyfini yapıyor olduğunu bilmek istemiyorum!"

şimdi size uyup bu durumu "sosyal medyanın gerizekalı kullanımı" olarka değerlendirsem, suçlu kim? ha şöyle diyebilirsiniz, "sen eziksin olum, böyle şeyler yapamıyosun, kıskanıyosun" diye... diyin mnakoyim, diyin. çok da sikimdeydi.

çok uzaklaştım konudan, ne diyordum? hah!

aslında olayın derinine indiğimizde, post-modern dünyanın, paranın ve teknolojinin getirdiği bir kısım dayatmalar var. artık erkekler kadınlar üzerinde, kadınlar da erkekler üzerinde daha fazla denetim mekanizmasına sahip.

ironik de olsa, twitter'da görmüştüm şöyle bir şey; sevgili olan kadın ve erkek arasında geçen diyalogtan, kadın dışarda başka bir yerde sevgilisinden habersiz takılıyorken geçiyor:

e- sevgilim nerelerdesin, arıyorum arıyorum açmıyorsun?

k- aşkım uyuyordum duymamışım, evdeyim şu an yeni kalktım, uzanıyorum.

e- hadi ya, uyuyordun demek, check-in yapsana bi

k- kem-küm eeea şarjım bitiyor canım birazdan yaparım keh keh (hay sokayım böyle teknolojiye yaaaa)

tabi bu sadece küçük bir hikaye. böyle şeyleri kullanmayan sevgililer ne yapıyor acaba? ya da eskiden nasıldı? insanlar mektuplaşıyorlardı, ne yaptıkları önemli olmaksızın birbirlerini düşünüyorlardı... şimdi bu bok bir zamanlar anlamlı olan başka bir kavrama sıçradı; "şüphecilik"

benim bildiğim şüphecilik russell'ın, demokritos'un, descartes'ın, permanides'in işiydi, ne zaman insanlar bu kavramı sevgililikle, iş, aile, arkadaşlık ilişkileriyle karıştırır oldular, o zaman işin boku çıktı. şüphecilik böyle bir şey değil, bu resmen "intikam almak için delil aramaya" benziyor. günümüzdeki yani. alınacak bir intikam varsa, mutlaka alınmalıdır ve suçsuz da olsanız dahi, cezalandırılmanız gerekir. özetle böyle.

yaşadığım ev, odam, yaşadığım şehir... hakkında çok şey anlatıyorum zaten. tekrarlamaya gerek yok ama şöyle bir özetlemek gerekirse; rahat değilim, yalnız kalmak istediğimde (her zaman istediğim bir şey) kalamıyorum, kendime ve birçok şeye zaman ayıramıyorum, zaman ayıramadığım gibi şans eseri uygun bir an yakalasam da kafamı toparlayamıyorum. bu yüzden ya format değişecek ya da coğrafya.

toparlamak istiyorum; konuya ben hiçbir şey bilmiyorum diye başlık atarak girmişim, çevremdeki, dünyadaki, gözlemlediğim bir takım problemlerden bahsederek devam etmişim. evet hepsi sadece gözlemlerden ibaret ve gözlemlerimin aslında doğru olmadıklarını savunuyorum. ya da öyle olduğuna inanmak istiyorum...

son olarak şunu eklemek isterim:
"the trouble with the world is that the stupid are cocksure and the intelligent are full of doubt."
yani diyor ki "dünyanın sorunu: akıllılar hep kuşku içindeyken aptalların küstahça kendilerinden emin olmalarıdır" bertrand russell

ilk blog ödülüm

2011-12-13T22:49:00.001+02:00

"çok yönlü blogger ödülleri"nden bir tanesini de ben kaptım evet.
kimselerden habersiz yazdığım bu blog'un böyle bir ödüle layık görülmesi beni mutlu etti açıkçası. burası kenarda köşede özgürce yazabileceğim bir yer oldu ve olmaya da devam edecek.
tabi bu ödülün kuralları da var, kurallardan hoşlanmayan biri olsam da söz konusu farklı bir şey olduğundan, hadi bakalım:

1- Ödülü veren kişiye teşekkür ediyor ve linkini veriyoruz:

bana kim ödül verir ki? diye düşünüyorum ve cevap ışık hızıyla geliyor:
http://luciferinuzumbaglari.blogspot.com/
ruheşim bana bu ödülü layık görmüş, kendisine sonsuz teşekkürler ediyorum.

2- Hakkımızda 7 gerçek paylaşıyoruz:

benim kendime dair fazlasıyla kişisel gerçeklerim olsa da, olabildiğince anlaşılır şekilde anlatmaya çalışacağım:

- dünyadaki bütün enstrümanları çalmak istiyorum ve çalabilirim. evet, belki odam enstrüman dolu değil ama mümkün olsa doldurmak isterim. yaylı, üflemeli, tuşlu, vurmalı, telli, akla gelen gelmeyen bütün enstrümanları çalabiliyor olmak istiyorum ve bu tür insanları feci kıskanıyorum. ben de bir gün "multi-instrumentalist" olmak istiyorum.

- her türlü feci kıskanç bir insanım ama bunu belli etmemekte de bir o derece başarılıyımdır. üstüne üstlük canlı-cansız her şeyi kıskanabilirim. beğenerek dinlediğim bir müzik grubunu veya sanatçıyı, güzel sesiyle huzur veren insanları ve seslerini, güzel fotoğraflar çeken fotoğrafçıyı, ressamı, yazarı, arkadaşlarımı, sevgilimi, ablamı, kedileri, köpekleri, güvercinleri... kıskanıyorum çokça.

- beni en çok yoran ve sıkan şey "zamansızlık"tır. kendim de dahil olmak üzere fazla zaman ayıramadığım şeyler, fazla zamanı olmayan insanlar, gün-hafta-ay içerisinde zaman bulamayıp birşeyler yapamıyor olmak, fırsat bulduğum ya da istediğim bir şeyi zamansızlık yüzünden kısıtlı şekilde yaşıyor olmak veya yaşayamamak, beni yoruyor ciddi şekilde.

- çalışmaktan nefret ederim. ne kadar sistemli ve verimli çalışıyor olsam da bundan hiç hoşlanmıyorum. özellikle de günümüz dünyasının çalışma yöntemleri beni bunaltıyor. hayır "ekmek elden su gölden olsa" demiyorum, "çalışmak" denen şey bana daha çok "başkalarına hizmet etmek" olarak görünüyor. o olmasın da şu olsun diyorum; "bahçem, tarlam olsa; sürsem, sulasam, meyvesini, ürününü toplasam, yetiştirsem, ilaçlasam, bakımını yapsam, sonra da çıkıp pazarda satsam". böyle çalışıp böyle kazanmak daha güzel geliyor.

- teknolojinin fazlasıyla içinde olmaktan da nefret ediyorum, çalışmak zaten buna yol açıyor ancak çalışmadığım zamanlarda da teknolojiyle haşır-neşir olmak çok kötü bir şey. ilkel bir hayat, cep telefonsuz, internetsiz, bilgisayarsız vs. olup da kağıt kalemle, at arabasıyla, bisikletle, kokusu odasından taşan eski kitaplarla yaşamak, güğümden akan sıcak suyu hacı şakirle sabunladığım saçıma dökmek, sobamın başında kestaneleri çıtırdatıp akşam yatmadan köy şarabımdan yudumlamak istiyorum.

- tam anlamıyla uyumuyorken rüyalar görebilirim. o kadar gerçekçi olurlar ki kendime gelip etrafıma baktığımda şaşkınlığımı gizleyemem. bazen beni çok mutlu eden sahnelerin içinde olurum ve yine kendime geldikten sonra şaşkınlıkla beraber hüzün kaplar her yanımı. genelde güneşin battığı saatlere denk gelir bu durum.

- tam bir "müzikomanyak" diyebilirim kendime. müzik dinlemeden duramam. kendi çalışmalarım da buna dahildir, eğer tam olarak bitiremediğim bir kayıt üzerinde çalışıyorsam, bitirebildiğim kadarını binlerce kere dinliyorum ve her seferinde yakaladığım hataları not alıp sonraki kayıt aşamasında bunları düzeltmeye uğraşıyorum. eğer başka bir şey dinliyorsam da ansızın takılıp yine binlerce kez dinlediğim şarkılar vardır. buraya bir parantez açayım; uzun zamandır türk sanatçıların çalışmalarını pek dinlemiyordum ama şimdi o eski, güzel şarkıları tekrar kulağımdan içeri hafifçe ittiren bir insan var hayatımda ve O'na ne kadar teşekkür etsem az.

3. Sevdiğiniz blogçuya bu ödülü verin ve verdiğinizi de haber verin:
işte burada takılıyorum sevgili okuyucu.
verebileceğim neredeyse hiç örnek yok, Lucifer'in Üzüm Bağları dışında. bir de son zamanlarda pek aktif olmasa da Coordinate of useful idiot(s) var ama o da ödülünü almış zaten...

yollar

2011-12-07T17:58:00.001+02:00

- çek, bi sandalye çek ve otur,
mumlar var, mumları yak
anlatacaklarım uzun, uzundur yollar...

2011-12-05T21:15:00.001+02:00

"şu an sensiz yalnızım
dünya yalnız
her şey yalnız
yalnızlık terkedildi,
çölde kaybolan buz dağları
kaderin yalnızlığına terkedildi...
insanlar yalnız ama
suçlar yalnız değil...
karanlıklar yutar,
ben yine doğarım!"

esef

2011-12-05T20:24:00.001+02:00

gerçeğe ne denli yaklaştığının farkında olmayan genç kadın, gözlerinin göremediği şeylerin hayaliyle uyurdu her gece. oysa istese görmekten de ötesini elde edebilecekti. istediği farklı bir şey olabilirdi, ama gerçekleştirdikten sonra da farklı bir şey istemeye devam edecekti...
aklı zorlanıyordu, kafası iiyce karışıyordu. bu karışıklık, bu çeşitlilik, nedense O'nu karamsarlığa itiyordu. O, tek bir şey istediğini sanıyordu ama bilmiyordu; benliği tek bir şeye razı olsa da ruhu bununla yetinmeyecekti... ve aklına saçma emirler yağdıracaktı... bu iç çatışma, tarafların belirginleşmesiyle iyice alevlenecekti.
aklı ironilerle dalga geçiyordu, ironiler ütopya gibi görünüyordu. umursamazlık diz boyuydu; sadece başka insanlar umursasın diye umursamazlık sergileri açılıyordu. sergilenen eserler arasında, klişeleşmiş antikalar kelepir fiyatlara alıcı buluyordu...
rüyalarından çektiği görüntüler korsan yayıncıların eline geçmişti, duymaktan çekinmiyordu; en son birkaç gün önce, casuslar gizlice konuşmalarını dinleyip şantaj yapmışlardı O'na... artık nefes almak bile tedirginlik sebebiydi. paranoyak bir tavırla korkuyordu hayattan. gerçekten korkuyor muydu? yoksa abartıyor muydu?

2003, izmir.

biraz da gelecekte tanıyacağım O'na yazılmış bir mektup gibi.

2011-12-05T20:11:00.001+02:00

...o, puissent voir votre beauté sacrée tant d'amis sourds â mes adieux! qu'ils meurent pleins de jours, que leur mort soit pleurée, qu'un ami leur fermé les yeux!...

serbest

2011-12-01T20:54:00.001+02:00

enstrümanıma dokunma! adı altında bir araya gelen serbest müzisyenler, dün gece organize ettikleri konserle ciddi bir başlangıç yaptılar.
babylon'da, 21:30'daki konser, "isminin anons edilmemesini şikayet edip de ismini anons etmeyen grup" ile başladı. kendileri bestelenmiş iki parçayla, arada emprovize takılarak iyi bir giriş yaptılar. sonrasında mekanın kapısından içeri elinde gaydasıyla giren bir arkadaş bizi şaşırttı, kendisi doğu ezgileri eşliğinde sahneye yöneldi ve "kolektif istanbul" ismiyle sahne aldılar. gayet güzel bir performansları vardı, özellikle zurna, trompet ve saksofonun müthiş uyumuna şahit oldum. gayda çalan arkadaşın aynı zamanda saksofon çalıyor olmasını ise kıskandım diyebilirim (kendilerinin birkaç ay önceki bir performansını şuradan izleyebilirsiniz).
sonrasında, korhan futacı & kara orkestra sahneye çıktı ve gerçekten de büyüleyiciydiler. parçalarının adlarını tam olarak hatırlamıyorum ama dinlediğim kadarıyla bol bol doğaçlama yaptılar. özellikle korhan futacı'nın saksofon performansı müthişti. "geleneksel mahşer günü" çalmamış olsalar da doğaçlama gidişleriyle mest ettiler diyebilirim.
yarım saatlik ara sonrası yasemin mori sahne aldı, bu sırada korhan futacı da sahnede kaldı ve yasemin mori'ye eşlik etti. yasemin cidden müthiş bir performans sergiledi, dün akşam kendisi için aklımdan bol bol "küçük dev kadın" tanımı geçti diyebilirim. konserin sonunda doğaçlamayı da aşan, artık "jam" diyebileceğimiz bir kıvama ulaşan o bölüm, (yaklaşık 15 dakika sürdü) duyulmaya, görülmeye değerdi ciddi şekilde. çevremdeki insanların şaşkın bakışlarına aldırış etmeden dikkatle dinledim ve izledim, o anda nasıl bir ruh hali içinde olduklarını çok iyi anlayabildim. konser bittiğinde de bu çok çeşitli müzikal şenlikten sonra nasıl da huzurlu uyuduğumu anlatamam!
daha önemlisi, organizasyonun başarılı olması için umudum var, sırf ulaşım araçlarında değil, sokakta, metroda, konserlerde ve barlarda, cafelerde müzisyene ve enstrümana duyulan saygının artacağını düşünüyorum bu vesileyle.
ve işte konserden birkaç görüntü:

önümdeki göz

2011-11-29T19:24:00.001+02:00

bir haftadır belki göremediğim bir şeyler var, elimdeki kadeh, içindeki şarap, kültablasındaki sigara, duman, duyduğum ama göremediğim müzik gibi. belki de her gün biraz daha erken uyuyuşumun sebebi bu, uyurken gördüklerim beni gerçek dünyadan biraz daha fazla koparıyor. erkenden kalkıp, güneş doğmamışken, kargalar kahvaltı yapmamışken, sabah soğuğunun keyfini sürüyorum. "keyif" ama nasıl bir keyif, uykudan uyanmış bünyenin soğuk havaya çarptıktan sonra, hızla kendine gelmesini hissetmenin verdiği bir keyif. sonra evden çıkana kadar pineklemek, sabahın köründe olmadık şarkılar dinlemek, sigara ve çay eşliğinde günün ancak bu saatinde bulabileceğim temiz havayı içime çekmek, sonra kirletmek, bir nefes daha sigaradan, bir nefes daha... inanılmaz bir keyif bu.
günün sonunda, saat beşten sonra kararan hava zaten sabahın o saatlerine kadar aynı karanlıkta bırakıyor insanı. günü böyle parçalara bölmek huyum değildir, o yüzden ne zaman istersem o zaman benim oluyor gün.
şimdi mi? şimdi yalnızlık vakti.
bazen uyanıkken gözümün önüne hayal meyal gelen görüntülere odaklanıyorum, belki çok geçmişten, belki çok gelecekten, belki hiç olmayan-olmayacak bir yerden geliyor... orasını kurcalamıyorum ama izliyorum. izlemek zevk veriyor. bezelye yerken aldığım zevke benziyor. oysa ki bugün barbunya yedim, pilav da vardı.
benim midem biraz garip, günün belli saatlerinde, özellikle akşama doğru ekşir biraz, pek rahatsız etmez beni. çok yemek yerim ama kilo alamam, bileklerim incedir. nereden geldiğini bilmediğim bir enerjim vardır ama, özellikle kış aylarında tavan yapar. tabi yoğun olarak zihinsel tarafına ağırlık verdiğimden, fiziksel olarak bir şey yapmadığımdan farkında olmayabiliyorum ama hissediyorum. hergün, her an.

bence hep mutlu olan insan hayattan zevk almıyordur. sevdiği şeyleri sürekli başkalarıyla paylaşan insan da öyle. hayattan zevk alabilmek için öncelikle tatlıyla acıyı birbirinden ayırabilmek gerekiyor. yine "bence", acı şeyler de zevk veriyor insana. kendime baktığımda bunu kategorize etmesem de bazen insanları düşünüyorum, daha çok yakınımda olan ve iyi tanıdığım insanları. onların arasında çıkmazda olanlar da var, bunu umursamayıp cidden zevk alanlar da. yaşamaktan zevk alıyor olmalarına rağmen onların yüzü sürekli gülmez. sürekli gülmek değildir zaten yaşamaktan zevk almak, aklında esrarengiz şeyler barındırıyor olmaktır biraz da. kimi zaman doğru kombinasyonlar kurarlar, kimi zaman bir araya getirip toparlayamazlar... dağınık kalması problem değildir, yaşanıyor olması önemlidir. buna verilecek çok örnek var ve bu sayede zevk alınabilecek ne kadar çok şey olduğunu anlamak mümkün.
ben de görebildiklerimden zevk alıyorum. bazen tasvir edebiliyor ya da somut bir şeye benzetebiliyorum gördüklerimi.
örnek vermek istiyorum,

queen'in "news of the world" albümünün kapakları bunlar. küçüklüğümden beri etkisinden kurtulabildiğimi söylemem ama bu kötü bir şey değil, etkisinden kurtulmak da istemiyorum.
sağdaki fotoğraf, gördüklerime daha çok benziyor. tek fark gördüğüm sahnelerde insanların ve kanın olmaması.
bir de şu var; (küçükken odamın duvarına vardı bu)

ve bir de şu; (kapak kadar içindeki parçalar da ilginçtir)

burada bir özeleştiri ve eleştiri yapmak istiyorum, yerli isimlerden böyle etkileyen pek kimse yok çünkü genelde sanatçılar kendi fotoğraflarını albüm kapağına yerleştirdikleri için albümler ve albümün içindeki görseller çok fazla dikkatimi çekmiyordu. ama bu arkadaşlar hayli dağıttılar hayalgücümü....

uzak yıllara şöyle bir gittikten sonra şimdiki zamana döndüğümde -aslında benim için olmayan şimdiki zaman- pek bir şeyin değişmediğini görüyorum.
beni asıl mutlu eden şey şu:
çocukluğumda hissettiğim birçok şeyi hala hissedebiliyor olmak. bir dönem, bunların hiçbirini hissedemiyorken, -sanki- sihirli bir el bana dokundu ve her şeyi hatırlamaya başladım, özüme döndüm. bu beni iyileştirdi ve bundan zevk alıyorum.

zihnim bir zaman makinesi gibi bazen, geçmişe de geleceğe de götürebiliyor beni. ama ben ileri ya da geriye gitmektense, aynı zaman dilimi içinde bulunduğum yerden uzak bir yerlere gitmek istiyordum. çok sevdiğim bir şarkının ismi "steal compass / drive north / disappear"
burada iki şeyi değiştirip kendime uyarlıyorum, "north" ve "disappear"
kesinlikle kuzeye gitmezdim, güneye giderdim sanırım. hatta güneydoğuya, zen öğretilerinin, fakirliğin, ormanların, yüksek dağların, yamaçların peşine takılırdım. orada belki şarap, neşeli görünen hüzünlü çingeneler, uçsuz bucaksız bayırlarda ovalarda otlayan inekler, koyunlar yok ama kendine has, özgün, inanılmaz bir dünya var. oraya giderdim ve kaybolmazdım, tam anlamıyla ortaya çıkardım. hem yalnız da olmazdım büyük ihtimalle, ruh eşim de gelirdi benimle. ister bedeni ve ruhuyla, isterse sadece ruhuyla, tamamiyle kendi seçimine kalmış. ama ben isterim ki her şekilde benimle birlikte çıksın o yolculuğa...

buradakiler, gözümün önündeki gözden baktığımda gördüklerimden birkaç örnekti. biraz daha ileri gidemiyor ve daha fazlasını yazıyla, görselle ifade edemiyor olduğumdan şimdilik duruyorum ve köşeme çekiliyorum...

gökyüzü müptezeli

2011-11-22T22:40:00.001+02:00

uzun zamandır çatıya çıkıp istanbul'u izlememiştim. iyi geldi bu. biraz müzik dinledim, biraz da şehrin sesini. gökyüzünde görebildiğim yıldızlardan daha çok uçak olduğunu farkettim, nereye gidiyorlardı acaba? gidiyorlardı ancak illa ki duracaklardı. insanlar bir yere gideceklerdi ve orada kalacaklardı, belki de bir kısmı geri dönecekti, belki de dönmeyecekti.
sonra şehre baktım. ışıkları izledim. hava karanlıktı ama aydınlıktı da aynı zamanda. kulaklıklarımı takıp düşünmeye başladım. biraz da kendimi dinlemeliydim sanırım. dinledim. hem müziği, hem de kendimi.
ne söylüyordum, bilmiyorum şu an ama fazla konuşuyordu "kendim". çenesini yıllarca açmamış, tabiri caizse "kuraklıktan çıkmış" gibi konuşuyordu. sakince dinledim. pek bir şey söylemiyordu aslında.
uzandım soğuk kiremiterin üzerine, şehrin ışıkları görüş alanımdan çıktı. gökyüzünde belli belirsiz, şekilsiz bulutlar vardı. bir bütün halinde ilerliyorlardı, gündüz görebildiğim kadar net göremiyordum girinti-çıkıntılarını.
tam olarak gece yaşadığımı farkettim bir an için. güneş doğduğunda uyanıyorum, güneş batana kadar yaşamıyorum. güneş battıktan sonra ben doğuyorum, uyuyorum, uyandığımda, yaşamadığımı farkettikten hemen sonra gece oluyor. aradaki o zaman diliminde ne olduğunu pek takmıyor, hatırlamıyorum aslında.
yollar birden bire boşalsaydı, hiçbir şey, hiç kimse kalmasaydı üzerinde, ölümsüz bir sessizlik ve sonsuz bir sakinlik kaplasaydı her yeri bir anda, nasıl olurdu ki acaba? hemen inerdim çatıdan, yürüyebildiğim kadar yürürdüm. rüzgarın sesini en ince ayrıntısına kadar duyardım, soğuk havanın en temiz kütlesini içime çekerdim. şehrin tüm ışıklarını kapatırdım teker teker, belki bu saatlerimi hatta günlerimi alırdı ama, yapardım. sonra bulabildiğim en yüksek noktaya çıkıp izlerdim gökyüzünü. bulutlar dağılana kadar bekleyebilirdim orada, karşılaşacağım o muntazam yıldız kümesi için değer çünkü.
sonra rastgele evlere girerdim, sehpanın üzerindekilere bakardım, ayakkabılara, ceketlere, o evde hangi marka sigara içildiğine, en son ne yemek yapıldığına, hangi yazarların okunduğuna bakardım. evde küçük çocuklar varsa çoraplarını, patiklerini, tulumlarını koklardım, emziklerini incelerdim. yaşlı annanelerin, babaannelerin ördüğü kazakları giyerdim, yazmaları takardım başıma. odalarındaki dolabın en üst rafında duran kuran-ı kerim'i açar, koklardım o eski sayfaları. o insanlar için bu kitap şu anda olduğundan daha farklı anlamlar ifade eder, bunu bir kez daha farkederdim. tesbihlerinin şıkırtılarını dinler, kullandıkları ipliğin renklerine, iğnelerin güzelliğine bakardım. varsa yarım kalmış bulaşıkları yıkar, tası tabağı yerine yerleştirip evin tozunu aldıktan sonra kapıyı çeker, çıkardım...
sokaklardaki çöpleri toplardım, aç susuz kedi köpeklerin, kuşların karnını doyurmaya çalışırdım. evet hiçbir insan yokken, onlar vardı dünyada ve biz olmasak da yaşamayı hakediyorlar. bizden daha fazla hem de.
hatta bununla kalmayıp, onları takardım peşime, kırlara, tarlalara doğru koştururduk delice, ineklere, koyunlara, kargalara katılıp o kaotik dünyadan kurtulurduk.

sonra aniden çığrınan bir korna, acı bir fren sesi ve insanların bağrışlarıyla irkildim. her şey normale döndü, doğrulup baktığımda insanların ve şehrin yerli yerinde olduğunu gördüm. ben de olduğum yerdeydim. başımı eğdim, tekrar taktım kulaklıklarımı ve şarabımdan bir yudum daha aldım, uzandım. esen sert lodos eşliğinde belli belirsiz birkaç damla yüzüme dokundu, bulutlar şekil değiştirmeye başladılar. kızıl renklere bürünmüş gökyüzü yavaş yavaş kararmaya başlamıştı bile. gözlerim açıktı ama yine de içimde beni sürükleyen şeyler vardı, dedim ya, susturamıyordum onları! hayallere dalıyordum ansızın. bir şekilde geri dönüyor, sonra yine gidiyordum. dünyayla ilişkimi tam olarak kesmeyişimin belli sebepleri vardı ve bunlar hakkında da konuşuluyordu içerde. aylar önce biten kısa sorgulamadan sonra yapılması gereken bu sohbetler, daha önce yapılmış mıydı hatırlamıyorum ama, şimdi yapılıyordu hafif hafif. belki de ben tekrar açıyordum içimdeki büyük kapıyı, tekrar dışarı çıkıyordum ve tekrar tekrar seyahatlere uzanıyordum. yürümekten daha güzeldi bu benim için, ki yürümeyi de severim...

aşağıdaki çöpçülerin sesini hep kaydetmek istemişimdir. gürültülü kamyonlarıyla her akşam belli bir saatte gelip çöp toplarlar ama bu esnada çıkardıkları sesler çok hoşuma gider. bazen bir dakikalığına da olsa müziği kapatıp o sesleri dinlerim. hem mekanik, hem de insan ürünü gürültüler... kamyonun arkasındaki mekanizma çalışır, bir süre sonra konteynerin kamyonun sırtına çarptığını duyarım, çöpçülerden biri birkaç harfi bir araya getirip anlamsızca bağırır ve sonra mekanizmanın gürültüsü eşliğinde konteyner yere "iner". kamyonun gelişinden gidişine kadar olan bölüm garip gelir bana hep... bir de her akşam aynı saatte gelseler, çok güzel olacak ama... tabi bunun için onları suçlamıyorum.

hava soğuk, kimbilir kuşlar ne kadar çok üşüyordur? ya o sevimli pisicikler, bakışlarına kıyamadığım kuçular, belki de bir kısmının karnı açtır? bazen kuçuların havlayışlarını duyuyorum ama pisilerden ses seda çıkmıyor. sadece bu sabah evden çıktıktan sonra gördüğüm şu sahnede duydum bir miyav sesi:
yaşadığım binanın yanındaki binanın kapısının önünde, beyaz yetişkin bir kedi vardı. bina girişinin yanındaki duvarın üzerinde durmuş, miyavlıyordu. ilk kattaki evlerden birinin mutfak penceresi açıktı ve bir kadın aşağı bakıyordu. kedi de başını kadına doğru kaldırmış, miyavlıyordu. yanımda yiyecek bir şey olsaydı da verebilseydim o güzel beyaz kediciğe. kendisi buralarda nadiren gördüğüm bir güzeldir.
kuçuların havlayışlarını duyduktan sonra diğer gürültüleri de algılamaya başladım. havanın soğukluğu, üzerimdekilerin kalınlığına aldırmıyordu artık, aşağı inmeliydim. bazen bunun bir haksızlık olduğunu düşünürüm. bu haksızlık karşısında yapabileceğim bir şey yok, "gideyim artık" diye düşündüm. şarabımdan son bir yudum daha aldım ve kiremitlerin üzerinde usulca yürüyerek apartmana girdim.

uzun zamandır çatıya tek başıma çıkarım. sadece birkaç defa, yanımda biri vardı. benim için çok değerli, çok özel ve çok sevdiğim insan. çok muhteşem olmasa da güzel bu manzarayı görmesini istemiştim. O'ndan başka kimse yanımda durup bakmamıştı bu güzel manzaraya. yanımda oturup dinlememişti beni, içmemişti benimle beraber, öpmemişti beni.
en son çatıya çıktığımda, yalnızdım. O, yoldaydı, gidiyordu. tekrar döneceği günü sabırla bekler oldum bu süre içerisinde. ben de yollara düştüm, ben de gittim O'nun gelmesini beklemeden. tekrar gideceğim.
bugün, bu kadar sabırlı oluşumun sebeplerinden biri geldi aklıma. elime ilk gitar aldığımda 13-14 yaşlarındaydım, hemen iki sene sonra da baterinin başına geçmiştim. günde iki saat egzersiz yapardım, bu zamanla yedi- sekiz saate çıkmıştı. bazen öyle fırsatlar oluyordu ki, bir buçuk gün boyunca hiç durmadan çalabiliyor, uykusuzluğa ve yorgunluğa yenilmesem çalmaya devam etmek istiyordum. bu, içimdeki öğrenme isteğiydi ve sabırla devam ediyordum. belki iki belki de üç yıl boyunca böyle devam etti bu, sabırla, canla başla, sıkılmadan sabırsızlanmadan, üşenmeden uğraştım durdum. sonunda gelebileceğim en iyi noktaya geldim ama yine de kaybetmedim o isteği. bana aynı zamanda sabırlı olabilmeyi de öğrettiği için çok şey borçluyum müziğe. hani bahsetmiştim ya, " yaşamanın bir kısmını ben ondan öğrendim."

uykumun geldiğini hissediyorum. uykum erken geldiğinde bu beni hoşnut eder çünkü eğer normalden erken uykum gelmişse yatağa girip uyuyamam. belki bir, belki iki saat boyunca meditasyon yapma şansı bulurum ve dediğim gibi bundan fazlasıyla hoşnutluk duyarım. hayatta yapabilmekten zevk aldığım çok az şeyden biridir bu, uykuyla ilgili olmayan anlarda ve yerlerde de yapabiliyor olmaktan da zevk alırım. ama bazı dönemlerde uzak duruyorum ondan, çünkü olmadık şeyler çıkarıyor karşıma, olmadık yerlere götürüyor beni ve olmadık şeyler görüyorum. bazen görmemem gereken, bazen gördüğümde beni acıtacak, bazen de rahatsız edecek sahneler, insanlar... son birkaç aydır yapmaya başladım tekrar, ondan öncesinde tedirgin olduğum yerlerde fazlasıyla gezindiğimi farketmiştim ve önümü göremiyordum ciddi şekilde. şimdi tekrar rahatça tecrübe edebildiklerim var. arada sırada ufak sürprizlerle de karşılaşıyorum ama artık alıştım, artık gördüğümde kanıksamayacağım sahneler de var. sanırım alıştım bunlara evet.
bunca içsel yolculuktan sonra uyuyup, olabileceğim en enerjik halde uyanmaktan hoşnutum. hem fiziksel hem de zihinsel olarak, kış aylarında sahip olduğum enerjinin yaz aylarında sahip olduğumdan daha fazla olduğunu görüyorum. bunu seviyorum. bana daha fazla güç veriyor çünkü. sınırlarımı daha da öteleyebiliyorum, daha fazla çeşitlendirebiliyorum yolculuklarımı. gözlerim biraz daha fazla açılıyor.

sevdiğim, hoşnut olduğum yere gitmek amacıyla bu yazıyı burada noktalıyorum artık. birazdan kimbilir nerelere uzanacak yollarım, kimbilir neler görüp dinleyeceğim, nelerle karşılaşacağım? eğer çok ilginç bir şey görürsem, merak etme, anlatırım.

bulutların bıraktığı birazcık boşlukta lacivert gökyüzü vardı

2011-11-21T19:55:00.001+02:00

bir şişeden fazla şarap içinde bu detay çok daha farklı gelmişti. "bulutların bıraktığı birazcık boşlukta lacivert gökyüzü vardı" ve o susmuştu.

sonra dedi ki, "öperim"

gökyüzünden baktığımda gördüm seni, bir yağmur damlası kadar hızlı yaklaşabildim, tam omzunda patlayıp saçlarına sıçrattım daha ufak tanelerimi. bu seni mutlu ederdi, bilirim. günler geceler önce, sayılarla ifade etmediğim zamanlar önce, yine mutlu olurdun bundan. şimdi de mutlu olursun ama uyku gibi bu galiba, içindeyken içinde olduğunu farketmekten çok onun zevkini çıkarmaya çalışıyorsun. bulutlar yavaş yavaş o birazcık boşluğu kapattıkça, rüzgarın ayini yankılandıkça havada, karardıkça yollar ve gölgeler kayboldukça içten içe seviniyorsun, sanki "dünyayı yok et" butonuna basmak üzereymişsin de, yıllardır ancak sinemelarda şahit olduğumuz korkunç kahkahayı atmak üzereymişsin gibi, sinsi ve bencilce bir mutluluk...

bunun ne kadar masumane tarif edilebileceğini de düşündüm ben ama bunu tercih etmiyorum.

bir şiirim vardır, çok sevdiğim;

-uykumu rahatsız etme- 15.05.2004

hiç ilgisi olmayacak
ışığın ve güneşin..
hareket etmeyecek
yeteneklerim..
beynimi yakalayamadım
tehlikeli yerlerde dolaşıyor.
bu yanık kokusu,
burnumdan geliyor..
tüm sınırlarımı zorladım
ancak bu kadar oluyor
ellerim yazıyor ama
aklım anlam veremiyor,
gözlerim görmüyor
hangi seviyedeyim ?
acıyla saklambaç oynamak
uykuyu yakalamak istiyorum
gözümü açıp bakacağım
hangi seviyedeyim ?

- -

bazen neyi nasıl anlattığımı açıklamak yerine sadece şu şiiri okuyorum. birkaç kişi dışında okuyan yok yazdıklarımı. bulutların bıraktığı birazcık boşluktaki lacivert gökyüzü gibi birazdan kaybolup gidecek, fazla kimsenin dikkatini çekmeyecek şeyler.

hayatımızın içinde yer alan canlı cansız her şey "artık bunların da bir önemi yok" diye düşünmeye sebep oluyorsa eğer -ki bu çok saçma aslında- bir kere daha düşünmek gerekir (cümlenin sonunu salladım biraz, düşünmemek de olur, uygundur)...

bir şey var, biraz gösteriyor kendini, hafiften büyüyor, giderek çoğalıyor ve yükseliyor, inanılmaz boyutlara geliyor. her yeri her şeyi kaplamaya başlıyor, başka bir şey göremiyor, hissedemiyor, anlayamıyorsun. aslında, zevkli bence. kimi zaman başka hiçbir şeyi görmemek, hissedememek, anlayamamak isteyebilirim. an gelir sadece tercih ettiğim yerde ve koşullarda olurum, an gelir tercih etmesem de bulunmaktan rahatsız olmayacağım bir yerde. işte uyurken gittiğim yer orası. o yüzden rahatsız etme.

ah bir de tam olarak kontrol edebilsem, o zaman tam olarak istekli davranacağım ve koşa koşa, süzüle süzüle gidebileceğim. biraz daha çalışmak lazım tabi.

keman sesi ne güzel bir şey, çok az duyuyor insan bu güzel sesleri... hafızamın büyük bir kısmını o seslere ayırmış olmaktan mutluyum, isim hafızam çok zayıftır örneğin, bazı şeyleri cidden uğraşarak hatırlayabilirim belki ama rahatsız olmam bir şarkıyı, bir melodiyi, bir sözü hemen hatırlayabiliyor olmaktan. başka şeylerin hatırlanamıyor olması bazen tercih edebileceğim bir hoşluk olabiliyor.

çalabilen insanlara da saygım sonsuz, onların da isimlerini hatırlayamıyorum belki ama, neyi nasıl çaldıklarını hatırlayabiliyor olmam daha önemli bana göre.

sonra dedim ki, "susabiliriz." ama konuştuk. sonra sustuk.

çağrışımsal kesitler

2011-11-21T19:03:00.001+02:00

yeni geldim eve, hoşgeldim. odam her zamanki gibi soğuk ve bu güzel bir şey. odanın soğuk olmasına takılmıyorum genelde, ev ahalisinin bayat espirileri bile takılmama sebep olamıyor. soğukta uyumak daha kolay oluyor hem, belki de daha uzun uyuyorum bu şekilde.
yolda gelirken gördüğüm "aracınız çekilir" tabelasının ilk iki harfinin silindiğini farketmeden önce "ah ne kadar duyarlı bir devletimiz var" diye düşündüm. sonra yolun kenarında bekleyen bir adam vardı, ceketinin cepleri göğüs hizasındaydı ve elleri ceplerindeydi adamın. o halde bir ördeğe benziyordu. eve geldiğimde ben de ceketimin üst ceplerini yokladım şöyle bir, dışarıdan biri görse "memelerini elliyor sapık mıdır nedir?" derdi. evet elliyorum, ne olmuş? muhafazakarlığa gelemem. herkesin memesi var ve herkes memesini eller, bundan daha normal bir şey yok bence.
gün içinde bana laf soktuğunu düşünüp keyifle şarkılar söyleyen bir arkadaş var, yan tarafımda oturuyor. ben sessiz sedasız işime konsantre olmuşken soruyor bana keyifle; "ne o, pek sessizsin bugün? sakalların yine uzamış kurt adama dönüşmüşsün" ses çıkartmıyor oluşum onu rahatsız ediyor muhtemelen, konuşmak da istemiyorum pek zaten. neden konuşayım? zorlama dahi olsa konuşmuyorum, hayır. "dayatmalar"dan bıkmış usanmış bir insanım ve kim ne derse desin hiçbir dayatmaya gelemiyorum. ama ne yaparsın, para bu, kazanmak lazım. bu da bir dayatma ama benim pek umrumda değil, zaman geçiyor, gidiyorum geliyorum, bir şeylerle meşgul oluyorum. müzik de dinleyebiliyorum çalışırken, istediğim şeyle istediğim kadar ilgilenebiliyorum. "dayatmalar"a karşılık, "rahatlıklar".
şimdi şu an çalan parça, tüm kayıplara, karanlıklara, sonsuzluklara gelsin. dinimiz amin. maşallah inşallah.

son haftalarda ve özellikle son günlerde, olduğum yerde olmadığımı farkediyorum sık sık. "farketmek" eylemini sadece bu anlarda gerçekleştiriyorum. "farkındalık" kavramını yitirmiş gibiyim biraz, sanırım yavaş yavaş içlere doğru yolculuklara başladım... sık sık yapıyorum bunu ve farkına vardığım anda irkilerek uyanıyorum ('uyanıyorum' yerine daha uygun bir tanım bulamadım açıkçası)
içselleştirdiğim birçok şey yine sesin açılmasını, müziğin gürlemesini sağlıyor. bu kadar kolay olabiliyor bazen gerçek zamanlı hayattan kopup gitmek. gözlerim, bilmiyorum normal bir insan dakikada kaç defa gözlerini kırpar, ben ne kadar kırpıyorum, farketmiyorum. nasıl nefes aldığımı da gözlemlemedim hiç, nefes egzersizlerine başlamaya niyetliydim bir ara, anladığım kadarıyla gün içinde çok az derin nefes alıp veriyorum ve bu sağlıklı değil. en azından sadece sigara içerken derin nefes alıp verdiğim anlar oluyor galiba. o da 'galiba'...

masanın üzerinde duran gıda maddesine gidiyor gözüm ve elim ara verdiğim anlarda, yemek yemem lazım aslında ama istemiyorum pek. masanın üzerinde duran birçok şeye gözüm kayıyor o an içinde ama hiçbirinin farkında değilim. ama bir varayım; özellikle kaset, tirbüşon, çiçek dürbünü ve 2 tane cd kabı var. kitap, kalem, çakmak, telefon, küçük arabalar, tabaka, içinde kuruyemiş kabukları olan bir kap, pena, bir çakmak daha, modem, adaptör, mum, hoparlörlerin bir kısmı, harici disk, jacklar, kablolar...

istanbul'un ağzına sıçmışlar biliyor musun? istanbul'un istanbul olduğunu hatırlatabilecek çok az yer var. endüstriyel kentleşme yüzünden hiçbir yerin birbirinden farkı kalmamış. bir özgünlüğü kalmamış birçok yerin. her yerde arabalar, kamyonlar, otobüsler, dükkanlar, kalabalık, gürültü, toz duman... özellikle akşam saatlerinde nefes almakta zorlanıyor insan. ben bu şehri seviyorum ama doğa sevgim çok daha fazla. kızılderilileri o yüzden seviyorum. çok kalabalık olmasa da bir miktar insanın yaşadığı gruplar, doğaya zarar vermeden kümelenmiş, yaşıyorlar(dı). doğaya, hayvanlara, ağaçlara, bitkilere duyulan saygı insana duyulan saygıdan fazlaydı. bazı kültürlerde hayvanların ilahi sembollere dönüştürülmesi bile ilgi çekici, tabi bazı kültürlerde bazı hayvanların "lanetli" ya da "kötü" etiketlere maruz kalması da söz konusuydu. ama geçmişte düşmanına bile saygı duyan bu medeniyetlerin hiçbir yansıması günümüzde yok. ne boktan bir tür haline geldiğimizin sadece bir örneği.
tüm bunlara çeşitli şekillerde karşı çıkmaya çalışmış, nispeten okumuş görmüş insanların çabaları sadece gözlerimi dolduruyor, çok üzülüyorum. artık özlediğim, içinde bulunmak istediğim doğanın yanına gitmek için sahip olmam gereken fırsatları yaratırken, dolaylı yoldan da olsa doğayı tüketmek zorunda kalıyor olmak bana batıyor gerçekten. oysa ki insan istediğinde onu ziyaret edebilmeliydi, insan bir süre onun kucağında uyuyup ondan sonra dönebilmeli, onu yaşadığı halde bırakabilmeli ve döndüğünde bıraktığı gibi bulabilmeliydi. her geçen an tükenen bir şey bu, azalıyor, yok oluyor.
bilmiyorum, bunun bir çözümü yok. varsa da yıllar alır. ama bu insanlarla birlikte, çözümü yok. bilmiyorum.

bilinçaltımı açıp dökmek istiyorum masanın üstüne. ya da buraya. oraya, şuraya. içerdekiler tekmeliyor, dürtüklüyor beynimi. ya orada çoğalsınlar ya da çıkıp gitsinler?
azar azar çıkartmak da mümkün olmuyor ki arkadaş, bu yorgunlukta, bu karmaşada, bu iradesizlikte ve bu dengesizlikte, konsantrasyon bozuklukları gösteriyor kendini. ne göt bir şey bu!

insanın bazen tutunabileceği bir şeyler varsa da tadına doyum olmuyor tabi. kelime dağarcığı ister geniş olsun ister dar, söylemek, yazmak, çizmek, bestelemek, "yaratmak" güzel bir şey. amaçsız da olabilir, kimseye bir şey ifade etmeyebilir, önemsiz olabilir, değersiz olabilir...
son zamanlarda kendim, kendim için çok takılıyorum bu konuya, o yüzdendir sık sık bahsedişim-bahsetmek isteyişim... biraz zihnin derinliklerine açılıp dipten kum çıkarma vaktidir.

gün içinde milyonlarca şey düşündüğümü, milyonlarca detaya dikkat ettiğimi biliyorum ama çok azı değer buluyor sanki. çok az şeye cidden dikkat ediyorum ama çoğu zaman bir kısmı aklımda kalabiliyor ancak. bir tek müzik için geçerli değil bu ama başka şeyler için de geçerli olabilsin istiyorum. uyanmam lazım. bir süredir uyuyordum, yavaş yavaş gözlerimi açtım ama artık tamamen uyanmam lazım. ek olarak içimde yanmaya başlamış bir ateş var, özlemi, direnci, güveni ve sevgiyi tüttüren. kimi zaman kendimi yakıyor, ben tütüyorum. sarılmak istiyorum o halimle.

burada bir an için duraksadım. bilmiyorum neden. herhangi bir şey de dağıtmadı dikkatimi. sol kulağımdaki çınlamayı dinliyorum bütün gün, şu an olduğu gibi. özellikle dün akşam hiç olmadığı kadar çok yoğundu. sakladım onu.

bugün aynaya baktığımda "tipini sikeyim senin" dediğimi farkettim. aynada benden başka kimsenin görüntüsü yoktu, kendime mi demiştim bunu? neden acaba? tipime değil de karakterime söylesem bir şey değişir miydi acaba? ya da ses tonuma, yarı açık gözlerime, ağlarken döktüğüm gözyaşı miktarına demiş olsam? ne değişecek, ne değişmeyecek, ne olacak, ne olmayacak bilmiyorum.
bence bunun şöyle bir anlamı olabilir; şimdi biz yaşıyoruz, yaşarken yaptığımız seçimler var, yapmadıklarımız da yaptıklarımız kadar etkiliyor zaman içindeki ilerleyişimizi. bir yola girdik ve o yoldan devam ediyoruz, girmediğimiz yol bambaşka yollara çıkacaktı ama o yola girmedik, belki girdiğimiz yol, girmediğimiz yolun bizi çıkaracağı başka bir yola çıkıyordu ama o anda da yaptığımız başka bir seçim yüzünden o yola devam edemeyecektik? eh
ebesinin örekesi ya da "halamın bıyığı olsaydı amcam olurdu" ne düşünüyosun arkadaşım ya, yaşamaya devam et işte? seçtiysen, bağlıysan, seninle kalmasını istiyorsan ki istiyorsun, o yüzden seçmişsin, bırakma? çok kolaydır hepsini bırakıp kaçmak... ama bu bir tipin sikilmesini gerektirmez.
saçmalayabilirsin bak, onda garip görünen bir şey yok. titreşimi de dinle aynı zamanda, görebilirsin ses frekanslarını, spektrumları sayabilirsin, peak noktalarına dikkat et, metronomu ölç, titreşiyor, titreşiyor, aksak döngüsel bir ritm tutturmuş gidiyor, gittiği yere kadar.
işte müzik bu yüzden benim için bu kadar önemli. yaşamanın bir kısmını ben ondan öğrendim. tipimi boşver.

başımı biraz kaldırdığımda şehrin ışıklarını görüyorum, indirdiğimde sadece karanlık gökyüzünü. dik oturursam daha fazla ışık görüyorum. bu bana ilginç gelmedi ama olsun, yine de yazayım.
biraz sıkıcı olmaya çalışıyorum ama başarıp başaramadığımı da pek merak etmiyorum... ne zaman biter bu yazı, onun da

dengesizleşmek

2011-11-20T23:16:00.001+02:00

kendi çapında, kendince dengesizleşebiliyorum bazen. önceden daha dengesizdim, geceleri yaşardım, gündüzleri yoktum ortalıkta. gündüz uyanık olmadığım ya da dışarı çıkmadığım zamanların acısını çıkarmak için gece dökülürdüm yollara, amaçsızca, nereye gittiğimi bilmeden gezinirdim. güneş doğmadan dönerdim evime, ne bir insan sesi, ne bir insan yüzü bile görmeden uyurdum.
çözülmemiş sessiz bilmecelerim vardı üzerinde çalıştığım. kimi zaman uykumda meşgul olurdum onlarla. hayatın içinden gelen bildik bilmeceler değildiler benim için, anlamlandırmaya da uğraşmazdım çünkü "insan" olarak görmezdim kendimi o anlarda. bu tamamen bir yansımaydı aslında, masamın üzerinde duran ya da uzaklarda bir yerde, bir ormanda ya da sahilde, denizin dibinde, bir binanın tepesinde duran herhangi bir şeyin yansıması; hatta kendimi bol rüzgar alan, geniş manzaralı bir ağacın dalındaki yaprak olarak görmek isteyişimin sonucuydu. belki de çok gelişmemiş, düşük gelirli insanların yaşadığı bir kentin orta yerinde, zorlanarak yapılmış soluk renkli bir binanın bacası olarak görmek isteyişim... ya da denizin dibinde bir yerlerde, neden orada bulunduğunu bilmeyen bir balık gibi... dünyanın bir ucundan bir ucuna dönüp dolaşıp geldiğim yer yine beynimin içlerinde bir yerlerde, neresi olduğunu ya da amacının ne olduğunu bilmediğim yerdi.
"dengesizleşmek" bir süreçse bu benim için doğal gelişiyordu ve farkına varsam da varmasam da önemli değildi çünkü umursamıyordum. benliğim hayatıma o kadar yayılmıştı ki artık başka bir şeyin varlığını fiziksel olarak farkedemez olmuştum. sonra zaman geçti, dünya döndü, gündüz güneş gece ay doğdu, battı, bulutlar geldi, kar yağdı, rüzgar esti, saatler geçti ve hep "buradayım" dediğim anları hatırlar oldum. geçen yıl, geçen ay, geçen hafta, dün gece, birkaç dakika önce "buradayım" demediğim anları yaşamıştım belki, belki de geçen yıl, geçen ay, geçen hafta, dün gece, birkaç dakika önce "buradayım" dediğim anları yaşamıştım.

sonra düşündüm, denge kurmak istediğim şeyleri. bazen de sırf kendim için bir şeyler değişsin diye denge kurmak istediğim şeyler vardı ve dengesini bozmak istediğim şeyler. kırmadan dökmeden yapabiliyorduysam ne mutluydu bana. ama olmuyor ki, kırılıyor. kırmaktan nefret ederim.
ayaklarım üşüyorsa umursamam, ısınır nasıl olsa diyorum, oda soğuk, ama vücudum daha soğuk odadan. ama saçlarım ıslak, pencerem kapalı. masanın üzerindeki fincanda çay var, o da soğuk.

uyumadığım zaman kendimi daha mutlu hissettiğim dönemler çok uzak değil aslında, son zamanlarda neredeyse her gün uyuduğumu hatırlıyorum. en son birkaç hafta önce hiç uyumadan geçirdiğim iki gün vardı ve kendimi iyi hissediyordum. bu haftasonu hariç, çok fazla rüya göremediğimi farketmiştim ki dün gece gördüğüm rüya beni fazlasıyla etkiledi. önceki gece de garip ve güzel bir rüya görmüştüm ama dün geceki fazlasıyla garipti.
bir kere, çok uzaktaydı. uzun zaman görmediğim varlıklar vardı içinde, güzel beyaz tüylü tombik koyunlar. küçük bir çoban da vardı, o koyunlarla ilgilenen. gördüğüm sahneler ise normal hayatta pek karşılaşılmayacak şeylerdi. anlatabileceğim türden şeyler değillerdi açıkçası. en azından bundan sonra daha çok rüya görebileceğimi düşünüyorum.

son zamanlarda ev eskisinden daha sessiz, hoşuma gidiyor. bazen müzik sesinden başka bir şey olmazken, bazen hiçbir ses çıkmıyor. dışarıda bile. müzik dinlemediğim zamanlarda ses duymak istersem pencereyi açıyorum, rüzgar esiyor, köpekler havlıyor, nadiren geçen arabaların gürültüleri de karışıyor araya.
yazarken bunların hiçbirini duymamam daha iyi oluyor benim için. zaten yazarken çevremdeki hiçbir şeyi görmüyor, duymuyorum. müzik çalıyor genelde ama yukarda değil, aşağılarda bir yerde yankılanıyor sesleri. o zaman ve ondan sonra anlıyorum dengemi kaybettiğimi. aslında ihtiyacım olmayan bir şey, kayıp olsa da olur olmasa da olur diye düşünüyorum. bazen gerekli olabiliyor belki, bilmiyorum. ama etkilenen başka insanlar oluyor bundan, onu da düşünmedim pek.
düşündüğüm tek bir insan var bu konuda, düşünmek istediğim için düşünüyorum, hassas olduğu için düşünüyorum, özel olduğu için. O bunun farkında ve O da böyle zamanlar yaşayabiliyor. ben de bunun farkındayım. ben de yaşıyorum. o zaman dengesiz oluşumuzun hiçbir önemi kalmıyor, kendi kendimize, kendi çemberimizin içinde dönüp duruyoruz. geceler tükeniyor, güneşin doğuşundan haberimiz olmuyor.

saçmalamak da buna dahil.

ışıklar kapalı olsun, güneş hiç doğmasın istediğim zamanlar oluyor. bu zamanların içindeyim. zaman bir şekilde geçsin ama gözlerim hep kapalı olsun istiyorum. uyumak istiyorum günlerce. geçsin gitsin, geçip giderken olup biten her şeyi unutayım, bir kenara bırakayım istiyorum. kendinden emin bir şekilde, hiçbir şeyi bozmadan ve çekinmeden, yürümek ve tam karşısında durabilmek... istiyorum.
kendi çapında, kendince dengesizleştiğim zaman bile içimdeki bu isteğin yanıp kavrularak zihnimi doldurduğunu hissediyorum.

third eye

2011-11-16T19:37:00.001+02:00

bir süre önce, forty six & 2 hakkında bir şeyler karalamıştım, şimdi sırada: "third eye" var.

parça hakkında kısa bilgiler vereyim:
tool'un 1996 çıkışlı ænima adlı albümünün son parçası ve leziz bir adam jones bestesi olmaktadır kendisi. david botrill'in sahip olduğu kulaklardan ellerine akıp, prodüksiyon ve miksaj ortamında dinleyebileceğimiz hale gelmiştir. not olarak araya gireyim; kayıtla ilgili şöyle bir genel inanış vardır; prodüktör, mix ve mastering mühendisi aynı kişi olmamalıdır, prodüksiyonu, mixajı, masteringi farklı kişiler yapmalıdır ki bu kulaklar herhangi bir hata veya sorunu yakalayabilsinler, düzeltebilsinler. lakin hayvani tecrübeye sahip bir beyin, bir kulak olan david amca bu işi tek başına halletmiş, deli gibi bir kayıt çıkarmıştır ortaya (hay kelini öptüğüm!).
aynı zamanda billy howerdel, bu albümde adam jones'un gitar teknisyeni olup kulaklarımızda patlayan o özgün gitar soundunun yaratımında sağlam katkılarda bulunmuştur. chris pitman de bu parçada synthesizer başında bulunmaktaymış. aynı zamanda cunt'a da selam etmişler bu albümde, belirtmeden geçemedim.
evet, bu tip bilgileri verdikten sonra, parçayla ilgili dökülebildiğim kadar dökülmeye çalışacağım ki bu oldukça zor olucak gibi görünmekte.

öncelikle parçanın başında, bill hicks tarafından söylenen sözlere bir bakalım; aşağıda metnin tamamını bulacaksınız:

"you see, i think drugs have done some good things for us. i really do. and if you don't believe drugs have done good things for us, do me a favor. go home tonight. take all your albums, all your tapes and all your cds and burn them. 'cause you know what, the musicians that made all that great music that's enhanced your lives throughout the years were rrrrrrreal fucking high on drugs.
the beatles were so fucking high they let ringo sing a few tunes."

bu sözler, kasım 91'de bill hicks tarafından sarfedilmiş ve parçanın başına eklenmiştir. tabi son kısmı parçada yer almaz ama gösteride böyle devam eder.
aynı zamanda, yine bill hicks tarafından söylenmiş olan ve bu cümlelerden sonra gelen başka birkaç cümle daha vardır;

bill seyirciye sorar:
"wouldn't you like to see a positive lsd story on the news? to base your decision on information rather than scare tactics and superstition? perhaps? wouldn't that be interesting? just for once?"

ardından televizyondan bir haber kesiti dinletir / izletir:

"today, a young man on acid realized that all matter is merely energy condensed to a slow vibration – that we are all one consciousness experiencing itself subjectively. there's no such thing as death, life is only a dream, and we're the imagination of ourselves. here's tom with the weather."

aslında bu amerikan televizyonlarında yayınlanan bir programdan mı alıntıdır? açıkçası bilemeyiz, belki de bilinemez. fakat oldukça ilginç bir örnek olduğu kesin. ilerleyen satırlarda buna da değineceğim.

ardından yine bill hicks'ten bir cümle daha gelir;

"it's not a war on drugs, it's a war on personal freedom, is what it is, okay? keep that in mind at all times. thank you."

bu cümlenin de içeriği ve anlamı oldukça açık, oldukça belirleyici olmuş. parçanın geneli, başından sonuna kadar karşılaştığımz her dizede bu cümlenin, daha doğrusu bu açıklamanın, bu temenninin yankılarıyla karşılaşacağız.

bu noktada parçanın yaklaşık bir çevirisini aktarmak isterim;

"o yüzün hayalini kuruyorum yine.
parlak ve mavi ve ışıltılı.
genişçe sırıtıyor,
ve rahatlatıyor beni,
üç sıcak ve vahşi gözüyle.

arkamda ve düşüyor o deliğe,
ve tekrar yükseliyor.
ve temizliyor
solmuş gözümdeki çiy damlasını ve ağları.

içeri... dışarı... içeri... dışarı...

bir çocuğun şiiri mahsur kalmış kafamda.
hayat diyor, ama bir hayal.
uzun yıllar harcadım bulmak için,
bunca zamandır bildiğim şeyi.

''çok güzel seni görmek.
çok özledim seni.
bittiği için çok mutluyum.
çok özledim seni.
oyununu izlemeye geldim.
neden kaçıyorsun ki?''

beni saran bu zemin,
tepemdeki kutsal karga mı?
anılarla dolu delikler kadar siyah.
ve yeni ikinci güneşimiz kadar mavi
elimi sokuyorum gölgesine,
bir araya getirmeye çalıştığım
kum parçalarını toplamak için.
sadece kim olduğumu anlayabilmek için.
damarları çıkaramıyorum.
fakat gözler çok tanıdık geliyor.
fosforlu, ışıldayan çöl filizleri gibi
aynı tanıdık şarkıyı söylüyor.

''çok güzel seni görmek.
çok özledim seni.
bittiği için çok mutluyum.
çok özledim seni.
oyununu izlemeye geldim.
neden kaçıyorsun ki?''

üçüncü gözümü zorla açıyorum.
seni tekrar görmek o kadar güzel ki.
saklanıyordun sanırım.
ve kaçtığımı zannettin.
dogmanın peşinden koşuyordum.
gözümü açtım ve oradaydık.

seni tekrar görmek o kadar güzel ki.
sanırım benden saklanıyordun.
ve kaçtığımı zannettin.
dumanın ve nedenin peşinden koşuyordum.

üçüncü gözümü zorla açıyorum."

kaynak: kirmizi karga, ek$i sozluk

şimdi arkamıza yaslanmadan, gerginliğimizi koruyarak parçaya girelim, düşünmeye başlayalım...

başlangıçta, o yüzün hayalini kuruyor ancak o yüz, kendi yüzü. parçada konuştuğu iki şey var, biri "göz" diğeri de "kendisi". kendini, kendi çocukluğunu ve ruhani görüntüsünü hayal ederek görmekte. masum ve rahat, üç gözü birden açık ve özellikle o göz, mavi mavi parıldıyor.
göz neden mavi? şöyle ki, hinduizm'de üçüncü göz, ajna çakrasına denk gelir ve rengi mavi-laciverttir. ajna, "emir" anlamına da gelmektedir. ajna çakrasında bulunan göz, bütün emirleri veren, yöneten konumundadır ve önemi büyüktür. sahasrara'dan sonra ikinci yöneten konumundadır. ajna, uyanık haldeyken bilinçsel, sezgisel ve telepatik olarak yoğun güce sahip olmaktadır. bu gözün vücuttaki konumunun, epifiz bezi yakınlarında bir yerlerde olduğu tahmin edilmektedir ki epifiz bezinin, insanın sezgisel hayatında ne kadar önemli olduğu son dönemlerdeki araştırmalarla ortaya çıkarıldı. tabi bilinenler, bilinmeyenlerin yanında solda sıfır kalıyor diyebiliriz.
ajna neden bu kadar önemlidir; hemen açıklayalım:

ajna; bilinçlilik yolundaki farkındalığın merkezidir. bu farkındalık artışıyla birliğe odaklanmak mümkün olabilir; üçüncü gözün açılmasıyla duyular ötesi algılar meydana çıkar, sezgisel biliş gelişir, düşüncemiz zaman ve mekanın sınırlarını aşmaya başlar. bu kısıtlamaların ortadan kalkmasıyla da zihnin ve aklın sınırları aşılabilir.
maynard efendi de, aynı anda hayalini kurduğu ve aynı anda gördüğü bu yüzün, çocukluğunun, bunu yapabilmiş olduğunu ve bu durumun onu rahatlattığını anlatıyor. üçüncü gözün açılmasıyla doğal görüş sınırının dışına çıkan kendi gözleri de bu duruma eşlik ediyor ve gördüğü olağanüstü dünyaya aç, vahşi, sıcak bir halde bakıyor.

aslında aynı zamanda kendi ruhsal yansımasının fiziksel başlangıcını, deliğe düşüş anını, doğumunu, bu doğumla beraber sahip olduğu durgunluğu ve hissizliği ortadan kaldırarak sahip olabileceği tüm yetenekleri dünyada arayıp bulabilecek şekle gelişini görüyor. yukarıdaki çeviride,
"ve temizliyor solmuş gözümdeki çiy damlasını ve ağları." şeklinde verilen kısmın orjinaline bir bakalım;
"rising up and wiping the webs and the dew from my withered eye"
burada ilk golü yiyoruz, maynard bu yansımayı görüyorken aslında dünyaya ne kadar hastalıklı ve kalıplaşmış gözlerle baktığından bahsediyor veya bunu anladıktan sonra söylüyor bu cümleyi. parçanın ilerleyen kısımlarında karşımıza çıkan "dogma"ya böyle bir gönderme yapıyor yani.
bu dogmayı; biraz tarihsel, biraz da belirli tekniklere bağlı kalarak geçmişteki haliyle günümüzdeki halini hafiften karşılaştıran bir yaklaşımla incelemiş olan foucault'a göz atalım:

"insan, tarihsellikleriyle, sergilenişlerinin içinde, ama kendi yasalarına uygun olarak, kökenlerinin ulaşılamaz özdeşliğini işaret eden bütün bu kendi içlerine sarmalanmış şeylere korelasyon halinde olmak üzere, XIX. yüzyılın başında oluşmuştur. ancak, insanın kökeniyle olan ilişkisi aynı tarzda değildir. insan kendini zaten yapılmış olan bir tarihsellikle ilişki halinde keşfetmemektedir: taslağını, şeylerin zamanı boyunca saklanarak çizen bu kökenle hiçbir zaman çağdaş değildir; kendi başlangıcını ancak ondan önce başlamış bir hayatın zemini üzerinde keşfedebilmektedir; kendini çalışan varlık olarak yeniden kavramaya uğraştığında, bu çalışmanın en ilkel biçimlerini, ancak toplum tarafından çoktan kurumsallaştırılmış, çoktan egemen olunmuş bir insani zaman ve mekanın içinde gün ışığına çıkarabilmektedir; ve konuşan özne olma özünü, fiilen oluşmuş bütün dillerin ötesinde tanımlamaya kalkıştığında, bütün dillerin kendiliğinden konuşulan dilin mümkün hale ondan itibaren geldikleri emeklemeyi, ilk kelimeyi değil de, zaten sergilenmiş olan bir dilin olabilirliğinden başka bir şeyi bulamamaktadır. insan, kendi için köken olarak geçerli olanı, ancak zaten başlamış olanın tabanı üzerinde bulabilir, bu bir cins tarihsel başlangıç olup, sonraki kazanımlar buradan itibaren yığılmaya başlamışlardır."

yani dogmanın insan hayatındaki teknik etkisi aşağı yukarı böyledir, zaman geçtikçe yığılan bütün söylemler, inançlar, inanışlar, içebakışlar ve dışavurumlar, bu yığılmanın etkisinde kalmaktadır ve bu çeşitlenerek çoğalmaktadır.
bir yandan şunu da ekleyebiliriz; insan beyninin bir tür alışkanlıklar dizgizine sahip olarak gelişmesi, insan hayatının başlangıcından bugüne kadar herhangi bir zamanda baskın hale gelmiş olan "dogmatik düşünce"nin etkisi çoğalarak yayılmış ve insanın fiziki ve akli hayata olan yaklaşımını garip bir şekilde değiştirmiştir.
bir çocuğun, daha doğrusu sağlıklı bir çocğun, tam olarak gelişmemiş ve bu tür kalıtsal saplantılara sahip olmamış olan beyninin, daha fazla potansiyele sahip olduğunu söylemek mümkün.
ancak bir şekilde anlıyoruz ki, bu noktaya gelebilmek için çocuk olmak gerekmiyor, hemen bill hicks'in örneğini verdiği o kesite gelelim; hayatın bir hayal olduğunu ve kendimizin, onun yansımaları olduğumuzdan; birgün dış etkenler nedeniyle, fazlasıyla şaşıracağımız türden haberlerle sık sık karşılaşırsak, zamanla bunları kanıksamayacığımızdan bahsetmekte. bunu destekler nitelikte olan ikinci konuşmasında da uyuşturucunun bir savaş olmadığını, bir kişisel özgürlük olduğunu anlatmakta.
bill hicks, parçanın başında uyuşturucu hakkında yaptığı konuşmasında ciddidir. ancak burada farkında olunması gereken en önemli iki şeyin ilki, kastedilen uyuşturucunun bildiğimiz kimyasallardan ibaret olmadığı; ikincisiyse, günümüzde yaşadığımız modern hayatın içinde, kimyasalla ilgili olsun olmasın ne kadar çok uyuşturucu olduğuyla ilgilidir.
bill'in kastettiği uyuşturucu formatıyla parçanın ilerleyen kısımlarında karşılaşacağız zaten.
ikincisi, modern hayat içindeki etkilerin bir kısmı, foucault'dan alıntıladığım kısımda mevcut.
özellikle insanın kendi kökeniyle olan ilişkisinin gelişmesi ve günümüzde kurumsallaştırılmış, satın alınmış, yabancılaştırılmış ve aslında orjinal olmayan, dayatılmış bir takım buluntularla sözde zenginleştirilmeye çalışılan modern hayatın ortaya çıkardığı "dogma"larla; bir kısmı da birazdan bahsedecek olduğum dogmanın tinsel yapısıyla ilgilidir.
bu tinsel dogmanın kökenine inmeden önce, ele aldığımız "insan" tipinin özüne inip örnekler verelim.
ilk örneğimiz, "koşullanma" üzerine, max vernon'dan geliyor;
"koşullanma, kendi koşullarının bütünlüğü tarafından ortaya konulan bir süreç veya durumdur; benzer durumlar veya süreçler her zaman benzer koşulların ifadesidir; benzer olmayan koşullar kendilerine ait ifadeleri benzer olmayan durumlar ve süreçler içerisinde bulurlar; durum ya da süreç koşullarının bütünlüğüyle tanımlanır. durum ya da süreç, eğer koşulların bütünlüğü sağlanırsa tamamen bilimsel olur."
insanın, çevresel ve/veya ruhsal etkiler sebebiyle dogmalaştırdığı hangi kavram bilimsellik veya gerçeklik niteliği taşır?
insanın sahip olduğu psikoloji dahilinde incelenebilecek bu sorunun tam olarak cevabı yoktur ancak jung hakkında bize şöyle denmektedir;
"jung'un psikolojisi ve psişik dönüşümlerin edebi süreçlerini batı insanına sunma çabası, sadece "kendisini bilinmeyen hedefler yolunda bulan yüksek insan bilincinin gelişim süreci için atılmış bir adımdır; alışılmış anlamıyla metafizik değildir. öncelikle, ve o derecede, yalnızca 'psikoloji'dir, ama aynı zamanda o derecede deneyimlenebilir, anlaşılabilir, ve... gerçektir, onunla bir şey yapılabilecek olan bir gerçekliktir, olasılıklar içeren, dolayısıyla yaşayan bir gerçekliktir." eğer jung öğretilerinde kendini psişik deneyimle tatmin ediyorsa ve metafizik düşünceleri reddediyorsa, bu dine ve yüksek güçlere karşı kuşkuculuk anlamına gelmez." (jolande jacobi)
jung bu konuda şöyle der:
"deney üstü, aşkın olanla ilgili her ifadeden kaçınılmalıdır, çünkü bu sınırlarının bilincinde olmayan insan aklı bakımından gülünç bir varsayımdır. dolayısıyla, tanrı veya tao ruhun bir durumu veya canlandırılışı olarak isimlendirildiğinde sadece bilinebilen hakkında bir şey söylenmiş olunur; bilinmeyen hakkında hiçbir şey söylenmemiştir. bilinemeyen hakkında hiçbir şey belirlenemez" (golden flower)

burada da dogmanın dokunulmazlığından, insan psikolojisi içerisinde sağlam yerinden ancak kırılabilir ve içten ağır hasar verebilir yapısından bahsedilmiştir.
yüzün hayal edilmesi, ruhani yansımasının görülmesi, sahip olduğu nitelikler, "o delik"te tohumunun filizlenişi, doğuşu ve tüm dogmaları silip süpürerek tamamen güçlü, öğrenmeye aç ve sınırsız bir şekilde geri gelişinin hepsi, yani bu sekiz dize bu şekilde açıklanabilir.

buradan yola çıkarak ve özetle; günümüz dünyasında iki tür dogmanın varlığından söz edebiliriz;
din ve para.

bu iki "araç", dünyanın yönetilmesi, insanları tekil standart içerisinde benzer bireylere dönüştürülerek akıl sınırlarının küçültülmesi açısından etkilidir. neden dünyada bir "tek devlet" teorisinin var olduğuna dair ipuçları var elimizde. nereden bakarsanız bakın, yine aynı kapıya çıkıyoruz:
hepimizin gözleri kör, daha acıklısıysa gözlerin gördüğünü anlamasını sağlayan akıl da kör.
parayla ilgili yine hicks'in bir sözüne göz atalım;
"it's all about money, not freedom, ya'll, okay? nothing to do with fuckin' freedom. if you think you're free, try going somewhere without fucking money, okay?"

ee, hani az önce uyuşturucu ve kişisel özgürlük arasındaki bağlantıyı ele almıştık ya, buyrun işin iç yüzünü buradan anlayın.
aynı zamanda bir alt kategoriye inerek yine bill hicks'ten şu alıntıyı yapmak isterim;
"watching television is like taking black spray paint to the third eye"
(buraya "oha!" tepkisi iyi gider).

ayrıca "din" kısmını desteklemek için yine birkaç alıntı yapmak istiyorum;
ilki hepimizin bildiği, karl marx'a ait olan "din, kitlelerin afyonudur" sözü, yani
"religious suffering is, at one and the same time, the expression of real suffering and a protest against real suffering. religion is the sigh of the oppressed creature, the heart of a heartless world, and the soul of soulless conditions. it is the opium of the people."ve buradan yola çıkarak, tool'un opiate albümüde yer alan "opiate" adlı parçasından gelsin;
"now don't you judge or question. you are broken now, but faith can heal you. just do everything i tell you to do. deaf and blind and dumb and born to follow, what you need is someone strong to guide you, my gods will becomes me.when he speaks he speaks through me.he has needs like i do.we both want to rape you."

sanırım bu kadarı yeterli olmuştur...

bu acizliğinden kurtulan maynard efendi, o an yaşadığı psikoz etkisiyle bir normal dünyaya bir de kastedilen dünyaya girip çıkmaya başlamıştır. adaptasyon sürecinin nasıl olduğu hakkında, parçanın teknik yapısıyla ilişkili olan "in" ve "out" çığlıkları gayet güzel fikir veriyordur sanırım. bu çığlıklar her ne kadar sadece "ses"lerden ibaret de olsa, fazlasıyla içten geldiklerini duymamak mümkün değil.

burada iki dogmadan bahsedelim;
1: uyuşturucu uçurur
2: uyuşturucu kakadır

ikisi de doğrudur. uyuşturucu uçurur ve insanı inanılmaz noktalara götürür. aynı zamanda uyuşturucu kötüdür ve insanın tek bir noktaya götürür: ölüm.
sonrasında, ilk inanışa ilişkin dizeler yer alıyor;
zihninde takılıp kalmış o şiirimsi şarkıda, yine kendi kendisiyle konuşan, çocukluğunun dile gelen ruhani yansıması, onu özüne, evine çağırıyor sanki. burada karıştırılabilecek olan bir kavram var, "ana rahmine dönme takıntısı" yo hayır, bahsedilen bu değil. burada açık şekilde yönlendirilen yer, bilinçaltının kökleri, merkezi. çakranın transferi ve sentezlemeyi yapacağı yer, bilinçaltının merkezi olacağından, buranın keşfedilmesi, açılması ve temizlenmesi gerekmekte.
burada uyuşturucunun birkaç dakikada yapacağı etkiyi, birkaç dakikada yaptığından da bahsetmek mümkündür. doğal ve deneyimlenebilir öğretilerle uzuun süreler sonra ulaşılabilecek olan noktaya uyuşturucu maddelerle birkaç dakikada ulaşmak mümkün.
peki hangisini tercih ederdiniz;
* sağlıklı ve etkili bir şekilde hem de kontrol edebileceğiniz bir öğretiyle zihnin kapılarını açmak mı?
* uyuşturucu vasıtasıyla tüm vücudunuza ve zihninize zarar vererek, anlık ve kimi zaman silik, sonrasında da ölümle sonuçlanabilecek dozlarla zihnin kapılarını açmak mı?

şahsen ben ilkini tercih etmiştim ve hala ediyorum. ikinci yöntem, yani bildiğimiz anlamıyla uyuşturucu, hiçbir şekilde doğal yollardan ulaşlılabilecek noktalara götürmez, sanıldığı gibi zihnin karanlık yerlerine uçurmaz, herhangi bir dış etkiyle bağlantı kurulmasını sağlamaz; üstüne üstlük fiziki ve zihni her şeye zarar vererek ağır hastalıklara ve hatta ölüme götürebilir.
bill hicks'in bahsettiği de aslında budur; uyuşturucu bir savaş değil bir kişisel özgürlük meselesidir. kişi kendini, normal yollardan yapamayacağı veya sabrederek, öğrenmesi gereken yöntemler vasıtasıyla yapmaktan üşeneceği şeyleri ancak uyuşturucu maddelerle yapmaya çalışabilir, bunun savaşını verebilir.
yani hicks'in ifadesinden yola çıkarak uyuşturucu kötüdür'ü şöyle açabiliriz, uyuşturucuya karşı sahip olduğunuz kişisel irade sadece "bir" defa geçerlidir: "başlamaya ya da başlamamaya karar verirken."
bırakmaya karar verdiğinizde giriştiğiniz kişise özgürlüğün savaşıysa tam anlamıyla bir savaştır ve iradenin ötesinde şeyler gerektirir.
bu artık günümüzde bazı insanlar tarafından anlaşılabilen bir konu olmakla beraber, dikkate alan insanların doğal yöntemlerle (bilimsel de olabilir pektabi) neler yapabildiğini belki hayal bile edemezsiniz. eğer bu tür şeylere ilgiliyseniz, hayal etmekle kalmayıp gerçekleştirebilirisinz de.
maynard efendi uzun yıllar bu yöntemler vasıtasıyla içinde aslında var olan şeyi aramış ve sonunda onunla karşılaşmıştır. o anda oldukça bitkin ve kör halde olsa da, duydukları tanıdık gelmiş, içinde canlanma olmuştur.
ancak bu henüz başlangıçtır;
onu görmüş, tanımış ve karşılamıştır:
"çok güzel seni görmek.
çok özledim seni.
bittiği için çok mutluyum.
çok özledim seni."

bunun henüz bir başlangıç olduğunu tam olarak idrak edemediği için, içinde bulunduğu koşullar yakınlaşmaya tam anlamıyla olanak veremediği için bu karşılama bir kovalamacaya dönüşmektedir;

oyununu izlemeye geldim.
neden kaçıyorsun ki?"

görüyoruz ki adaptasyon süreci sancılı olmakta, "neden kaçıyorsun ki?" diye sorduğu şey ise "göz"ün ta kendisidir. gelişiyle özlemini gidermiş olduğunu düşünen ve mutluluğa gark olan maynard efendi, bu sürecin başında olduğunu belki de henüz anlayamamıştır.

ancak göz'ü kovaladıkça, onun var olduğu boyutlarda ve noktalarda ilerledikçe içinde bulunduğu mekanın da değişkenlik gösterdiğini farketmiştir. yani yavaş yavaş içine çekildiği bu durumun farkına varmaya başlamıştır. "farkındalık" kavramının doğduğu nokta aslında burasıdır. içinde ne olduğunu farketmemiş olan insan, dışardakini da aynı ölçüde farkedemeyecektir.

daha önce forty six & 2'dan bahsederken, parçanın third eye ile ilişkili olduğunu da ifade etmiştim.
bu noktada, aradaki ilişkiyi biraz ele almaya çalışalım; forty six & 2, durumun daha öncesine, daha başlangıcına gitmektedir. daha eskilere, maynard'ın henüz bu yolda ilerlerken yaptıklarından ve karşılaştıklarından bahsetmektedir. aynı zamanda arayış sürecinin inanılmaz tecrübelerine ve belki de zihinsel ölümle sonuçlanabilecek yolculuklarına sahne olmaktadır.
maynard bu tehlikeli yolculuğa başlamayı göze almış ve tüm insanı yüklerinden kurtulmak için benliğini terkederek bilinçaltının boyutlarına yol almaya başlamıştır. o anda maynard'ın fiziken ölü mü diri mi olduğunu bilmemekteyiz ancak zaten ilerledikçe karşılaştığımız şeyler bunun pek de önemli olmadığını gösteriyor bize. diğer yandan belki de bedeni canlı kalabilecek ve geri döndüğünde, gerçek dünyada zihnine tam anlamıyla hakim olabilen bir "üst insan" profili çizebilecektir. tabi "üst insan" yerine başka tasvirler de kullanılması mümkün, en eşdeğer olanını yapmaya çalıştım.
forty six & 2, ruhun sahip olduğu tanrısal etiketleri, doğrudan doğruya kişiselleştirmekten, hatta tanrının ta kendisinden ayrıştırmaktan bahsediyordu, ruhu tek bir bireymiş gibi, tek bir özmüş gibi ele alıyordu ve onunla beraber yine onunla aynı niteliklere sahip olan zihni işliyordu.
yani hakimiyeti sadece kendine ait bir ruh ve akıl, gerçek dünyada nasıl yaşayabilir, nasıl varlığını sürdürebilir, bunun cevaplarını aramakta ve bu amaçla yola çıkmaktaydı.
işte "third eye" çıktığımız bu yolu ve içeriğini anlatmakta.

devam edelim;
"beni saran bu zemin,
tepemdeki kutsal karga mı?"
kutsal karga, kızılderili inanışlarında ve diğer inanışların çoğunda "ölüm"ü ifade etmektedir ancak bu fiziksel bir ölümdür. yolculuğumuzun bu kısmında maynard efendi bedeninin ölü olup olmadığını merak etmekte ve kutsal karga'nın varlığını anlamaya çalışmakta. çünkü o an fiziki ölüme o kadar çok yaklaşmış ki, anlam veremediği, kendisini saran malum "zemin"de kutsal kargayı gördüğünü sanmaktadır veya gerçekten de görmektedir.
"anılarla dolu delikler kadar siyah.
ve yeni ikinci güneşimiz kadar mavi"
siyah, ölü delikler. anılar o siyah ölü deliklerde. zihnimizin, hatıra sakladığı bölümlerin ölü ve siyah olduğunu, yani artık içerdekinin anlamsız ve önemsiz olduğunu ifade etmekte. bir açıdan, mavi renkte olan "ikinci güneş"i görerek aslında üçüncü gözünü açmaya çok yaklaşmış olan maynard, zihninin karadeliklerini öldürmüş, o andan itibaren deneyimleyeceği yeni olgu ve kavramlara yer açmıştır.

"elimi sokuyorum gölgesine,
bir araya getirmeye çalıştığım
kum parçalarını toplamak için.
sadece kim olduğumu anlayabilmek için."

evet yavaş yavaş dönüşüm devam ediyor, ilerliyoruz. karakterimiz artık bünyesini bir kenara bırakmış, "gölgesiyle" karşılaşıyor. kendi kendisinin gölgesi, yani zihnin kendi boyutunda yer alan yansıması, kendi varlığıyla bir araya getirmeyi başardığında tam olarak gözünü açabileceği ve bütünlüğü yakayayabileceği noktaya ulaşabilmek için. "kum parçaları" ifadesi, belki de o an bütünleşmemiş olduğunu ve az önce yaşamakta olduğu "başlangıç" sonrası psikozun etkisinden kurtulmaya çalıştığını göstermekte.
ortada bir dağınıklık, birçok şaşkınlık ve ne yapacağını bilememezlik var. benzetmeler var, kesinlik ve karar verilmiş olgular yok. bunun sebebi belki de karakterimizin, kim olduğunu anlayamamış olmasından kaynaklanıyordur, bu sebeple önce kendi durumunu ve kim olduğunu anlamaya çalışıyor, bulunduğu koşulları ve halini anlayarak eksik parçaları tamamlayabilmek için bir mücadele içerisine giriyor.

"damarları çıkaramıyorum.
fakat gözler çok tanıdık geliyor.
fosforlu, ışıldayan çöl filizleri gibi
aynı tanıdık şarkıyı söylüyor."

karakterimiz, belki de henüz bedeninden tam olarak ayrılamamış olmasından da kaynaklanan bir sıkışıklık yaşıyor ancak en azından görebildiği ve tanıdık gelen gözler olduğunu söylüyor.
"fosforlu, ışıldayan çöl filizleri gibi" çevirisinin orjinali;
"like phosphorescent desert buttons" burada "buttons" denen şeyin aslında peyote kaktüslerinin meyveleri olduğunu söyleyebiliriz. yani belki de karakterimiz daha önce kendini zorlayarak kısmen doğal olmayan yöntemlerle denemeler yapmış, benzer bir tad almış ve yine aynı tanıdık şarkıyı duymuş o anda. başta bahsedilen "withered" yani kısık, çapaklı, tozlu puslu görebilen gözlerin bu hale gelmesine belki de sabırsızlığı ve hırsı neden oldu... ancak şu noktaya kadar iyi gidiyor, birçok aşamadan geçiyor ve artık sona yaklaştığını, bittiğini hissediyor.
aynı zamanda da zorluyor, görebilmek, anlayabilmek için...

yine onu gördüğü için mutlu olduğundan bahsediyor ve yine onun kaçtığını söylüyor, bu noktada şaşırtıcı bir hareket geliyor maynard efendiden;

"üçüncü gözümü zorla açıyorum.
seni tekrar görmek o kadar güzel ki.
saklanıyordun sanırım.
ve kaçtığımı zannettin.
dogmanın peşinden koşuyordum.
gözümü açtım ve oradaydık."

zorladıkça zorluyor ve üçüncü gözünü zorla açmaya çalışıyor. bunu bir anlık yapabildiğini tahmin ediyorum çünkü "seni tekrar görmek o kadar güzel ki, saklanıyordun sanırım ve kaçtığımı zannettin" diyerek aslında herşeyi tam olarak göremediğini, sürece sağlıklı bir şekilde başlamadığı için sağlıklı şekilde de sonuna gelemediğini anlıyorum. "dogmanın peşinden koşuyordum" diyerek halen geçmişe bağımlı olduğunu, gerçek zamanlı saplantı ve kalıplardan halen kurtulamadığını da anlıyorum.
gözünü açtığında ona saplandığını, bir anlamda afyonu yuttuğunu anlıyorum. karakterimiz, böylesi bir sıkışmışlık sonrasında gördüklerinin ve hissettiklerinin etkisine kapılarak belki de aceleci, sabırsız ve nahoş bir tavırla zorlamaya devam ediyor.

"seni tekrar görmek o kadar güzel ki.
sanırım benden saklanıyordun.
ve kaçtığımı zannettin.
dumanın ve nedenin peşinden koşuyordum."

son cümlede "dumanın ve nedenin peşinden koşuyordum" diyor, şaka gibi? aslında burada iki farklı temel anlam çıkarmak mümkün,
duman, kendi anlamıyla duman olarak ele alırsak yine yardımcı etkenlerle ilerleyerek bir noktaya ulaşmaya çalıştığını ifade edebilir. bunun etkisiyle gördüklerinin de şu anki gibi gerçek olmadığını, sadece buna sebep olan yansımalar olduğunu söyleyebiliriz. yani buna "sebep" olan şey, bunun "sebebi". sadece bir yansımadan ibaret.
ikinci anlamıyla da, dogmanın sebep olduğu görememe, perdelenme durumundan bahsedebiliriz. öyle güçlü bir inanç, öyle kalıplaşmış bir tabakanın içinde hapsolmuş ki, dışarı çıkamadığı için sürekli sebepler aramış, sürekli sorgulamış, ilerleyip büyümesi gerekirken genişleyip alan kaplamış.
özetle doğru yöntemi kullanamadığı için başarısızlığa uğramış ve sonucunda da fazla zaman kaybederek gerçeği görmekten uzaklaşmış.
ancak forty six & 2'da bahsettiğimiz tehlikeli yöntemle, artık ölümü bile göze alarak ve belki de ölerek bu noktaya gelebilmek için yıllar boyunca aramış, uğraşmış durmuş.

ve son sözleri, takılmış plak gibi birçok kere tekrarladığı o sözler:

"üçüncü gözümü zorla açıyorum"

burada parçayla beraber albüm de bitiyor ve biz şu soruyu soruyoruz:
"acaba üçüncü gözünü açabildi mi?"

hemen araya sıkıştırayım;
sonrasında lateralus ve 10.000 days albümü geliyor...
bir zamanlar rosetta stoned hakkında şöyle demiştim;
"-açıkçası- ilk dinlediğimde hiçbir şey anlamadığım bir parçadır rosetta stoned, aslında tool un belki de her albümde yaptığı deneysel olan fakat bir o kadar da karmaşık üretimlerinden biridir. (örneğin undertow'da disgustipated, aenima' da die eier von satan, negative ions ve third eye; lateralus albümünde ticks and leeches, triad ve faaip de oiad bunlardandır)"

bunu belirtme amacım, seni, hepsinin birbiriyle ne kadar ilişkili olduğunu düşünmeye itmektir.
en azından maynard efendinin nasıl bir söz yazarı olduğunu, söz yazarı olduğu kadar bir müzisyen ve müzikal yeteneklerinin çevrelediği alanda ne kadar zekice düşünen bir varlık olduğunu düşünmeye çalışmaktır. hem senin için hem de kendim için...

diğer albümleri ve diğer parçaları işin içine katarsak, sorulacak sorulardan biri de şu oluyor:
acaba bu sadece bir trip miydi? asıl yolculuk daha sonra mı başlıyor? parabol & parabola, schism, lateralis; sonrasında rosetta stoned ve right in two bu yolculuğun kilometre taşları mı? hangisinde başlıyor, hangisinde nerede ve bitmek üzere mi yoksa bitti mi?
yoksa burada bir yolculuk değil de, bir kalıplardan sıyrılma, dogmalardan kurtulma çabası mı var?

sorulacak daha çok soru var... ancak kendimce ve elimden geldiğince anlatmaya, açıklamaya çalıştım.
forty six & two'da çıktığımız bu yolculuğun sonuna belki gelemedik ama, tahmin ediyorum ki fazlaca yol aldık. maynard efendi yolun neresinde bilemesek de, tahmin ediyorum ki öğrendiklerimiz, aldığımız bilgiler ve tecrübe etme hevesimiz birkaç kat daha artacaktır.

Third Eye by Tool on Grooveshark

biliyordu ve uyarıyordu

2011-11-12T23:47:00.001+02:00

    "bir zamanlar, boğaz'ın ipek sularını gümüş gibi ışıldatan mehtabı seyrettiğimiz balkonlardan gömülemedikleri için alelacele yakılan ölülerden çıkan mavimsi dumanın aydınlığını seyredeceğiz artık. boğaz kıyılarındaki erguvan ve hanımellerinin bayıltıcı serinliğini koklayarak rakı içtiğimiz masalarda çürüyen ölülerin genzimizi yakan o küfle karışık kekre kokusunun tadını alacağız. balıkçıların sıra sıra dizildiği o rıhtımlarda boğaz akıntılarının ve bahar kuşlarının huzur veren şarkılarını değil, bin yıl süren genel aramaların korkusuyla denize dökülmüş çeşit çeşit kılıçları, hançerleri, paslanmış pala ve tabanca tüfekleri ele geçirip ölüm korkusuyla birbirine girenlerin haykrışları duyulacak. bir zamanlar deniz kıyısındaki köylerde yaşayan istanbullular, akşam evlerine yorgun argın dönerlerken yosun kokusunu duymak için otobüs pencerelerini fayrap açamayacaklar; tam tersi, çürümüş ölü ve çamur kokusu sızmasın diye alevlerle aydınlanan aşağıdaki o korkunç karanlığı seyrettikleri belediye otobüslerinin pencere kenarlarına gazete ve kumaş parçaları sıkıştıracaklar. baloncu ve kağıt helvacılarla birlikte toplaştığımız kıyı kahvelerinde, bundan sonra, donanma şenliğine değil, meraklı çocukların kurcalayıp kendileriyle birlikte havaya uçurdukları mayınların kan kırmızısı aydınlığına bakacağız. ekmek paralarını, fırtınalı denizin kumsallara getirip attığı bizans mangırlarını ve boş konserve kutularını toplamakla kazanan lodosçular, bir zamanlar sel sularının kıyı köylerindeki ahşap evlerden kopartıp boğaz'ın derinliklerine yığdığı kahve değirmenlerinden, kuşları yosun tutmuş guguklu saatlerden ve midyelerin zırhıyla kaplanmış kara piyangolardan çıkacaklar artık. işte o günlerin birinde ben, dikenli teller içinden, bu yeni cehennemin içine kara bir cadillac'ı bulmak için bir geceyarısı süzüleceğim.
kara cadillac, bundan otuz yıl önce ben, bir acemi muhabirken serüvenlerini izlediğim ve patronu olduğu bir batakhanenin girişindeki iki istanbul resmine hayran olduğum bir beyoğlu haydutunun ('gangster' demeye dilim varmıyor) caka arabasıydı. arabanın istanbul'da birer eşi o zamanların demiryolu zengini dağdelen ile tütün kralı maruf'ta vardı. son saatlerini bir hafta tefrika ederek hikaye ettiğimiz ve biz gazetecilerin efsaneleştirdiği haydutumuz bir geceyarısı polis tarafından sıkıştırılınca, sevgilisiyle, bir iddiaya göre esrar sarhoşluğundan, bir iddiaya göre de bilerek atını uçuruma süren eşkiya gibi akıntı burnu'ndan cadillac'ıyla birlikte boğaz'ın karanlık sularına uçmuştu. dalgıçların günlerce arayıp bulamadıkları, gazetelerin ve okuyucuların da kısa bir süre sonra unuttukları cadillac'ı nerede bulacağımı ben şimdiden kestirebiliyordum.
   orada, eskiden 'boğaz' denilen yeni vadinin derinliklerinde, içine yengeçlerin yuva yaptıkları yedi yüzyıllık ayakkabı ve çizme tekleri ve deve kemikleri ve bilinmeyen sevgiliye yazılmış aşk mektuplarıyla dolu şişelerin işaret ettiği çamurlu bir uçurumun aşağılarında, elmaslar, küpeler, gazoz kapakları ve altın bileziklerin parladığı sünger ve midye ormanlarıyla kaplı yamaçların gerisinde bir yerde, çürümüş bir mavna leşinin içine alelacele kurulmuş eroin laboratuarının ve kaçak sucukçuların kestikleri beygir ve eşeklerin kova kova kanıyla suladıkları istiridye ve deniz minareli kumluğun az ötesinde olacak.
eskiden 'sahil yolu' denilen, şimdiyse daha çok bir dağ yoluna benzeyen asfalttan geçen arabaların kornalarını dinleyerek indiğim leş kokulu bu karanlığın sessizliğinde arabayı ararken, içlerinde boğuldukları çuvallardaki iki büklüm durumlarını hala koruyan saray kumpasçılarının ve haçlarını ve asalarına sarılı ortodoks papazlarının bileklerine gülle bağı iskeletlerine rastlayacağım. tophane rıhtımından çanakkale'ye asker gönderen gülcemal vapurunu torpillemek isterken uskuru balıkçı ağlarına, burnu da yosunlu kayalara çarptıktan sonra deniz dibine çöken ingiliz denizaltısının soba borusu gibi kullanılan periskobundan çıkan mavimsi dumanları görünce, oksijensizlikten ağzı açık kalmış ingiliz iskeletlerinin temizlendiği ve kadifeyle kaplı albay koltuğunda çin porselenleriyle akçam çayını artık liverpool tezgahlarında imal edilmiş yeni yuvalarına huzurla alışan vatandaşlarımızın içtiğini anlayacağım. karanlığın içinde, daha ötede kayzer wilhelm'e bağlı bir zırhlının paslı çapası olacak; sedefleşmiş bir televizyon ekranı bana göz kırpacak. yağmalanmış bir ceneviz hazinesinin artıklarını, ağzı çamurla tıkanmış kısa namlulu bir topu, yıkılıp kaybolmuş bazı devlet ve kavimlerin midyeyle kaplı tasvir ve putlarıyla burun üstü duran pirinç bir avizenin patlak ampullerini göreceğim. gittikçe aşağı inerek, çamur ve kayalar içinde yürürken, zincirli küreklerinin başında sabırla oturup yıldızları gözleyen köle iskeletlerini seyredeceğim. yosun ağaçlarından sarkan gerdanlık. gözlük ve şemsiyelere dikkat etmeyeceğim belki, ama inatla hala ayakta dikilen muhteşem at iskeletlerine bütün silah, zırh ve takım taklavatlarıyla binen haçlı şövalyelerine bir an dikkat ve korkuyla bakacağım. üzeri midyelerle kaplı sembol ve silahlarıyla haçlı iskeletlerinin hemen yanıbaşlarında duran kara cadillac'ı beklediklerini o zaman korkuyla anlayacağım.
nereden geldiği anlaşılamayan fosforlu bir ışıkla arada bir belli belirsiz aydınlanan kara cadillac'a ağır ağır, korkuyla, yanıbaşındaki haçlı muhafızlarından izin alır gibi saygıyla yaklaşacağım. cadillac'ın kapısının kulplarını zorlayacağım ama, baştan aşağı midye ve deniz kestaneleriyle kaplı araç bana geçit vermeyecek, sıkışmış ve yeşilimsi pencereleri yerlerinden hiç oynamayacak. o zaman, cebimden tükenmez kalemimi çıkarıp sapıyla camlardan birini kaplayan fıstıki yeşil yosun tabakasını yavaş yavaş kazıyacağım.
     geceyarısı, bu korkunç ve büyülü karanlıkta kibritimi yakınca arabanın haçlı zırhları gibi hala parlayan güzelim direksiyonunun, nikelajlı sayaçlarının, ibre ve saatlerinin madeni ışığında haydutla sevgilisinin bilezikli ince kollarıyla ve yüzüklü parmaklarıyla birbirlerine sarılarak ön koltukta öpüşen iskeletlerini göreceğim. yalnız iç içe geçen çene kemikleri değil, kafatasları da ölümsüz bir öpüşle birbirine kaynaşmış olacak.
     o zaman, kibritimi bir daha yakmadan gerisin geriye şehrin ışıklarına dönerken, felaket anlarında ölümü karşılamanın en mutlu yolunun bu olduğunu düşünerek uzak sevgiliye acıyla sesleneceğim: canım, güzelim, kederlim, felaketler zamanı gelip çattı, gel bana, nerede olursan ol gel, ister sigara dumanıyla dolu bir yazıhanede, ister çamaşır kokan bir evin soğanlı mutfağında, ister dağınık mavi bir yatak odasında, nerede olursan ol, vakit tamam, gel bana; yaklaşan korkunç felaketi unutmak için perdeleri çekili yarı karanlık bir odanın sessizliğinde bütün gücümüzle birbirimize sarılarak ölümü beklemenin zamanı geldi artık."

ne desem

2011-11-02T19:19:00.000+02:00

gün olur da sevgilimi "bu benimle sevişti" diye ihbar edersem ve hatunu hapse atarlarsa hiç şaşırmam.
hayır hayır komik olmaya çalışmıyorum...
ve şunu farkettim, artık devlete güvenmeyen halk bir şeyleri kendi kendine yapmaya çalışıyor. bunu görmek hiç zor değil ama bu iyi bir şey de değil.
trajikomik bir ülkede yaşıyoruz özetle.

dön baba dönelim

2011-10-27T23:56:00.001+03:00

kısa bir aradan sonra tekrar buradayım (dayanamadım aslında)
buralarda ortalık biraz daha sakinleşti gibi görünse de, aslında öyle değil..
durumu şöyle bir özetlemek istiyorum izninizle...
bir süredir devam eden terör olaylarından sonra, haftasonu ciddi biçimde sarsıldık. deprem önce Van'ı, sonra da bizleri ciddi biçimde sarstı. biz zarar görmedik ama O'nlar gördü, evsiz, uykusuz, aç, soğukta çaresiz kaldılar.
geçtiğimiz pazar günü olan bu olay, tüm ülkede geniş yankı bulmakla kalmadı, dünya basınında ve özellikle de sosyal medyada sıklıkla gündeme getirilen bir olaydı.
konu başlıklarına bakalım, o zamandan beri neler olmuş?

depremin olduğu gün, pazar günüydü ve bu büyük bir şanstı aslında. ertesi gün binlerce çocuk, okullarına koşacak, binlerce insan işyerlerinde çalışıyor olacaktı. birçok okulun, işyerinin ve kamu binasının yıkıldığını göz önüne alarak "şanstı" diyorum aslında. lakin kayıp sayısına bakılınca şans faktörünün ince bir çizgi üzerinde durduğunu görebiliriz.
kandilli rasathanesi depremin şiddetini önce "6,6" olarak bildirdi, dış mihraklar "7,3" bildirimin yaptılar. rasathane daha sonra "7,2" olarak düzeltme yaptı ki, bu oldukça şiddetli bir deprem demek. bu bir miktar gecikmeye yol açtı. Akut, Kandilli rasathanesinin "6,6" olarak bildirdiği deprem için küçük bir ekip yola çıkarmıştı çünkü, daha sonra yapılan düzeltme doğal olarak ekiplerin sonradan alarm vermesine sebep oldu.
Van ve Erciş başta olmak üzere, çevre ilçe ve köylerde ciddi biçimde hasar vardı ve deprem öğle vakti olmuştu. ilk müdahele yapılana kadar gün bitmiş, karanlıkta arama-kurtarma çalışmaları yavaşlamış, zorlaşmıştı.
ertesi günün ilk ışıklarında hasarın boyutu tam olarak karşımıza çıktı, gerçekten de büyük bir hasar ve kayıp vardı ve insanlara acil şekilde yardım edilmesi gerekiyordu.
yardım kampanyaları ilk olarak Kızılay ve sonrasında Akut tarafında başladı. Hesap numaraları ve SMS aracılığıyla yardımlar toplanmaya başlandı.
bu sırada, sosyal medyada ve internette depremle ilgili garip ifadeler ve yorumlar görmeye başladık. farklı inançlara ve siyasi görüşlere sahip insanlar, depremin "ilahi takdir" olduğunu, kimisi de "terör olaylarının öcünün alındığını" iddia etmişti. 23 ekim akşamı, Habertürk spikeri Duygu Canbaş'ın bence çok da kasıtlı olmayan ifadesi, tartışmalara yol açtı. evet her yöne çekilebilecek bir ifadeydi bu ancak arka planda kalmış olan ifadeler bu kadar dikkat çekmemişti nedense. özellikle de şu karikatür, birçok insanı küfür ettirebilecek noktadaydı.
hemen ertesi gün, ünlü türk düşünürü Müge Anlı tarafından seslendirilen cümleler ise kan donduracak nitelikteydi. genellemenin kralını yapan bu şahıs, zihninin kimin tarafından yönetildiği konusuna herkesi meraklara gark ettirdi eminim ki.
yanlış hatırlamıyorsam Van valisi (belediye başkanı da olabilir) sağa sola terör örgütüyle ilgili poster ve bayraklar astırmış, depremden sonra da devletten yardım beklediklerini beyan etmiş. bazı örümcek beyinliler de çıkıp "böyle böyle yapıyorsun, sonra da devletten yardım bekliyorsun" demiş. sanki sadece o adamın evi yıkılmış, sanki bir tek o adam göçük altında kalıp buz gibi gecede yardım bekliyormuş gibi, ucuz milliyetçilik de yapıldı evet. şahsen bunu şiddetle kınadım. iddia edilen her ne olursa olsun, bu tür yıkıcı olaylar nerede olursa olsun, masum insanlar var ve yardım bekliyorlar. sırf bu yüzden o insanlara yardım etmemek, sonrasında daha ciddi sorunlara yol açacaktır, bunu göremeyen insanlarla birlikte aynı topraklarda yaşıyoruz...
bu tür olumsuz şeylerin yanında, olumlu şeyler de yok değildi açıkçası. insanlar ellerinden ne gelirse yapmaya, organize olmaya çalıştılar. kurumlar ve kişiler bütün imkanlarını seferber etti, yardım malzemesi toplanmaya başlandı ve ulaşım, nakliye gibi ihtiyaçlar bu kurumlar tarafından sağlandı. belediyelerde kriz merkezleri oluşturuldu, belediye başkanından tutun da vatandaşa kadar herkes gönüllü çalıştı, ellerinde ne var ne yok toparlayıp yardım malzemelerine dahil edilmesi için uğraşan insanlar vardı. bunların arasında en çok dikkatimi çekenler, O'nlardı.
"Kadıköy Belediyesi gelen yardım paketlerini paketlemek için, dün koli arıyordu, ... Twitter'da yer alan bilgilere göre, sokakta kağıt toplayan cocuklar, çok sayıda koli toplayıp getirip, ihtiyacı gidermiş..."
O çocukların kalbinden öpmek istedim. çoğu zaman dikkatimizi çekmeyen, bazı insanların tiksinerek baktığı, içlerinde ne olduğunu, ne yaşadıklarını bilmediğimiz O çocuklar, belki de tek gelir kaynaklarını, tek barınaklarını, tek "oyuncak"larını yardım bekleyen insanlar için seferber etmişlerdi. inanılmaz bir şey bu...
depremden 2 gün sonra, 25 ekim sabahında, "bir mucize gerçekleşti!" demiştik ve küçük Yunus Geray'ın, enkaz altından çıkarılışına şahit olmuştuk. ancak O küçük kalp, yaşadıklarına dayanamadı ve durdu. ancak hala mucizeler bekleniyordu, olmalıydı, yeni güzel haberlere ihtiyacımız vardı...
ilginç bir haber gelmişti bu arada, depremin hasar verdiği cezaevi'nde 150 mahkum kayıptı ancak 50'si "deprem yüzünden yaşadıkları panik" nedeniyle kaçmış ve geri dönmüşlerdi. bu beni ve birçok insanı kısa da olsa gülümseten bir detaydı. diğer mahkumların nerede olduğunu bilmiyoruz gerçi...
sonrasında, öncelikli ihtiyaçların belirlenmesi söz konusu oldu ki, saatler geçtikçe ısınma problemi ortaya çıkıyordu. yağmur başlamıştı ve meteoroloji akşam saatlerinde kar yağabileceğini duyurdu. bu ciddi bir problemdi. çadırlar, ısıtıcılar, battaniyeler, kalın yün kazaklar öncelikliydi. aynı zamanda çocuklar için mamalar ve bezler öncelikliydi. bu malzemelerin yanına bir oyuncak ekleseniz fena da olmazdı. bazı firmalar oyuncak temini de yaptı.
bu esnada gelen bazı haberler, yardıma giden TSK mensuplarının silahlı saldırıya uğradığı yönündeydi. bu gerçekten de çirkin, hiçbir ideolojiye ve gerekçeye sığdırılamayacak kadar gerzekçe ve anlamsız bir hamleydi. terör yanlısı veya örgüt sempatizanı değilim, fikre saygı duyarım ama savunmam, gerekirse karşısında dururum ancak bu hiçbir kefeye sığmayacak bir hareketti.
Akut ile birlikte canlı yayında birçok konuda söylenmesi gereken şeyi söyleyen Okan Bayülgen'in çabası takdire değerdi gerçekten de. Programa stüdyodan ve telefonla katılan birçok isim de bu konuda ihtiyaçları, eksiklikleri dile getirdi. Cüneyt Özdemir'i ayrıca kutlamak istiyorum bu noktada.
hemen ardından, valiliklerle işbirliği yapılarak "evim evindir van" kampanyası başladı. ilk olarak şişli belediye başkanı Mustafa Sarıgül'ün gündeme getirdiği konunun projeleştirilmiş haliydi bu. çevre illerde ve ülkenin birçok şehrinde, boş olan evlerini depremzedelere ayıracak insanlar çıkmıştı ortaya. hiçbir karşılık beklemeden evlerini açan kimseler, yardıma ihtiyacı olan birçok insanın geçici de olsa başlarını sokabileceği yerler sağlıyorlardı. Bayülgen'in konuyu CNN International vasıtasıyla dünyaya duyurması da bu çabanın ne düzeyde olduğunu gösteriyordu.
şişli belediyesinin ricasıyla Nişantaşı'ndaki cafe-barlar o günün cirosunu Van'da yardıma ihtiyacı olan insanlara bağışladı ki bu güzel bir örnekti. ertesi gün yardım konvoyları kalabalık biçimde Van'a ulaşmıştı ancak bu sefer de canlı yayında, CNN Türk muhabiri bilgi aktarırken konvoydaki kamyonların yağmalandığına şahit olduk. bu ne kadar büyük bir koordinasyon eksikliği olduğunu gösteriyordu. önceki gece Bayülgen'in programında dile getirilen bu eksiklik tüm çıplaklığıyla karşımızdaydı işte.
bu sırada insanların büyük ölçüde merak ettiği bir şey vardı. "deprem vergileri nerede?"
evet '99 depreminden sonra alınmaya başlanan bu vergiler nereye gitmişti? vergilerin toparlandığı ve depremzedelere dağıtılacağı komisyon neredeydi? bu soru da ancak bugün yanıt(!) buldu.
toplanan verginin sayısal miktarı için "23 milyar dolar" deniyor. miktarı önemli değil ancak bir amaç altında toplanan bu verginin, amaca hizmet etmediğini görmek gerçekten de acıklıydı.
bir başka güzel olay ise, "van için tek yürek" oluşumu idi. ilk defa televizyonu ve televizyon kanallarımızı tebrik ettim bu sebepten. birçok TV ve Radyo kanalı, ortaklaşa yayın yaparak reklam gelirlerini depremzedelere bağışladı. bu noktada hemen basit bir hesap yapalım, büyük tv kanalları saniye başına 750 tl'ye reklam alıyordu. herhangi bir firmanın 15 saniyelik reklamı 11,250 lira yapıyordu. küçük kanallar da kendi reklam tarifelerinden reklam alıyorlardı ama yine gelirlerini depremzedelere bağışladılar. programın 22.30'da başlayıp sabaha kadar devam ettiğini ve birçok kanalda yayınlandığı düşünürsek, toplanan miktar ciddi anlamda yüksekti.
ve bir mucize haberi geldi ardından, elleri ayakları öpülesi bir insanın yaşattığı bir başka mucize:
14 günlük bebek, Azra Karaduman... annesinin ve kurtarma ekibinin insanüstü çabaları sonucunda enkaz altından kurtarılmıştı. "cennet annelerin ayakları altındadır" cümlesinin tam karşılığı budur bence.
bunun yanında, gülümseten başka bir detay daha vardı.
türkiye büyükelçiliği önüne zarf içinde para bırakan japon vatandaşları. zarfların üzerine yazdıkları ise apayrı bir detay bence. "5 yaşındaki bir çocuğun "Ganbatte Türkiye (Başar Türkiye)" notu posta kutusuna atılan zarflar arasında en çok dikkati çekenlerden."
ardından, yardım organizasyonlarına bir yenisi daha eklenmişti; "van için rock!" 30 ekim pazar günü, küçükçiftlikparkta gerçekleşecek olan etkinliğin tüm gelirleri Kızılay'a bağışlanacak, birçok grup ve sanatçı sahneye çıkacak. bazı insanların, gitmeyecek olsalar bile birer ikişer bilet aldığını biliyorum bu etkinlik için...
ve hemen ardından, herhangi bir insanı bile ağlatacak kadar büyük, anlamlı bir cümle:
"bir gün sen düşersen ben de seni kaldıracağım"

ülke vatandaşının, kendisini yöneten(!) devletten ne kadar güçlü olduğunu, ne kadar sıkı sarıldığını ve el birliğiyle, canla başla, yılmadan çalıştığını, tırnaklarıyla kazıdığını görüyoruz bu tabloda.

bütün bunların yaşattığı moral bozukluğu da cabası oldu tabi. keyfimiz kaçtı, üzüldük, gözlerimiz doldu, yapabileceğimiz ne varsa yapmaya çalıştık...

bu insanların gerçekten yardıma ihtiyacı olduğunu anlayamamış bir kısım andaval ordusu ise oturdukları yerden ahkam kesmeye devam etti. çoğunluğunun genç kesim olması ise gelecek nesil için pek de umut olmadığını gösterdi açıkçası...
ve son dakikada gelen bir başka güzel haber, belki de yenilerinin habercisidir...

tüm bunların sonucunda, eğer unuttuğum bir şeyler yoksa (ki vardır diye tahmin ediyorum) herkese geçmiş olsun dileklerimi iletmek istiyorum...

bunu eklemeden duramam: işte o insanların mutlulukları...

geçici

2011-10-24T01:18:00.002+03:00

ne diyeceğimi bilemiyorum açıkçası.
dünya üzerindeyiz, aynı dünyanın içindeyiz. aynı havayı soluyoruz ve aynı zamanı yaşıyoruz. farklı diller konuşuyor, farklı şeylere inanıyor olabiliriz, hiç farketmez. bu doğanın bir parçasıyız hepimiz ve onu katletmek için elimizden geleni yapıyoruz.
sonrasında da, bu doğanın içinde, üzerinde yaşayan insanları katletmek için elimizden geleni yapıyoruz.
katliam sadece "kanlı" olmaz. "beyin göçü" denen bir şey var. akıl zehirleyerek de katliam yapabilirsiniz ve son haftalarda bunun canlı örneklerine şahit oluyoruz.
ölen insanlar var, bazıları hiç uğruna, bazıları inandıkları şey uğruna ölüyor. bunu sorgulamak, yargılamak bana düşmez tabi.
bir de ülkenin doğusunda yaşadıkları için ölen insanlar var. orada doğdukları için, orada yaşamaya devam ettikleri için ölenler. doğanın ansızın verdiği tepkilerin sonucunda, yıkıntılar altında kalan insanlar...

şimdi bakıyorum orada burada ahkam kesenlere, hiçbir şey yapmayıp, kılını kıpırdatmayıp da bilmiş bilmiş konuşanlara... üzülüyorum, içim kan ağlıyor. sessizliğimi korumaya devam etmek istiyorum ve geçici bir süreliğine sessiz kalmaya karar verdim. bir süre sonra yazmaya devam ederim.

dört

2011-10-19T22:13:00.002+03:00

dışarısı soğuk. ama istediğim kadar soğuk. bugün akşamüstü eve dönerken, gazı bitmiş çakmağı çöpe attım ve ateşi olan birilerini aradım. bir giyim mağazasının güvenlik görevlisine yanaştım, "ateşiniz var mı?" dedim, anlamadı, "çakmak çakmak" diyince "çakmak var" dedi. ateşi yoktu ama çakmağı vardı, sanırım? sigaramı yakıp ilk nefesi verene kadar düşündüm bunu. eve on dakikalık mesafedeydim, havaya baktım, ağır ve kurşuni tonlarda, rüzgarlı, hafif çiseleyen yağmurun altında "işte istediğim bu" dedim kendi kendime.
saatler ilerledikçe, rüzgarın şiddeti artmaya başladı. dün gece yağmur dindikten sonra ben uykuya dalmadan hemen önce, sadece rüzgarın sesini duyuyordum, başka hiçbir şeyden çıt bile çıkmıyordu. öyle ki, evde sadece benim pencerem açık olmasına rağmen, kapımın altından ıslık çalarak akıp giden havanın şiddetini de anlayabiliyordum. şimdi ortalık biraz daha sakin, ağaçlar çok fazla sallamıyor dallarını.
pencereden hafif aşağı bakınca, püsküllü bir ağaç görüyorum. gür ve kıvırcık saçları andırıyor bana. rüzgar estiğinde ileri geri sallanıyor ve sallıyor saçlarını. çok hoş bir görüntü ve özellikle çıkardığı ses, hoşuma gidiyor.
küçükken geceleri duymaya en çok alışkın olduğum şeydi, ağaçların, yaprakların sesi. bir keresinde izmir'deyken, gecenin bir vakti aşık olduğum kadınla beraber, parktaki salıncakta sallanıyorken duyduğumu sanmıştım o sesi... "hırşşşşşş, hırrrşşşşşşş"...
ama değilmiş, sanırım biri bahçesini suluyordu ve ben o sesi çok benzetmiştim ağaçların hışırtısına.

şimdi ormanlarımda esen rüzgarları düşünüyorum, kopmasına ramak kalmış o fırtınaları. yüksekliği farketmez, yerde ne varsa, hepsini gökyüzünde dağıtmaya gelen o fırtınalar...
- onlar için, sık sık kullandığım tanımlamalardan birini kullanıyorum -
"minör başlayıp majör biten" şeylerden biridir fırtına. hafif hafif başlar, melankolik ve tatlıdır. minör seslerin yumuşaklığını ve hüznünü içerir. gittikçe büyür bu keder ve gittikçe derinleşir. fırtına da böyle başlar, hafif hafif eser, küçük tatlı melodilerle dolanır ortalıklarda, kimi zaman ıslıklar çalar, kimi zaman hışırtılar ekler sesine.
sonra, hızlanmaya ve şiddetlenmeye başlıyorlar. majör şiddetini çıkarıyor ortaya, sert, hızlı, gaddar yüzünü... hasar verici darbelerle geliyor, nereden gelip nereden gittiği anlaşılmıyor, az önce fısıldadığı o güzel, o yumuşak tınılardan eser kalmıyor... hızla, ardı ardına, şiddetle vuruyor. öyle bir yükleniyor ki, hiçbir şey dayanamıyor ve yıkılıyor. yıkıcıdır fırtına, belki güzel başlar ama, güzel bitmez.

bittikten sonraki durağanlık, hiçbir şeyin artık eski yerinde olamayacağını ve bir daha yer değiştiremeyeceğini gösteriyor. çakılıp kalıyorlar oldukkları yerde, statik biçimde.
bir kalıp vardır, "fırtına önceki sessizlik" diye. neden fırtınadan sonraki durağanlıktan hiç bahsedilmez? asıl korkutucu olan o değil midir? bence, öncesinde ne olacağı tahmin edilebiliyorken, sonrasında ne olacağı tahmin bile edilemez... her şey bir yerlerdedir, karmaşa, kaos ortamı yaşanıyordur... bir anda olup biten ne varsa, sonuçlarını görmek için bu durağanlık uygundur aslında. tabi görülebilirse...
bunu biraz daha insanın aklına uyarlamak istiyorum, -hala buradayken ve bir yere gitmemişken yazayım istiyorum aslında- yaşanan türlü fırtınadan sonra olan biten örneğin.
başlamadan öncesi de önemli, ona da değinmek gerekir...
fırtınanın başlaması sırasında karşılaşabileceğimiz şeylerden birkaçı, "inanç", "umut", "merak"... bunlar sadece birkaç tanesi ancak olabileceklerden sorumlu tutulacak ilk kavramlar...

aynı zamanda bugün, silahlardan ne kadar çok nefret ettiğimi düşündüm. elime kalem aldığım zamanlar çizdiğim şekillerin arasında silahlar da olmuştu zamanında. çizmekten zevk alıyordum sadece ama kendilerinden nefret ediyorum. savaşlardan nefret ediyorum. aklıma hep şu cümleler geliyor;
"let's have a war, so you can go and die
let's have a war, we could all use the money,
let's have a war, we need the space,
let's have a war, clean out this place"

bugün ölen genç çocukları, genç babaları düşündüm. kısa da olsa hayat hikayelerine şahit oldum. oturduğum yerden yapabileceğim bir şey olmaması çok koydu bana. askerde olan arkadaşlarımı, tanıdıklarımı düşündüm. içinde bulundukları psikolojiyi anlamaya çalıştım, çok fazla anlayamamış olsam da, tahmin edebiliyorum az çok. bir miktar kendi dünyamdan kopup hayatın gerçekleriyle yüzleşmekten rahatsız olmadım fakat bu gerçeklerin kendileriyle yüzleşmek rahatsız etti beni. kimsenin bu şekilde ölmediği bir dünya artık imkansız, bunu biliyor olmanın da rahatsızlığı vardı. ne yaparsak yapalım, kimin tarafında olursak olalım ya da kimin tarafından bakarsak bakalım, bu imkansız artık.
rahatsızlığın boyutu çok büyük gerçekten de...

savaş karşıtı olmak, vicdani retçi olmak... sanırım bizi kurtaramayacak.

tutma

2011-10-17T22:27:00.000+03:00

"ellerine sağlık" dedikten sonra, yıkanmamış ağzımla öptüm yanağından annemi. yağlı yağlı. bilirim hoşuna gider, daha da çok mutlu olur. bazen çocukken O'nu nasıl öptüğümü hatırlarım, minik ellerimle yüzünü tutar, yanaklarım şişirir öperdim. "anne elimi çut" derdim sonra. kırmızı bir takımım vardı, "lacoste" marka. yakasının sağ altında da o meşhur yeşil timsah. üzerimdeyken hiç farketmezdim onu ama çıkarınca parmağımı uzatıp "ısırıcak" diyip kaçardım donsuz kıçımı sallaya sallaya. annem güle güle gelir arkamdan, "ham yapıcak seni kaç kaç" der, durup bakardım, parmağımı ısırmasın diye ağzıma götürürdüm. o bakışlardan ne çıkarırdı annem, bunu hiçbir zaman anlayamam tabi.
ama hatırlaması bile güzel, bunun güzel olduğunu bilmek bile güzel.

aklımı tutmadığım zamanlar olur, içindeki karanlığı salıverdiğim zamanlar. dün gece yol alırken, kara bulutlar yollara döktüğüm aklımı parçalayıp yer yüzüne yağdırırken hissettim, artık o zamanların geldiğini. kışı depresif ve bitkin yaşayan bir insan olmadım hiçbir zaman. zihnimin yolları milyonlara bölündükçe açılırım, yol aldıkça hareketlenir ve neşelenirim. aklımdan çıkanları tutabilemem belki ama, bir kere görmedim o neşenin aklımdan çıkanlarla beraber havaya karıştığını.

bir "his" adamı olduğumu düşünürüm hep. hisleriyle yaşayan bir adam. parçalanan, hasar gördükçe kıpırdanan, ne olduğunu vücudunda değil, aklında hisseden bir adam olduğumu düşünürüm. kendi içinde yaşadıklarını, yaşamakta profosyonel, hissettirmekte amatör, anlatmakta gerizekalı bir insan olduğumu düşündüğüm için de, bazı "hismatik"lerden yardım alıyorum zaman zaman. gördüğüm, duyduğum, okuduğum herhangi bir şey olabilir bu. belki de bu yüzden şunu kaçırmış olabilirim, teşhisim şöyle:
okuduklarımın altındaki imzayı hatırlamadım hiçbir zaman, dinlediğim şarkının sözlerini, sözü yoksa notalarını, gittiğim yerlerin adlarını, şiirlerin en can alıcı mısralarını, kimin ne zaman nerede yazdığını kolay kolay hatırlayamadım.
ama onlara dair hatırladığım şeyler; hislerden ibaretti ve ben o hislerin içinde tuttum onları. ne zaman "cehennemim" dediğim odama gelsem, penceremi açsam, yağmurlu gökyüzüne baksam, onları hatırlarım. bu oda yaşanmışlıkların çoğullaşmadığı, "yaşanmışlık" olarak kaldığı, bir kişinin içinde yaşatıp dışa vurmaya çalıştığı bir yer. bu oda sadece benim hislerimle dolu bir hapishane, bir tımarhane belki de. ben farkında olmadan geçmişe kaçtıkça, orada vakit kaybettikçe, farkında olduklarım "his"lerle zihnimde, bedenimde ve ruhumda yer ettikçe kalabalıklaşmış yalnızlığımı doldurdum buraya.
bu oda, yılların içinde yıllar, gözlerin içinde gözler, duyların içinde duylar sahibidir.
belki de uzun bir süre başka bir yerde bırakmadım onları, hep burada kalmışlardı. ta ki, uykusunda sevmeyi bilen bir kadın tanıyana kadar. ben hiç uykumda birini sevmemiştim. nerede olduğu hiç önemli değil, yanında veya değil. O güzel kadından bunu öğrendim. bu hissi hiç tatmamıştım, hiç uykumda sevmemiştim daha önce. bu nasıl anlatılır bilemem, "uykuda sevmek". yaşamak tek yolu, öğrenmenin ama nasıl yaşandığını anlayabilmek için de, O kadın gibi sevebilmek gerekir.

zihnimin kapalı yollarını açtığım vakitler geldi çattı. ellerim titriyor, soğuktan. pencerem açık, bulutların şeklin gözümde büyüyor. kulaklarım sıcak, ayaklarım soğuk, göğsüm sıcak, omuzlarım ılık, boynum sıcak, burnum kendi halinde. gözlerim nereye bakıyor, parmaklarım ne yazıyor takip edemiyorum. iyi denemeler yazabildiğimi söyleyebilirim kendimce, kulaklarım tuşların gürültüsünü algılayabilse, belki bu kadar iyi yazamazdım. belki de o "hismatik"lerden birine odaklanıp, zihnimin arka kapısını zorladıktan sonra kendimi boşluğa bırakarak bu tür algılardan uzaklaşabiliyorum.
detaylar, his haritamda noktalar oluşturmuş, bazı hazineler var işaretlenmiş, gerçek dünyadaki gibi ne sayılarla ne de harflerle ifade edilmiyorlar. sıvı yok, katı yok, bir yoğunluk var orada, bir kızgınlık var, öfke var, acı var, mutluluk var, hüzün var, tepkisizlik var, ki aşkın karşıtı olduğuna inandığım şeydir, tepkisizlik. yine kimin nereye yazdığını hatırlamadığım bir şey bu da. ama hissettirdiklerine gelirsem, dönemem. biraz daha kalayım kendi harflerimin arasında.

dünyanın dayattıklarından nefret ediyorum. dünya beni boğuyor. dünya hislerimi çalmaya çalışıyor. dünya zihnimin yollarını kapatmak için elinden geleni yapıyor. dünya beni mahkum etmek istiyor. dünya detayları görmemi engelliyor. gece gürültü yapıyor dünya, konsantre olmamı istemiyor. sürekli konuşuyor, düşünmemi engellemek istiyor.
dünyanın dayattıklarından ve çok güzel bir şeymiş gibi önüme sürdüklerinden nefret ediyorum. bu benim "hissim", "nefret ediyorum". dünya bir sürü şeyi pazarlamaya çalışıyor bana, beni de başkalarına. dünya kullanıyor beni, zeka gücümü, fizik gücümü, neye sahipsem kullanıyor hepsini. "karşılığını veriyorum ama" diyor.
dünyanın üzerinde yürüdüğümü hissedemiyorum. ayağım toprağa basmıyor. çiğ taneleri bacaklarımdan aşağı süzülmüyor. dünya; sıçtığım boku, aldığım oksijeni, verdiği karbondioksidi, bağırışlarımı saklamaya çalışıyor. dünya manifestomu görmüyor, dünya beni tabulara, her sabah gidilen monoton yollara, paraya, modern hayata, klişelere, standartlara mahkum etmeye çalışıyor.
dünya beni televizyona mahkum etmeyi başaramayınca, bilgisayara mahkum etmeye çalışıyor. dünya benim zekamı bana karşı kullanmaya çalışıyor.

ben kendimi bıraktığımda, ben kendi içimde yaşamaya çalıştığımda, dünya beni anlamıyor. "sen ne yapıyorsun?" diyor. dünya anarşist bünyemin doğallığını sorguluyor, dünya herkesin düşmeye götünün yemediği yollara düşmeme anlam veremiyor. ayaklarım kanayana kadar, atım ölene kadar, suyum bitene kadar dağları akarsuları aşmama anlam veremiyor.
dünya beni engellemeye çalışıyor.

peki ben onu nasıl aşmaya çalışıyorum? yapabileceğim tek bir şey vardı....

"geçmiş bir çöplüktür" hatırlatmasını bilmiyorum kaçıncı kere yapıyorum ama bu sefer farklı bir şeyden bahsedeceğim. ben geçmişimin bir çöplükten ibaret olduğunu biliyorum. lakin çöplükte her zaman artıklar, kırılmış, işe yaramaz, pis, çürümüş şeyler olmaz. aralarında yeni, tükenmemiş, bozulmamış şeyler de vardır. ben o çöplükte sadece bir tane güzel şeye sahiptim. o, çöplüğe gidene kadar her şey normaldi, gitti, hiçbir şey normal olamadı. sonra, zamanla iyice anormalleşti çünkü ben dünyanın engellerini bu şekilde aşamayacağımı anladım.
ben sisyphos muydum ki yıllar boyu taşıyamayacağım yüklere sahip olayım? bu yükleri almaya ben karar vermedim ama, kurtulmaya karar verdim. aşmak için dünyanın dokunamayacağı yerlere gittim.
derinlere.
zihnimin kapılarını, taşlarını, kum tabakalarını, okyanuslarını yok etmek için, hislerimi atomlarına ayırmam gerekse bile, uğraştım.
işte o anda ben sisyphos'tum, kendi ölümümü zincire vurabildim. beni öldürmeye çalışan dünyayı, dokunmayacağı kadar karmaşık o yerden uzak tutmaya başarabildim: zihnimden.

tek yönlü akıyor. içeriden dışarıya çıkabilir ama dışarıdan içeriye girilemez. böyle bir şeyi inşa etmek, hayatımın gidişatı bakımından kaçınılmaz bir gereklilik, zorlukların en zor tarafı, yapabileceğim en iyi şeydi belki de. şu an ellerimin titremesine mutlu olabiliyorsam, o zincirler sadece zihnimde kırılabiliyor demektir.

sonra, babalar...
yaşım "çocukluk"tan kurtulacak rakamlara geldikten sonra, babamın bana hiç sarılmadığını, beni hiç öpmediğini hatırlamaya başladım acı acı. belki uzaktan severdi, belki de beni farklı düşünürdü derdim. hala da öyle derim ama babam, hiçbir zaman bana "baba" gibi gelmemiştir. kimse bana "baba" gibi gelmemişti belki de, bilemiyorum. bunun nasıl bir his olduğunu öğrenememiştim belli bir yaşa kadar. babam hayatımın değişmesi açısından kaydadeğer paya sahiptir. bunu hiçbir zaman kötü bir şey olarak görmemişimdir. belki de çoğu zaman aç gezmemin, üniversite yıllarında başarısız olmamın, birçok şeyi tek başına yapmak zorunda kalmamın sorumlusudur ama, ben de soğukta üşümemeyi, yağmurlu, karlı akşamlarda montsuz gezerek öğrenmişimdir. eldiven takmadan gezip geldikten sonra yazabiliyor olmayı, ankaranın kışında, izmirin yağmurunda, muğlanın ayazında öğrenmişimdir.
istanbula tapardım, o beni anlamazdı.istanbul ne karlı, ne yağmurlu, ne ayazdı. istanbul "aşk"tı. istanbul benim için aşkın en acı haliydi. bir süre önce küstüğüm aşkımla barışmıştım belki ama, bana yeniden bu aşkı hissetmemi sağlamış biri vardı yanımda. acı her ne kadar büyük olursa olsun, onu sevebiliyor, ona tutkuyla bağlanabiliyor olmayı anlatmıştı bana. konuşmuştu veya konuşmamıştı, gözleriyle veya elleriyle, farketmez. ben anlamıştım, 'hissetmiştim'.

"kanatları parça parça bu ağustos geceleri
yıldızlar kaynarken,
şangır şungur ayaklarımın dibine dökülen
sen
eğer yine istanbul'san
yine kan köpüklü cehennem sarmaşıkları büyüteceğim
pancak pancak şiirler tüküreceğim

demek yine ben
limandaki direkler ormanında bütün bandıralar ayaklanıyor
kapı önlerinde boyunlarını bükmüş tek tek kafiyeler
yahudi sokaklarını aydınlatan telaviv şarkıları
mavi asfaltlara çökmüş
diz bağlıyor

eğer sen yine istanbul'san
kirli dudaklarını bulut bulut dudaklarıma uzatan
sirkeci garında tren çığlıklarıyle bıçaklanıp
intihar dumanları içindeki haydarpaşadan
anadolu üstlerine bakıp bakıp
ağlayan
sen eğer yine istanbul'san
aldanmıyorsam
yakaları karanfilli ibneler eğer beni aldatmıyorsa
kulaklarımdan kan fışkırıncaya kadar
yine senin emrindeyim

utanmasam
gözlerimi damla damla kadehime damlatarak
kendimi yani şu bildiğim attila ilhan'ı
zehirleyebilirim

sonbahar karanlıkları tuttu tutacak
tarlabaşı pansiyonlarında bekarlar buğulanıyor
imtihan çığlıkları yükseliyor üniversiteden
tophane iskelesinde diesel kamyonları sarhoş
direksiyonlarının koynuna girmiş bıçkın şöförler
uykusuz dalgalanıyor

ulan istanbul sen misin
senin ellerin mi bu eller
ulan bu gemiler senin gemilerin mi
minarelerini kurdan gibi dişlerinin arasında
liman liman götüren?
ulan bu mazot tüküren bu dövmeli gemiler senin mi
akşamlar yassıldıkça neden böyle devleşiyorlar
neden durmaksızın imdat kıvılcımları fışkırıyor
antenlerinden,
neden
peki istanbul ya ben
ya mısralarını dört renkli duvar afişleri gibi boy boy
gümrük duvarlarına yapıştıran yolcu abbas
ya benim kahrım
ya senin ağrın

ağır kabaralarınla uykularımı ezerek deliksiz yaşattığın
çaresiz zehirle kusan çılgın bir yılan gibi
burgu burgu içime boşalttığın
o senin ağrın
o senin

eğer sen yine istanbul'san
yanılmıyorsam
koltuğumun altında eski bir kitap diye götürmek istediğim
sicilyalı balıkçılara marsilyalı dok işçilerine
satır satır okumak istediğim

sen

eğer yine istanbul'san
eğer senin ağrınsa iğneli beşik gibi her tarafımda hissettiğim

ulan yine sen kazandın istanbul
sen kazandın ben yenildim
kulaklarımdan kan fışkırıncaya kadar
yine emrindeyim

ölsem yalnız kalsam cüzdanım kaybolsa
parasız kalsam tenhalarda kalsam çarpılsam
hiç bir gün hiçbir postacı kapımı çalmasa
yanılmıyorsam

sen eğer yine istanbul'san

senin ıslıklarınsa kulaklarıma saplanan bu ıslıklar
gözbebeklerimde gezegenler gibi dönen yalnızlığımdan
bir tekmede kapılarını kırıp çıktım demektir

ulan bunu sen de bilirsin istanbul
kaç kere yazdım kimbilir
kaç kere kirpiklerimiz kasaturalara dönmüş diken diken
1949 eylül'ünde birader mirc ve ben
sokaklarında mohikanlar gibi ateş yaktık,
sana taptık ulan
unuttun mu
sana taptık!"

peki ya gitmek istediğim o topraklar? gitmek istediğim çizdiğim o harita? "güney doğu'ya süreceğim atımı" dediğim zamanlar? kolay mı lan bu orospuyu terketmek?
sor bu soruyu kendine, tutma kendini. kolay mı bu orospuyu burada bensiz, sensiz bırakıp gitmek?
götün yiyorsa git...

vücudumdaki tüm kaslarım inat eder de bana, sürünemem bile bir metre dışarı.

yalnız kalmaya alışmış insanlar vardı, onların zihinlerinde ne vardı bilemedim çoğu zaman. ben de hatalar yaptım, ben de yanlışlar yaptım, hatalarımı kimi zaman yüzlerine haykırdım, kimi zaman içimde kaynattım. yankılandı suratlarda, öpülesi yanaklarda, mısra gibi ağızlarda. kokusu bazılarını rahatsız etti, bazılarını cezbetti. paçalarından aktı sidikleri.
sadece kusarak dökmedim içimdekileri, düşündüm. yıllarım düşünerek geçti. bazen kafamı duvarlarıma vurdum, ateş gibi yanan duvarlarıma. "çık lan dışarı" diye saldırdım içimdekilere. ben vurdukça sallandılar, doğru sıralamayı yakaladıklarını düşünmeye çalıştım ama bak gör, bunların hiçbiri "doğru" sıraya giremedi ömrüm boyunca. ne yazdım, ne söyledim; ne anladın be adam, be kadın? bunları düşünmekten sıkılmıştım belki de. ya da önce onlar çıksın lan dışarı! istiyordum.

bir sigara yaktım. dumanında uzun süre narcissus tüttü. baktım tavanıma süzülürken aldığı şekle, ne kendimi gördüm, ne de o beni. içerledim. gittim, geldim, bu sefer bir cigara yaktım. echo tüttü bir süre. boğazına sarılmaya niyetlendim çoğu kere, ne tuttuğum elimde kaldı, ne elimde bir boğaz, ne de kendi boğazımdaki prangayı çözemedim. aynadaki yansımamla savaştım evimde, içimde, dışımda, insanların suratında. kendi savaşımın kahramanı olamayacağımı, olmamam gerektiğini de biliyordum. tek amacım dünyayı içimdekilerden uzak tutmaktı belki de.
öldürdüm.

öldürdüğüme inanıyorum.

sonra bir adam çıkageldi, "egonu çarmıha germelisin, çok geç olmadan" dedi. hangisi doğru? umursamadım bile. ben doğrudan öldürmeyi tercih etmiştim bir kere. olan olmuş, testi kırılmıştı.
ben neredeydim, o adam neredeydi? adı neydi? uzun süre umursamadım, ağzıma bile almadım.
parmaklarımdaydı o, sadece parmaklarımda. zihnimin haritalarında çıkışı gösteren hangi yol varsa parmaklarıma ulaşan, öylece salındı atmosfere, sessizce. kimbilir belki yıllar sonra, bir meditasyon seansında karşılaşırız tekrar.

ışıklar yanıp sönüyor. temiz hava, soğuk olmak zorundaymış, öyle dedi. ciğerlerim yadırgamıyorsa, bana laf düşmez. soluyorum.

dönerken etrafımda, tatlı bir esinti geziniyor tüylerimin, kıllarımın üzerinde. ben gezmeye çıktığımda, tabiat ananın kıllarına tırmanacağım. gıdıklayacağım onu ayaklarımla. belki bir yeri kaşınıyordur, "az sağa, aşağı aşağı, hah, tam orası, kaşı kaşı kaşı" diyene kadar misyonumu terketmem!
sen nereye gidiyorsun ki? hangi zamanın yolcususun?
zamanda yolculuk diye bir şey varmış. "insanlar zaten zamanda yolculuk yapıyor" diye bağlamayacağım bunu. sadece merak ediyorum, insan ne zaman gözünü kapattığında zamanın farkındalığı dışına çıkabilecek?

kendimi haklı görebilmem için bir sebebim yok. dayanak noktam yok, ölçütler yok. matematik yok, rakamlar yok. zihnim var sadece. hislerim var dediğim gibi. beni ben yapan yegane şeyler bunlar. birçok şeyin arasında en çok yer kaplayanlardan. ben birçok parçanın bir araya gelmiş bir haliysem, onları sahiplenmeliyim. istediklerinde istediklerini yapabilmelerine engel olmamalıyım. belki bir buzul soğukluğunda geliyor bu sana, belki de hissiz bir kaya parçası gibi...
anlatmama gerek yok, o kaya parçasının hangi yanardağın sıcak lavları içinden geldiğini... o buzulun hangi su kümesi içinde olduğunu, bir zamanlar.

insan niye özünü unutur ki? insan niye "uyum göstermek" dediği şeyin uğruna özünden uzaklaşır ki? işte bu benim uyumsuzluğum değil mi? bu yaptığım? işte bu benim özümü korumak için aslında olmayan anlamları etrafa saçışım değil mi? işte bu benim aklımın içinde dolanıp duran ve sırayla, büyük bir hızla dışarı çıkan, isimlendiremediğim cisimlendiremediğim şeylerin bir birikimi değil mi?
öyle değilse eğer, özümden uzaklaşıyor muyum ki? ya da, ya da bir özüm var mı benim gerçekten, onu koruyabilmiş miyim? daha da önemlisi, ben bir öze sahip miydim acaba?
buna verilebilecek bir sürü kaçamak cevap varken, "cevap vermek" eylemini ne sana, ne de kendime bırakmıyorum. hayır, bırakamam. çünkü "doğru" ya da "yanlış" şeyler yok burada. ne doğruyu sorgulayabilirim, ne de yanlışı. ortası da yok. hepsinin başından sonuna dağılmış, koskocaman bir çember bu. doğruyu da içerir, yanlışı da. ama ne doğrudur, ne de yanlış.

bu bir seans belki de. belki de şu dakikada ortadan kaldırmayı düşünebileceğim bir seans. hayır hiçbir şey içmedim ateş ve dumandan başka. tütün vardı, kağıdın içindeydi, pakette duruyordu, aldım ve içime çektim. başka bir şey yoktu. başka bir şeye sahip değilim. ne likit ne de uçucu halde, hiçbir şeye sahip değilim.
bu benim. kendim.

eğer likit veya uçucu şeyler olursa, olsun, başımın üstünde yerleri var. ot olsun, şarap olsun, rakı olsun, aşk olsun.
ama yağmur da olsun, ses de olsun, sessizlik de olsun lütfen. isimler olsun, mısralar, diziler, notalar, vurmalar olsun. başını çevirip bakmalar, ıslanmalar, üşümeler olsun. vakitsizlik olsun, telaş olsun, hüzün olsun, acı olsun. acısın. yalnızlık hep olsun zaten, uyku da olsun, yolculuklar olsun, sonsuz olsun. sabır olsun, şüphe olsun, saçmalık olsun, ciddiyet olsun, çocukluk olsun.

dökülsün yere, toplayayım, kirlenmiş mi, tozlanmış mı bakmadan atayım ağzıma. gözlerimi kapatıp boğazımda hissedeyim onu, yüzüme yağsın, aksın içime. ibne olsun, orospu olsun, kalleş olsun, akbabalar gibi gezsin çevremde. ama bana dokunamaz, bunu da bilsin. acıyı sırtımda taşırım ben o yollarda. hüznü ceplerime doldururum umursamadan. düşünürüm ben denli densiz, karışma! karış ama, öyle karışma.
karışacaksan, onlara karışabileceksen; acıya, hüzne, düşünceye, yalnızlığa, yollar seni bekler. hepsini topla, koy karşına, otur izle. sonra söyle onun ne olduğunu, kendine söyle. ben söyledim.

durmuyor hiçbir şey. durduramaz kimse. ne geçmişi, ne şimdiyi, ne geleceği durduramaz. bir üzüm ye. bir yudum al şarabından. harfler çal kitabının arasından, notalar, sesler aşır müziklerden. onlar vermiş, sen al. başkası almasın.
karart ışıkları, düşün, dokunmadan nasıl karartabilirim diye... öl, tezer gibi öl, nazım gibi öl, can baba gibi, cemal gibi, atila gibi, syd gibi, morrison gibi, buckley gibi, joplin gibi, cobain gibi, müren gibi, naşit gibi, alışık gibi,, adlarını sayarak, acı çekerek öl.
sevdiklerini düşün, anılarını düşün, ölecekmiş gibi düşün.
"kendimi ölecekmiş gibi hissediyorum, bu ne lan?" diyerek git.
ama git.

sesini duyuyorum. hep kulağımda. hiç bitmiyor, bazen öyle bir çoğalıyor ki, dünyayı duyamıyorum. tedbirsizim, risk almaktan kaçınmıyorum. bu da beni teşvik ediyor, duymadan yürüyorum bazen. dünyanın sikilesi bokları çarparmış, yaralarmış, zerre sikimde değil. yaşıyorum ben, yaşıyorum! onlar fönlü saçlarına, yeni yıkadıkları arabalarını üzüledursunlar, ben yağmurun altında onların hissedemeyecekleri şeyleri katıyorum ruhuma. bununla böbürlenmeye hakkım var! bununla övünmeye, bunu yaşamaya hakkım var. en azından bunu hak ediyorum diye düşünüyorum.

her düşünüşümde, bir insanın -kendim dahil- acizliğini görüyorum. ne zaman "gitmek istiyorum" desem, bir miktar yol alıp geri dönmek zorunda kalıyorum. öyle bir koyuyor ki, öyle bir zorluyor ki, öyle bir acı çektiriyor ki anlatılamaz. onun acısı başka, o bildiğimiz türden ifade edilebilecek bir acı değil ya da yaşamak isteyeceğimiz türden bir acı değil... "acı" da değil aslında, acizlik. işte her düşüncenin vardığı nokta. dünyanın bütün düşünceleri aciz hale getirdiği nokta. lanet olası dünya, bok çukurundan farkı yok.

zihnim de bir bok çukurudur belki, orada burada ne olduğunu umursamıyorum, konudan konuya atlamak alışkanlığım olmuş, parmaklarımı serbest bırakmışım sadece aklımı dinliyorlar ama bazen "ben de dahil olabilmeliyim" diyip konuyu değiştiriyorum....
zihnim de bir bok çukurudur belki, sıçıp duran. sıçıyorum ama, klozet yok, tuvalet yok, sifon yok, kağıt yok, su yok,, yaprağa sil? ne olur ki? ya da silme? bok koksan ne olur? "hangimiz temiziz ki" diye artistlik de yapma, "hepimiz kirliyiz" diye çok bilmişlik de yapma.

amaçsızlığımı farkettiğim anda bir şeyler yavaşlıyor. ki şarkı bitince farkediyorum ama kısa sürüyor, tekrar başladı bak.
kutsal mı? hangi kutsal? sıçayım kutsalınıza! ben hayatımda böyle saçmalık görmedim. yazının, sesin, duanın, tanrının, peygamberin, kitabın kutsalı mı olurmuş? dünya üzerinde olması mümkün olmayan şeylerden bahseden insanlar tutmuş bana tasavvuf yapıyor. bazı enteller de çıkmış bana sanatın kutsallığını savunuyor. hayır efendim! kutsalın olduğu tek yer, onun oluşmadan önce bulunduğu yerdir. o halde kutsaldır sadece. sen insanların kutsal olmayan dışduyumlarına sunduğun hangi eserin, hangi dogmanın, hangi kavramın kutsal kalabileceğini düşünüyorsun ki? nietzche denince akla "üstinsan" geliyor ya hani, bilmiyorum bu konuya belki de nietzche'yi tek seferde yazabiliyor olmamdan gelmişimdir. bak bak ne üçkağıtçıyım da konuyu buraya bağladım, bazı kesimlerle kutsal sayılabilecek bir isim üzerinden edebiyat yapıyorum. kutsalınıza sıçayım arkadaş! sıçayım, sifonum yok, kağıdım da yok, silmiyorum da...

ben içimdekileri dışarı dökerken de tuvalet kullanmam, klozet, sifon, su kullanmam. burası kokuyor mu peki? evet bazı ekşi suratların kokusu geliyor olabilir hassas burunlara. "bu ne ya" sesleri geliyor olabilir hassas kulaklara. kişiselleştirilmişliğin sıçımsallaştırılmışlığı işte bu. freud görse benimle gurur duyardı.

bir süre boyunca başka kaçış yolum yok. yazı ve yayı. uyku ve oku.
hedefi vurmuş veya vurmamış, problem değil, tutmadığım sürece sorun yok.

gidelim

2011-10-09T22:34:00.001+03:00

bir at arabamız olsun, güzel gözlü koyu kahverengi bir de atımız… arabamızın arkasında battaniyemiz, kazanımız, güğüm ve leğenimiz, kibrit kutularımız, kitaplarımız, şaraplarımız, eski bir de radyomuz olsun.
yollara düşelim, gübre kokuları, saman parçacıkları arasında sevişelim, cigaramızı yaktığımızda dumanı kaplasın gökyüzünü, kara gök içini döktüğünde üstümüze; ıslanalım önce, sonra yıkayalım çamaşırlarımızı.
gıcırdadıkça arabamızın tekerleği, gülümseyerek bakalım birbirimize. yere çömel, saçlarını keseyim. leğene otur, omzunu yıkayayım, boynunu. bir türkü söyleyeyim sana, uyurken, gir koynuma, çıkma sabaha kadar…
tumanının paçalarına takılmış otları temizleyeyim sen nehirde yüzerken, suya yansıyan güneş değil gözümü alan…
ormana dalayım çalı çırpı toplamak, akşam yemeğimizi pişirebilmek için… yedikten sonra sar bir cigara, bir cigara daha, bayram etsin ciğerlerimiz. aç bir şarap, kır şişeyi, savrulsun parçaları gökyüzüne, yıldızlara.

sabah tekrar çıkalım yola, gri gökyüzünün altında yol alalım, köye gelelim, tavukların, civcivlerin arasına dalalım, kerpiç duvarlı evlerin etrafında koşturan çocuklara sarılalım, kağıda kaleme sarılalım, adlarını yazmayı öğretelim onlara.
düşelim yollara, kirli ayaklarımız, çapaklı gözlerimizle dolanalım orman yolunda. düşelim yerlere…
üzüm bağlarına, elma ağaçlarına dalalım, sanki hepsi onların mı? biraz da biz yiyelim… deh düldül deh! arabamız olmasa da olur, benzine ihtiyacımız olmaz hem. taş duvarlı modern evlerimiz olmasa da olur, faturalardan, karmaşadan, gürültüden uzak oluruz hem. telefonumuz da olmasın, kim arar ki bizi? kim merak eder?
yürüyelim. arabadan inip atımızla beraber yürüyelim, dinlensin. aman yemini eksik etme, aman üşümesin, yalnız kalmasın, sev sarıl o’na.

sırtını ver sincap kardeşin ağacına, aç kitabını, yut sayfaları. karıncalar gezsin bacaklarında, gıdıklasınlar seni, selam vermeyi unutma… gel gözlerinden öpeyim seni, öpeyim ki okumaya devam edebilsinler. gel gidelim.

uzaklar bizim, yakınlar bizim. düşelim yollara.

tanrının uyuduğu taşların yanından geçelim, otlağa gelelim. ineklerin, buzağıların arasından geçelim, çobana selam edelim ki yalnız olduğunu düşünmesin. ahırın kenarında oturup eline iğne ipliğini aldığında, yalağın önünde traş edeyim aylık sakallarımı. iğne parmağını, jilet yanağımı kanattığında hiçbir şey olmamış gibi gülelim halimize. ne de olsa akar deli kanımız, durmaz asırlarca…
toz toprak kaplasın yaralarımızı, çiçek basalım damarlarımıza, arılar konsun üzerine. polenler burnumuzda uçuşsun, aklımıza, hayal dünyamıza. durmadan içelim, içelim, içimize çekelim birbirimizi. gözlerimiz ağlasın biraz da, bırakalım içimizi. birbirimizin içinden çıkıp gözlerimizde buluşup, yanaklarımızdan süzülsün hüzün…

gel gidelim n’olursun. gidelim.

şu mesele

2011-10-05T23:18:00.001+03:00

yarim beni björk'ten, ben de O'nu maynard james keenan'dan kıskanıyorum.

ama bu bence iyi bir şey.

ve ekim ayının ilk konseri...

2011-10-02T16:09:00.000+03:00

dredg...

90'ların çocukları, şimdinin popüler kültürüne dahil olmak pahasına özünden uzaklaşan dört adam. kendilerini çok eleştirdik; konseptlerinden, konsept albümlerinden, çıkış ve olgunlaşma dönemi tarzlarından uzaklaştıklarını gördük ancak şunu söylemek istiyorum; dün akşam gönlümüzü aldılar resmen.
konserden önce çok emin değildim gitmek istiyor muyum, istemiyor muyum? önceki yazımda da belirtmiştim zaten, kendi tarzından giderek uzaklaşan ve son albümlerini doğru düzgün dinlemediğim bir grubun konserine gitmek istiyor muyum? "belki" diyordum hep. bilet bulmak konusunda şüphem yoktu, muhakkak bir yerlerden çıkacaktı ve çıktı da. lakin bu sefer sırf "görmüş olmak için" görmek istemedim ve gayet istekli bir şekilde gittim. müzikal geçmişimde dredg'in iyi bir yer tuttuğunu söyleyebilirim. özellikle müzik icra ederkenki arayışların arkasında, bol bol dredg cover'ı yapmış olmamız vardır. genelde leitmotif ve el cielo çalıyor olsak da, diğer albümlerden parçalar dinlemek bizi rahatsız etmeyecekti.
bahsettiğim "biz", eski grubumun diğer iki elemanıyla beraber, ben oluyoruz. süleyman da oradaydı, can da. gerçi can fotoğraf çekmenin derdine düşmüştü, süleyman da kız arkadaşıyla beraber ön tarafa geçmişti... ben arkadaydım, "sakin ve seçkin" olarak nitelendirilmiş bir izleyici kitlesi vardı ancak ben onlardan biri değildim ve sahne önüne atlayıverdim... grubun sahne performansı cidden iyiydi. "konserlerimizde leitmotif ve el cielo'dan parçalar çalmak bizi sıkıyor" diyen bir grubun, bu albümlerde bulunan parçaları oldukça iyi bir şekilde çalması güzeldi.
bir zamanlar bir dredg konseri izlemiştim, fransa'da, alışveriş merkezi gibi bir yerde yapılıyordu. adamlar çokça hareketli, oldukça istekli ve içten çalıyorlardı ama karşılarında kütük bir seyirci topluluğu vardı. bu sefer yine bu adamlar istekliydi yıllar sonra, seyirci de o kadar kütük bir modda değildi açıkçası. bütün bunların üzerine, bir sonraki dredg albümü şöyle bir leitmotif, bir el cielo tadında olursa, bu adamlar her konserlerinden gebermişcesine yorgun çıkarlar. salonlar dolar, her gittikleri konser süper geçer aha buraya yazıyorum, yazdım.
mekan, refresh the venue... doğru seçim miydi, değil miydi bilmiyorum... ne kadar insan olduğuna çok dikkat etmedim. ses sistemine ve tonmaister'lara dikkat çekmek istiyorum. bir etkinlikte ses sistemi kötü olabilir, kötü ayarlanmış olabilir, kalitesiz ekipman kullanılmış olabilir. ancak hiçbir konserde, kanallardan bir tanesinin yok olduğuna şahit olmadım ben! sık sık sağ taraf iptal oldu ve herkesin dikkati dağıldı. hatta bir ara gavin "aksaklığın giderilmesi için iki dakikanızı rica ediyoruz" dedi ve bekledik biz de... ilginçti tabi.
konser bitiminde ise gavin sahne önüne indi, yakaldım sarıldım adama, sıcak ve tatlı bir herif. biletime de imza mahiyetinde birkaç çizik attı yukarıda görebileceğiniz gibi... sonrasında mutlu mesut ayrıldık ortamdan.

lechium çalmış olmaları beni fazlasıyla mestetti, bunu belirtmeden geçemeyeceğim.

en az benim kadar izlemesi gereken insanlar da vardı muhakkak, O'nun ve O'nların yanımda olamayışından dolayı hafif bir burukluk yaşadım...

sonuç olarak güzel bir konserdi ve gittiğime değdi.bir dahaki sefere daha güzel bir yerde, daha güzel bir playlist ile karşılaşmak üzere; "see me now, crawl away, crawl away!"

in prelight isolate

2011-09-29T22:04:00.000+03:00

karanlıkta kaldı. nerede olduğunu bilmiyordu ya da nerede olması gerektiğini. başının üstünde bir şeylerin uçuştuğunu hissediyordu, kanatlarını çırptıkça yankılanıyordu sesler kulaklarında. ama kulaklarını da hissedemiyordu, sanki sesler içinde değil de, dışarıda algılanıyordu sanki. seslerin nasıl bu kadar dışında kalabildiğini merak etmeye başladı... aradı, kıpırdandı, başka şeyler de vardı bulunduğu yerde. daha öncekilere benzemiyordu, zaten "daha önceki" yerler normal yerler değildi tam olarak. bir keresinde aklının boş odalarında geziniyordu, bir keresinde galiba ölmüştü, bir keresinde de yanan ateşin tam ortasındaydı; ya rüyalarda gezinen zavallı bir tipti ya da delirmişti. şimdi bulunduğu yerde tanıdık hiçbir şey olmadığını görüyordu. aslında tanıdık olmasını istediği şeylerle, orada bulunan diğer şeyleri ayırt ediyordu galiba. çünkü yollar vardı, binlerce kola ayrılan, karmakarışık, altlı üstlü sağlı sollu dolanıp duran... bazısı dimdik yukarı, bazısı zifiri karanlığa, aşağıya gidiyordu.
aslında bulunduğu yer gayet karanlıktı ama o yolları görebiliyordu, lakin görmek istedikleri arasında değildi onlar, belki de.
peki ne görmek istiyordu? gerçek dünyayı mı? normal insanların yaşadığı normal hayatları mı? öyle bir dünyada, öyle bir hayat mı yaşamak istiyordu? bu noktaya gelene kadar geçtiği evrelere dönüp baktığında, belki de sıradan biri gibi sıradan bir hayat yaşamayı tercih edebilir gibiydi... en azından şu an bulunduğu, neresi olduğunu bilmediği bu yerde olmaktan hoşnut değildi görünüşe göre.
biraz yürüdü, gördüğü her yola girdi ancak uçsuz bucaksız, bitmek bilmeyen döngülerin içinde olduğunu anladı bir süre sonra. önce buna inanmak istemedi, sonra pes etti. oturdu, etrafı izlemeye, dinlemeye başladı.
bekledikçe, daha da karıştı ortalık, bunu gördükçe daha da karardı ortamdaki hava. sesler daha bir şiddetlendi, tam bir kaos ortamı yaşanıyordu ve o, yerinden kıpırdayamıyordu bile. oturduğu yerin yumuşamaya, yavaş yavaş erimeye başladığını farketti. korkuyla kendini ileri attı, başka bir şeye çartpı ama o kadar sertti ki, sırtı acıdı, ağrımaya başladı. yere birkaç damla kan döküldüğünü zorlukla gördü, kanıyordu. bir anda hızla kan boşaldı vücudundan, yerler kıpkırmızıydı ama o hala izliyordu olan biteni. birkaç adım geriledi, kendine ait hiçbir kan izi yoktu. orasını burasını kontrol etti, sapasağlamdı, sırtı ağrımıyordu bile. emin olmak için elini sırtında gezdirdi, hiçbir şey yoktu. çarptığı şeye bakmak istedi, o da ortalıktan kaybolmuştu. kendini güvende hissedebileceği bir yer bulabilmek için ilerlemeye devam etti. bazı yerlerde insan sesleri duyuyordu, bu sesleri hatırladı;
sevinç, coşku sesleri... daha ilk roundda rakibini nakavt eden bir boksörün sevinç çığlıkları... hemen ardından süper bir gol atmış futbolcunun bağırışları... ardından konserde dünyanın en güzel şarkısını söyleyen adamın sesi... bir süre sessizlikten sonra orgazmdan orgazma koşan bir adamın hırıltıları, kendisini dövmeye kalkışan birkaç adamı yolun ortasında yere dizmiş bir adamın öfkeli konuşması, çok gizli sırları öğrenmiş adamın düğmeye basarkenki zafer naraları ve dünyadaki tüm insanları hakimiyet altına almış olan büyük hükümdarın kahkahaları... duyduğu bütün bu sesler, bünyesini kaplayan bu yerden geliyordu belki de. ayağının altından, yukarıdan, az önce oturduğu ve ona benzeyen yerlerden... bu bir ipucu olabilir miydi? içinde bulunduğu bu "şey"in ne olduğunu keşfedebilmek için hızlandı. bazı yerlerde anlam veremediği şekiller, daha önce hiç görmediği dokular, ne olduğunu anlayamadığı gürültüler duyuyordu. havada garip ve ilk kez içine çektiği o koku, gerçek hayatta olamayacak kadar aykırı devinimler, bazen aniden ortaya çıkıp aniden kaybolan görüntüler...
belki tanıdık bir şeyler arıyordu belki de sadece meraklıydı. ama kendisi bunu sorgulamıyordu bile. dokunduğu her şey, dokunuyor olmasına rağmen tepki vermiyor, değişmiyordu. ilerledikçe artan karanlık, ilerledikçe artan gürültüler, onu korkutuyordu. önünü görebilmek için biraz bekleyip, odaklanması gerekiyordu, bu da onu yoruyordu. konuşmak istedi, ses çıkardı. söyledikleri gürültüler arasında yitip gitti. tekrar tekrar konuştu, bağırmaya başladı. o bağırdıkça gürültüler artıyordu. etrafa saklanmış binlerce insan olduğunu düşündü bir an için, hepsi ayrı dilden konuşuyor, apayrı şeylerden bahsediyordu. korkmaya başladı. korkusu arttıkça ortamın daha garip koktuğunu farketti. adımları hızlandı, karanlığa doğru ilerlemeye devam etti.
yorulmuştu, biraz dinlenmek için yere oturdu. artık neredeyse hiçbir şey göremiyordu. ışıksızlık onu bitkin düşürmüştü, uzandı.
bir rüyada olduğunu düşündü önce, belki de bir rüyanın içinde olduğunu... kendi rüyası mı yoksa bir başkasının rüyası mıydı? düşündü. yavaş yavaş uykuya daldı.
uykusunda da aynı sesleri, aynı kokuları ve aynı karanlığı algılamaya devam ediyordu. uyanmak istedi ama uyandığında ne değişecekti? belki de uyandığını zannedip yine aynı döngünün içinde sıkışıp kalacaktı. uzaktan köpeklerin havladığını duydu. sesler yaklaşıyordu. "hav! hav! hav hav hav!" yaklaştıkça onların köpek havlaması olmadığını anladı. "ha! ha ha hha! haha!" gözlerinin açık olduğunu hissetti. sırtüstü yatmıştı ve yukarıya doğru bakıyordu. üzerine doğru akan ışık huzmeleri vardı, sanki yıldızların arasından hızla geçiyordu ya da olduğu yere yıldız yağıyordu. ama boşluktaymış gibi yanından akıp gidiyordu ışıkları.
birden ayağa kalktı, uyanmıştı. etrafına baktı, aynı karanlığın içindeydi ama tek bir yol görüyordu. hafif aydınlık, uzunca uzanan tek bir yol. başka bir seçeneği yoktu, oraya doğru ilerlemeye başladı.
yaklaştıkça değişik renkler, değişik dokular, değişik sesler tekilleşiyordu, tek renk, tek doku, tek ses oluyorlardı. net bir şekilde görebiliyordu yolu, ama ardına baktığında, hiçbir şey yoktu. yol, incecikti ve etrafı boşluktaydı sanki. bir köprü gibiydi, geçmesi oldukça zor görünüyordu... çaresiz, ilerledi. ilerledikçe adımları ağırlaştı, yerçekimi, zaman kavramı, gerçek dünyada maruz kalacağı her etki, varlığını yitiriyordu. ayın yüzeyinde yürüyormuş gibi ya da yüksek noktalara bağlı iplere tutunuyormuş gibi, salınarak devam etti. ne bir denge vardı ne de bir hissiyat. hayatı boyunca göremeyeceği şeylerle karşılaşmaya başladı. kulaklarının dibinde bir uğultu vardı, çok yakından geliyor, spiral formlar çizerek etrafa rastgele yayılıyordu. her spektrumu görebiliyordu, her renk tayfı, spektrumun uzunluğuna ve genişliğine göre değişkenlik gösteriyordu. bazı renkleri daha önce hiç görmemişti, o renkler gerçek hayatta olsaydı eğer isimlerinin ne olabileceğini düşündü. bazı sesleri hiç duymamıştı ki bu çok daha normaldi ona göre, hem sesleri isimlendirmeye gerek yoktu. ona kalsa hiçbir şeyi isimlendirmeye gerek yoktu... bunu farkettiğinde, nerede ve ne durumda olduğu konusunda tahminler yürüttü. içinde bulunduğu bu alan belki de bir "yer" değil, bir "kavram"dı.
ilerlemekten vazgeçti, durmak istediğini söyledi kendi kendine. tekrar tekrar, durmak istediğini söyledi ve durdu. bu muazzam boşluğun içinde, düşünmeye koyuldu. bir süre sonra vücudu uykuya geçti, zihni uyanıktı.
bütün alanı görüyor, hissediyordu. yavaş yavaş belirginleşmeye başlıyordu her bir detay. yavaş yavaş keskinleşmeye başlıyordu her doku. sesler anlaşılır duruma geliyordu, koku, ağırlık, dokunuşlar, şekiller, hepsi algılanabilir formlara dönüşüyordu. ancak bu dönüşüm devam ettikçe teninde acı hissetmeye başladı. daha sonra deri altında, kaslarında, kemiklerinde... bütün vücudu kasılmış ve acı içindeydi. sanki içinde başka bir şey vardı ve dışarı çıkmak için sınırları zorluyordu; çıkmaya çalışıyordu, zorladı, zorladı.
o an, vücudunun varlığını hissetmedi. sanki vücutsuz bir şekilde duruyordu orada, nasıl gördüğünü ya da nasıl hissettiğini bilmeden, ne yapacağını düşündü bir süre. görüyor ama aslında görmüyor, duyuyor ama duymuyor, dokunuyor ama hissetmiyor gibiydi. konuşmaya, bağırmaya çalıştı, yapamadı. düşündü, düşünerek konuştu ve başardı...
az önce ilerlediği yolu gördü çok aşağıda, silikti, zor görünüyordu. hızla oraya doğru düşmeye başladı. yaklaştıkça yolun büyüdüğünü, genişlediğini farketti. dokusu çok tanıdık değildi ama çarpmaktan korkuyordu. inişi sert ama acısız bir çarpmayla son buldu, artık yerdeydi. geldiği yönün neresi olduğunu bulmaya çalıştı, bir taraf gittikçe karanlıklaşıyor, diğer taraf aydınlıklaşıyordu. bir miktar ilerlediğinde, buz gibi bir rüzgar esti, bardaktan boşalırcasına yağmur yağmaya başladı. geri döndü, diğer tarafa ilerledi, sanki ayakları yanıyormuş gibi bir sıcaklık hissetti ve burnunda yanık kokusu vardı. tam ortada, her şeyin normal olduğunu düşündüğü noktada durdu... aşağı baktı, aşağıda uçsuz bucaksız bir uçurum vardı. yukarı baktı, yukarıda milyonlarca yıldız vardı. oracıkta kaldığını ve bu şekilde kıpırdayamacağını düşünerek, tekrar oturdu. hissetmediği gözlerini kapatmak istedi, kapattı ancak "o" gözlerini kapattığında başka şeyler görüyordu. açtığında, aynı yerdeydi. kapattığındaysa bambaşka bir yerde. 'göz'lerini kapatarak denemek istedi. bir 'adım' attı, her şey değişti. başka bir 'adım' daha ve yine her şey anında değişiverdi. artık neyin ne olduğunu ve neyi nasıl yorumlayacağını bilemeden, daha doğrusu bu konuda pes etmiş bir şekilde, devam etmeye karar verdi. artık etrafını, bulunduğu bu garip 'yer'i sorgulamayacaktı. yol aldıkça hızlandı değişim, içine girdiği her garip formun bambaşka unsurlarıyla karşılaştı. bu hızlı değişkenlikten sıkılmaya da başlamıştı, artık bitsindi ve ne olacaksa olsundu. "ölmek mi istiyorum acaba?" diye sordu kendine, durumunu değil, kendini sorgulamaya başlamıştı işte. kendi dışında gelişen ve değişen her şey, kontrolsüzlükten dolayı çaresizliğe sürüklemişti onu. ölmek istiyor olsa bile, nasıl ölecekti ki? yaşayıp yaşamadığını bile bilmiyordu henüz. kendini düşünmek ona bir fayda getirmeyecekti, bunu söyledi en son ve sürüklenmeye başladı. inanılmaz bir hızla, rastgele sürükleniyordu ve yanından geçip giden hiçbir şeyi göremiyordu. biraz sonra apaçık bir yüzeyin içine girdi, etrafta hiçbir şey yoktu. ilerde gökyüzüne benzeyen bir yapı vardı, belirgin şekilde yuvarlak ve sanki taşla örülmüş gibiydi. yalpalayarak ilerledikçe daha net görmeye başladı. taşların yüzeyinde çatlaklar belirdi, seslerini de duyuyordu, çatır çıtır kırılmaya başladılar. o kadar şiddetli bir çatırdamaydı ki bu, sağır olacağından korktu. ilerleyişi de, okyanusun derinliklerinden su yüzeyine hızla yol alan içi hava dolu bir nesne gibiydi sanki. yaklaştıkça üzerinde duran o kubbemsi yapı, yıkılmaya başladı. parçalandı, daha da şiddetli bir gürültü eşliğinde unufak oldu, o da bulduğu delikten dışarı fırlayarak bu yıkımı geride bıraktı.
dışarı çıktığında, sakin bir gecenin bulutsuz bir gökyüzündeydi. etrafta hafif ışıldayan küçük evler, geceleri yaşayan canlı formları, serin bir esinti, ay ve yıldızlar vardı. dünya, bildiği formuna geri dönmüştü ancak o hala aşağıdaki gibiydi... etrafına dikkatlice baktı. cırcır böceklerinin sesleri cılız geliyordu, hafif bir toprak kokusu vardı. ufukta birkaç parça bulut, aşağıdaki eski yoldan geçen bir araç, evinin çatısında gökyüzünü izleyen iki insan gördü.
neredeydi, nereye gelmişti?
aşağı inmek istedi, ilerledi. yere ayak basıyormuş gibi yavaşça hamle yaptı, az önce bulunduğu yeri gördü, yukarı doğru hamle yaptı, tekrar gerçek gibi görünen dünyadaydı. bir sınır vardı orada, bir sınır keşfetmişti. gerçek hayatla bambaşka bir diyarı birbirinden ayıran, gayet keskin ve sancılı bir sınır.

bütün bunların nasıl başladığını düşündü uzun uzun... geriye doğru gitmeye başladı. yollar vardı, nereye gittiği belli olmayan, rastgele uzanmış yollar. insanlar veya insan sesleri vardı, gürültülü ve anlaşılmaz. karanlık vardı, değişik hareketlere sahip, canlıymış gibi görünen dokular vardı. ilginç renkler ve kokular vardı, seslerle değişen ve daha önce görmediği renklere tanık olmuştu... daha da geriye gitti, karanlıkta uyandığını hatırladı... ondan öncesine gitmeliydi, bu garip yolculuğa nasıl başladığını keşfetmesi gerekmekteydi.

daha önce de garip yolculuklar yapmıştı, bunu tekrar tekrar hatırladı. o yolcukların da nasıl başladığını hatırlayamamıştı. belki de hatırlayamadığı için önemsememişti ancak bu seferki ciddiydi ve hatırlamak için kendini zorluyordu.
bir odada olduğunu hatırladı hayal meyal. uzanmıştı, serindi, elleri, avuçları yukarı bakacak şekilde yanında, gözleri kapalı, sırt üstü dümdüz uzanmış duruyordu. odadaydı. belki de kendi odasıydı. ama ağır basan bir ses vardı o odayı saran. tekrarlanıp duruyordu, tekrar tekrar uzanıyordu kulaklarına. göz kapakları kapalı ama gözleri açıktı, yan tarafına doğru baktığında, her bir ses dalgasının kendine doğru nasıl aktığını görüyordu. az önce ilerlemeye çalıştığı o ipince yola benzeyen bir yoldan gelip, kulağının içine doğru akacak şekilde bir bağlantı kurmuştu dalgalar, dalgalandıkça hacim kazanarak ve hızlanarak doluyorlardı içine. parçaların nasıl bir bütün oluşturduğunu görmeye, hatırlamaya çalıştı.
güneş doğmak üzereydi ve yeryüzüne yakındı. az önce çatıda oturan iki insanın olduğu yere doğru ilerliyordu ama farkında değildi. bir süre sonra o yapının içine girdi. güneş henüz doğmamış ama ışıkları yeryüzüne ulaşmıştı. içinde bulunduğu yapının kenarından köşesinden sızıyordu içeri.
odasında uzanmış olduğunu hatırladı ve hatırlayamadığı kısımların başında, aşağıdayken vücudunda hissettiği zorlamayı hissettiğini farketti. benzer bir ağrıydı, sanki içinde dışarı çıkmaya çalışan başka bir şey vardı. bunu kendisi isteyerek mi yapmıştı yoksa yine kontrolsüz bir şey miydi, bulamadı. sese odaklandı. o kadar çok yoğunlaştı ki, aynı pozisyonda uzandı yere, toz parçacıkları, güçlenerek sızan ışığın üstünde deviniyordu. yoğunlaştıkça, ses mantıklı bir bileşim oluşturmaya başladı ancak pamuk ipliğine bağlıymış gibi, bıraksa hepsini unutacaktı. konsantrasyonu inanılmaz düzeydeydi ve bir çıt çıksa toz duman olacaktı...
sonunda yakaladı, bağlantıyı kurdu. o anda az önce yaşadığı herşeyi oldukça hızlı bir şekilde yaşadı, daha hızlı ve daha şiddetli bir şekilde yıkılan gökyüzünün içinden geçti, vücudunu ağır bir sarsıntıyla hissetti ve uyandı.
gözlerini tavana dikmiş, bakıyordu. o sesler bütünü, etrafa yayılmaya devam ediyodu. tavanın eskimiş ve yer yer dökülmüş sıvası, ince yollar çizerek pencereye doğru gidiyordu. her akşam huzurla uyuduğu yatağında olduğunu farketti. üzerinde hiçbir örtü yoktu, yastığı da yoktu. odada yataktan başka hiçbir şey yoktu hatta. ancak nereden geldiğini anlayamadığı o ses vardı, zihninin içinde dönüyordu.
o sesi durdurmak istedi. pencereden içeri sızan ışığı farketti. dışarıda bulutlar vardı. kırlangıçlar keskin manevralarla oradan oraya uçuyordu. sert rüzgarlar esiyor, odanın içine doluyordu. pervaz ıslanmaya başlamıştı. gökyüzü karardı, şimşekler çakmaya başladı. o ise olduğu yerde kalakalmıştı ve o ses hala yankılanıyordu. ellerini kaldırdı, avuçlarına baktı. avuçlarının içinde hissettiği bir şey vardı, aynısını şakaklarında, karnında, ayaklarının altında, alnının tam ortasında hissediyordu. doğrulup oturdu. duvardaki her bir çatlak, farklı yollar çizerek uzamaya başladı. ayağa kalkmak için ellerini, avuç içleri yatağın kenarına gelecek şekilde kenara dayadı ancak o an hissettiği acı ifade edilemezdi. ani bir refleksle ellerini geri çekti. parmak uçları yere değiyordu, ellerini kullanmadan bir adım atmaya çalıştı ama yere bastığı anda aynı acıyı tekrar hissetti ve aynı refleksle ayağını kaldırdı. bir elini alnına götürdü.
o an hissetikleri karşısında şok olmuştu!
nasıl olabiliyordu bu? nasıl böyle hissedebiliyordu?
ellerini, kulaklarını kapatmak için kullandı.
o an duydukları karşısında şok olmuştu!
nasıl olabiliyordu bu? nasıl böyle duyabiliyordu?
bu sefer ellerini, gözlerini kapatmak için kullandı.
o an gördükleri karşısında şok olmuştu!
nasıl olabiliyordu bu? nasıl böyle görebiliyordu?

ne gördüğünü, ne duyduğunu ya da nasıl hissettiğini yorumlayamayacak durumdaydı. bu yorumlayamama halinin hayatı boyunca böyle bir şey yaşamamış olmasından kaynaklandığını düşündü.şaşkınlığı, içinde bulunduğu karmaşa, onu garip bir ruh haline sürükledi. yaşadıkları rüya mıydı yoksa gerçek miydi? hoş, gerçeklikten bile bu kadar çok şüphe ediyorken ciddi anlamda gerçek olsa da farketmezdi. artık neyin nasıl olduğu, nasıl geliştiği konusunda tam anlamıyla aklı karışmıştı. ne yapacağını bilemez halde, tekrar uzandı. 'gözler'ini tavana dikti ve zihnini boşaltmaya çalıştı. en başından beri duyduğu o sesler bütünü, daha belirgin şekilde tekrar duyulmaya başladı ve uykuya daldı.

karanlıkta kaldı. nerede olduğunu bilmiyordu ya da nerede olması gerektiğini...

içinde yüzdüğüm karanlık

2011-09-28T23:27:00.001+03:00

bir süreliğine kapalıyım. kendimi kapatıyorum, dış dünyaya. insanlara, düşüncelere, sözlere, cümlelere. zihnimi ve bedenimi kapatıyorum.

açılacağım an, güneş doğmadan önce, ışıklarının gökyüzüne ulaştığı andır.
izole oluyorum tamamiyle herşeyden.
sadece harfler, sesler, ışıklar, yollar kalacak içimde...
insan kaynaklı olup da beni doğrudan etkileyecek her şeyden uzaklaştım bir süreliğine.

içinde yüzdüğüm karanlığın gösterecekleriyle başbaşa kalmak istiyorum. biliyorum ki o karanlık bana çok şey öğretecek ve çok şey gösterecek. karanlıkta neleri görmedim ki? hayatın içinde veya dışında, orada veya şurada, kendi içimde veya dışımda, farketmez... öncelikle, her an kulaklarımın dibinde olan sesler, gözlerimi kapattığımda akmaya başlayan görüntüler, yatağıma uzandığımda hissettiklerim, boşluğun ve karanlığın dokunuşları, seslilik veya sessizlik, su, yağmur, rüzgar, güneş, bulut... konuya dahil olabilecek ne varsa, hepsini ruhumun derinliklerine, hafızamın boş bölümlerine gönderiyorum.
o bölümlerden biri dolup taştığında, harfler çıkacak dışarıya, bazen de notalar. nadiren kendi sesimi serbest bırakacağım, nadiren bakışlarım anlam ifade edecek. çıkarıp atmosfere salacağım, anlam(lar)ını kendime saklayacağım.

yatağıma uzandığımda ve yoğun şekilde yaşadığım meditasyon seansları sırasında, zihnimin ücra köşelerinden çıkıp o dünyanın ücra köşelerine gitmemi sağlayan sesler bütünüdür. eğer ki bir gün bu sesleri duyamazsam, anlayamaz ve algılayamazsam, işte o zaman tamamen bitmişim demektir.
ve bu sesler bütünü, bana yardımcı oluyor yalnızken.
ben de bunu istediğim için, sadece "yardımcı olması"ndan yararlanmıyorum, uzaktayken, yalnızken, karanlıktayken, sesler kulaklarımın, harfler beynimin kıvrımlarında dolanıyorken, ben kendimi dış dünyadan soyutlamışken görebileceğim en güzel görüntüleri, duyabileceğim en güzel sesleri, hissedebileceğim en ilginç şeyleri taşıyor bana.

karanlık, korkulacak bir yer değil. yalnızlık, korkulacak ve kontrol edilemeyecek bir şey değil. bunun tam anlamıyla farkındayım. bunun farkında olamayan, korkan ve alternatifleri tercih etmeye eğilimli olan -tecrübe ettikten sonra bile eğilimleri ağır basıyor olsa da- insanların ne kadar çok şey kaçırdığını düşünüyorum. ama bazen de herkesin yaşamıyor oluşundan dolayı bana sıra gelebildiği için mutluyum.
"bunu herkes yapamaz" diyebildiğim ve değer verdiğim nadir şeylerden biri, budur.

tekrar güneş doğmayabilir, tekrar ışıkları gör(e)meyebilirim, problem değil. bir gün muhakkak göreceğim. nerede olursa olsun, farketmez. ya rüyamda, ya yanıbaşımda, ya uzakta, ya da bambaşka bir yerde, farketmez. muhakkak görebileceğimden eminim.
bu yüzden de, çekinmiyorum bu karanlığın içinde yüzmekten. korkmuyorum benliğimin ayık kısımlarını su yüzeyine gönderip, kendim derinlerde yüzmekten.
daha önce de söyledim, ne senden korkuyorum, ne de kendimden.
ama içinde yüzdüğümüz karanlıklar, bizden başka herkesi korkutuyor.
belki korkmayan insanlar da vardır, bilemiyorum. ama artık bilmek istemiyorum.

zihnim ve bedenim gerçek dünyaya kapalı artık. açılana kadar bazen burada, bazen de kalemlerimle yansıtacağım derinde yüzenleri...

ekim

2011-09-13T21:09:00.000+03:00

güzel bir ayımızdır. kışın habercisidir ve yağmurlarıyla gelir ansızın.
ancak bazen de "... ekime, ... sikime kadar" şeklinde dünya edebiyatına taş çıkartırcasına etkileri olan ifadelere kurban gitmişliği de vardır.
hele şu yağmurlar bir yağsa, bir de üzerine güzel bir etkinlik takvimi oluştursak, pek de güzel olurdu değil mi? buyrun:

rock müziğe olan etkisi yadsınamaz olan "blues", sadık dinleyici kitlesi olan bir tarz ve modern müziğin atalarından biri olarak gösterilebilir. hatta öyledir de. bir jimi hendrix, bir led zeppelin, bir the doors, bir janis joplin bu tarzdan etkilenmemiş midir? aynen öyledir.
efes pilsen blues festivali, bu yıl eylül'ün sonunda başlayıp ekim'in sonlarına kadar devam edecek bir etkinlik programı hazırlamış. hem sadece istanbul'da değil, ülkenin birçok şehrinde yapılacak bu etkinlikler. festival 22. kez düzenleniyor ve en az bir etkinliğine katılmak şart derim kendimce.

dredg ile devam edelim; 1 ekim tarihinde, refresh the venue'de yapılacak olan konser, ekim ayına güzel bir açılış anlamına gelebilir, ama gelmeyebilir de. dredg, özellikle de son iki albümünde, mevcut dinleyici kitlesini kaybetmeye başlamış bir grup.
bu yıllardır gördüğümüz, tanıdığımız bir şey zaten... sanatçının ya da grubun çıkış yaptığı tarzı değiştirerek daha farklı şeyler denemesiyle, dinleyici kitlesini ikiye bölmesi daha önce karşılaştığımız durumlardan biri. ancak dredg'in bu konuyla ilgili durumu, bana göre şöyle:

dredg, 90'ların başında ve ortasında parlamış birçok isimle birlikte çalışmış, gerek aranjman, gerek prodüksiyon alanında tecrübe kazanmış bir topluluk. ilk resmi albümleri "leitmotif", bu tecrübelerin eşliğinde, grubun kendi imkanlarıyla kaydettiği bir albümdür. albümün içinde inanılmaz güzellikte düzenlemeler, kendini çok göstermeyen ama gizlemeyen bir konsept, amatör ruh ve aynı zamanda tecrübe var. sonrasında, daha kaliteli bir prodüksiyonla el cielo ortaya çıktığında bu ruh ve bu tecrübe olabilecek en güzel karışımla dinleyiciye sunuluyor ve birçok insan için grubun "en iyi" albümü oluveriyor. ancak değişen müzik endüstrisi(!), müzikte yenilik ve çeşitlilik arayışlar, rock/metal bazlı müzikte tür-alt tür ayrımı yapılamayacak derecede kaynaşma yaşanması sebebiyle grubun "catch without arms" adlı albümü ortaya çıkarması söz konusu oluyor, bence. bu albüm yarı "eski dredg" yarı "yeni dredg" ihtiva etmekte. burada değişimin yavaş yavaş kendini gösterdiğini anlamak mümkün.bir sonraki albüm, "the pariah the parrot the delusion" ise hem köklerine bağlı kalmaya çalışmış ama yapamamış bir dredg, hem de değişime tamamen açılmış bir dredg ihtiva etmekte.
ve son albüm, "chuckles & mr squeezy"... fazlasıyla eleştirilen, içinde bildiğimiz dredg'i ihtiva etmeyen, tamamiyle yenilenmiş, değişimi hazmetmiş ve ilerletmiş bir çalışma olarak kulaklarımızdan zihnimize ilerlemeye çalıştı... birçoğunun sadece kulaklarında takıldı kaldı, zihnine ulaşamadı, bir kısım insan ise doğrudan zihnine yerleştirdi bu albümü. benim görüşüm ise şöyle;
değişen müzik anlayışı ve yaklaşımı, müzik tarzlarına gösterilen ilginin yoğunlaştığı nokta tamamiyle değişmişken, birçok müzik grubu ya da sanatçı tarzını bu yönlere doğru götümeye çalışırken, dredg'den böyle bir şey beklemezdim.
keza massive attack, portishead, björk, moby, röyksopp, nine inch nails, puscifer, oi va voi, morcheeba, the arcade fire, flunk gibi isimler zaten bu tarz ve bu tarza yakın müziklerin öncüsüyken, bize yeni bir şey katmamış ve bu gidişle katamayacak olan dredg'in, kendi ruhundan ve özünden ayrılmış olması bana mantıklı gelmedi.
bunu anlamak için, önce leitmotif'ten bir-birkaç parça dinleyin, sonra da chuckles & mr squeezy'den. farkın ortada olduğunu görmek zor olmayacak...

ve efsane bir isim var sırada, "farid farjad " kendisi inanılmaz eserler yaratmış, tabiri caizse kemanı yalamış yutmuş bir virtüözdür. şahsen ben kendisini dinlemeye doyamıyorum, daha önce istanbul'a gelmişti ve kaçırmıştım, bu sefer ilk konserinin izmir'de olduğunu görünce üzüldüm ama bencil olmamak da lazım, nasıl olsa istanbul'a yolu düşer dedim kendi kendime. sana demedim bak, kendi kendime dedim. kilometreler öteden sırıtma bana izmirli!
ehm, her neyse, bu güzide keman ustası, 5 ekim tarihinde ismet inönü sanat merkezinde olacak.

bu sene görüyorum ki, birçok etkinlik sadece istanbul'da yapılmıyor, ülkenin çeşitli şehirlerinde de kendini gösteriyor. aslında bu çok mutluluk verici bir şey. lakin farid farjad'da olduğu gibi, istanbul'a yolu henüz düşmeyecek olan bir isimden bahsedeceğim şimdi. jehan barbur, 5 ekim'de bursa resimli bar'da sahne alacak.
o'nu dinlerken kendinizi sanki melekler yeryüzüne inmiş de kulağınıza dünyanın en güzel melodilerini fısıldıyormuş gibi hissedeceksiniz

ekim ayının etkinliklerinde bomba gibi ilerliyoruz... (tanıtım yazısı olmaya doğru gidiyo)

emprovize müziğin yeni temsilcilerinden, büyük ev ablukada, bu sefer etkinlik koordinatlarını istanbul'a çeviriyor ve 6 ekim'de babylon'da sahne alıyor. kendine has tarzı, zaman zaman doğaçlama sürprizleriyle yeni dönemin en dinlemeye değer isimlerinden birisi. şahsen ben fırsat bulursam gidip izlemeyi çok istiyorum.

hemen ertesi gün, izmir'e dönüyoruz ve türk rock & pop müziğinin alternatif isimlerinden birine bakıyoruz; biz o'na kısaca f.d. diyoruz ya da demiyoruzdur bilmiyorum, ancak kendisi bize öyle dememizi istiyor. geçen gün bana öyle demişti ama ben hani "isimle hitap daha samimi beaabi" diye şeyettimdi ama şey işte öhm
feridun düzağacaç, 7 ekim'de, izmir ooze venue'de sizi diplere sonlara depresyonlara gark edecek.

kendisi hakkında fazla bir şey söylemeye gerek yok diyorum ve sonraki etkinliğimize geçiyorum...

pain of salvation... progressive müziğin sayılı temsilcilerinden biridir kendileri. grubun garip bir özelliği vardır, her progressive rock/metal dinleyicisi sevmeyebilir bu müziği. ama seven de hiç bırakmayacakmışcasına yapışır.
11 ekim'de ankara jolly joker'de, 12 ekim tarihindeyse, istanbul Romeo-Juliet'te sahne alacak kendileri. biraz sertlik, biraz karmaşa, biraz eski tadlar almak isteyen rock tutkunları için güzel bir tecrübe olacaktır (tanıtım yazısı gibi oldu lan harbiden).

türk müziğinin son dönemlerde kendini gösteren yeni müzik trendi, post-oryantal-etnik prograssive atmosferikyarakkürekrock'ın önemli temsilcilerinden biri olan gevende, 13 ekim'de ghetto'da istanbullu izleyicinin karşısına çıkacak.
not: bu müzik tarzı konusunda yaptığım tanımlamaya sakın takılmayın, o benim kendi dallamalığım. bazı isimleri tanımlamak cidden zor oluyor, bilen bilir giden dinler diyerekten kendimi kurtarmaya çalışayım eheh (sıvamadım umarım?)

ve biraz müzikten uzaklaşıyoruz, beyaz perdeye kara ekrana dönüyoruz....
ekim ve sinema denince akla, filmekimi gelir. bence öyle yani. web siteleri 2010'dan beri güncellenmediği için kısıtlı bilgi verebileceğim ne yazık ki. filmekimi, 8- ekim'de istanbul'da başlayıp, izmir, konya, trabzon gibi şehirlerimize uğrayacak. 30 ekim'e kadar devam edecekmiş... gidilesi, görülesi bir festival olduğu aşikar.

yine dönelim müziğe, türk müziğinin en çok tanınan ve en kendine has müziklerini yapmış, birçok ismi etkilemiş olan yaşlı ama genç bir adam, bülent ortaçgil, 15 ekim'de izmir açıkhava sahnesi'nde kulaklarınızı ve ruhunuzu okşamaya geliyor. yine bu isim hakkında çok daha fazla bir şey söylemeye gerek yok diyorum ve aynı günün akşamına, istanbul'a dönüyorum;

rock müziğin en eski isimlerinden, 90'ların şapkalı "bay büyük"leri, mr. big, 15 ekim'de, küçükçiftlik park'ta kurtlarınızı dökmeniz için geliyor. lean into it'in efsanevi albüm kapağını hiç unutmam mesela. hatta wild world'ü ilk onlardan dinlemiştim ve ezbere bilir söylerdim eheh.
o tarihlerde yapacak başka bir işi olmayan aylak bünyeler için kaçırılmaz bir fırsat diyorum!

ve gelelim (bence) ekim ayının bombasına!
inanılmaz bir ses, inanılmaz bir his, inanılmaz bir ruh! azam ali ve beraberinde niyaz, iki şehirde birden sahne alıyor (ne o, bu sefer sırıtmadın izmirlilili?)
akbank caz festivali kapsamında önce 20 ekim'de ankara'ya, sonra da 22 ekim'de lütfi kırdar'da istanbul'a bir garip hissettirecek.
şahsen ben istanbul ayağında bulunmak ve bu eşsiz sesi yakından görmek istiyorum. orada olacağım!

hemen ardından, dünyada ve ülkede geniş yankı bulmuş, birçok yerde birçok kere beynimize beynimize nüfuz eden şarkısı "je veux" ile zaz, 22 ekim'de lütfi kırdar'da olacak (azam ali'nin ardından). bir gün sonra, 23 ekim'de izmir arena'da göreceğiz kendisini. şahsi görüşüm, bu konserin azam ali ve niyaz'dan sonra olmaması gerektiğidir. azam ali'nin sesini duyduktan sonra eriyip gideceğimden, zaz'ı gözüm görmeyecek, kulağım duymayacaktır. hani "niyaz konserine katılanlar zaz'a da ücretsiz katılabilir!" deseler, katılmazdım, yok, beni oturduğum koltuğa zincirleseler de yine duymaz, dinlemezdim. bu açıdan garip olmuş bu iki ismin arka arkaya olması. neyse, yine bu işten karlı çıkan, izmirlililililer oluyor! (sırıt sırıt hadi yine iyisin)

ekim ayının sonuna doğru gelirken, bir izmir etkinliği daha yer alıyor listemizde;
türk rock müziğini ciddi biçimde etkilemiş, kitleleri peşine takmış ama onları şeyine bile takmamış olan (eheh bok atmanın da bu kadarı), sadık ve sağlam bir dinleyici kitlesi olan (kimi zaman yaş ortalaması düşse de)(eheh) duman, önce izmir'li sonra da istanbul'lu dinleyicilerinin karşısına çıkıyor! 28 ekim'de, ooze venue'de ve 29 ekim'de jolly joker'de köprü altında buluşabilir, yalnızlıklarımızı paylaşabiliriz evet.

***

eveet ekim ayı etkinliklerimiz böyle efendim. yeni yeni şeyler bulursam da, eklerim ki haberiniz olsun... hadi ekimde görüşürüz!

adsız kehreman

2011-08-30T18:35:00.004+03:00

uzun yıllar mı dersin günler mi dersin geçeli
ne geçeli?
yokuşu çıkıp da bir başına bizim kehremanın,
müzik dolabına bir plak koyduğundan bu yana.
şimdi başlayalım yazmaya.
nereden?

yokuşlar sind überall vorhanden. yani, her yerde yokuşlar var.
bir bahar günü mü idi?
idealtepe'nin yamaçlarına düşen bir köy evinde uyuyordum.
adsız nine ineklerinin peşinde idi.
onu artık yalnız torununun orospuluğu ilgilendiriyordu.

ben düşümde istanbul boğazının sularında yürürdüm.
demek ki yarışmayı kazanıp bir miktar para elde edebilecetim.
düşüm buna yorumlandı.
yarışmada derece bile alamadım.
para da ne geldi, ne gitti.
melodiler ve şarkılar vardır!
ayırım yapmak gerekli.

adsız nine birgün kayboldu.
ama onun idealtepe'den minibüse bindiği görülmüş.
şoförünün oynadığı bir çalgılı minibüs olsa gerek.

yıllar geçti. onu hala kayıp biliyordum.
torunu orospu olmadı.
bir sağlık memuru ile evlendi. şimdi çocukları var.
neticede durum aydınlandı. her durum gibi.
adsız nine hastahaneye gitmiş bunak olarak.
ve ölmüş orada. ölür ya. kızı onu affetti mi bilmem.

bu sülalenin hepsinin mezarları kayıptır. öbür sülalenin, yeni deliler sülalesinin mezarları bilinir,
ve bayramlarda ziyaret edilir hepsi.
başlarında ölmemiş kocakarılar ağlaşır.
onlar zaten fatih'deki mezarlarında yaşıyorlar.
bu na ma mak sızın
yaşasınlar yaşasınlar!
              -- temaşa görsünler --.

adsız kehremanımız sık sık hastalanır
(o çok hassastır).
daha doğrusu kendi düşündüklerini ifadeden acizdir.
bu yüzden sık sık dayak yer ve hastahanelere yatırılır.
hastahanelerde ne var?
ne mi var?
sophie var.
19 yaşında. konuşmaz. anlamaz. doktordan korkar.
bayan x var. uyuyamaz.
kendisini üç kez pencereden atar.
sonunda bacağı kırılınca............
"oh rahatladım"
der ve u y u r.
               -- ne kadar can sıkıcı --.

mevsimler değişiyor.
bunlar vivaldi'nin dört mevsimleri gibi değil.
dinlendirici olamıyorlar hiç.

adsız kehremanımız yıllar önce guraba hastahanesinden gelmişti.
radyoda dört mevsimler çalıyordu.
ilaçlar.
nedir dört mevsimler?
kimdir vivaldi?
m u r a d i s, sakallı muradis imdada yetişti.
                          ve karlı bir gündü.
                          fındıkzade yokuşuna çıktığımızda.
ad sız kehremana ne diyordu muradis?
                          muradis terketti bizi.
                          aile yuvasına döndü.
ve herkes aile yuvalarına döndüler.

ne kadar can sıkıcı.

sen içki içme.
sigara iç, çay iç, uyu uyu yat uyu. kalk yemek ye. uyu uyu
              yat uyu. baba bana top at. al sana top. baba bana su
              tabancası al.
kağıtlı tabanca al. oyuncaklarımı isterim ille de.

                               ***

otobüs yolculuğu rahat olur.
iki gece otelde uyursun.
ertesi gün istanbul'dasın.
vatandaşlarımız yapma çiçek almayı bile unutmamışlar
adsız kehreman çok şişman, - ama -
dağ ve göl kıyılarından otobüs giderken gene de çukulata yiyor insan.
ya o nefis çorbalar,
arkadan gelen etler.
indir mideye. yut baban görmesin.
küçük kente erken indiler. nehir kıyısında bir otele yerleştiler.
kahvede tanışılan beylerle bir şarap mahzenine gidildi.
sonra gene otele dönüldü. yatak arkadaşı bir kocakarı. yan yana
uyuyoruz.
ne kadar can sıkıcı
günler ve gecelerce yollarda kaldık
sabaha karşı taksim meydanına indik.

ertesi gün çalışmak gerekiyordu.
hemen bir iş bulundu.
makam vardı, ama yapacak iş yoktu
sonra makam da oldu. iş de
yaşasın m o n t a j s a n a y i !

                                                                            30 mayıs 1970

...and watch the weather change...

2011-08-30T18:35:00.002+03:00

rüyamda

2011-08-26T14:14:00.002+03:00

"hadi gel satranç oynayalım" dedim, "tamam" dedi.
oynadık.
sonra "bırakalım oyunu, biraz muhabbet edelim" dedi, "tamam" dedim.
ettik.
gözlerine baktım, saçlarına. ne kadar özlediğimi farkettim...

sonra uyandım.

2011-08-20T19:37:00.000+03:00

adam absürd deliymiş ama mükemmel yazıyormuş...

sonracığıma, ne demiş pablo neruda;

"cortázar'ın hiçbir yapıtını okumamış olmak, ömür boyu şeftali yememiş olmak gibi bir şeydir"

ve ve ve,

"cortázar okumamış insan bir kader kurbanıdır"

türk insanı

2011-08-20T03:08:00.001+03:00

ayrım yapmadan, şu karikatürdeki kör adama benzetiyorum hepimizi.

penceredekilerden bahsetmeme gerek yok sanırım...

uzun bir yoldan geldim, uzun bir yolda gidiyorum

2011-08-16T21:42:00.002+03:00

yıllar önce başlayan yolculuğumun hala devam ettiğini görüyorum. sık sık tek başına, duraklayarak geçti zaman, yollarda. o şehirden o şehire, oradan buraya, şuraya... sürüklendim, bazen de gezindim. zevk aldım, acı çektim, boş boş bakındığım da oldu... bazen "ben burada ne yapıyorum?" dediğimi hatırlarım...

yolculuğumun aşamaları vardı, kimi zaman zihinsel yolculukları da içeriyordu. hepsi de hayatımı önemli ölçüde etkilemiştir. bazı dönemlerde istemediğim koşulların içinde kalmış olmak beni zorlamadı, bazen de çok iyi koşulların içindeydim. ama tek bir amacım yoktu, rahat edeyim ya da mücadele edeyim demiyordum. hepsini yaşamak istiyordum, yapmak istediğim çok şey vardı ve mücadele ederek bir kısmını kazanıyor, sonra rahat ediyordum. karnım aç da gezdim, tok da. uykulu da gezdim, dinç de. hiçbir zaman karşıma çıkacak olanlardan korkmadım, endişe etmedim. çoğunlukla gözü kapalı daldım içlerine, içini dışına çıkarana kadar patakladım hepsini, her ne kadar ben de yaralansam da, kazanmak için oynadım bir yerde.

yolculuğum devam ediyor. şimdi çok daha farklı bir rahatlık, daha farklı bir yalnızlık dahil oldu hayatıma. her zaman hislerine güvenen bir adamdım, çocukça veya olgunca, ne hissediyorsam ona güvendim, inandım. gördüklerim, okuduklarım, duyduklarım ve söylediklerim de eşlik ettiler bana.

şimdi iki kere hissediyorum bunların varlığını. biri bende, biri O'nda.

gerekirse tırnaklarımla kazarım, ellerim kan içinde kalır, saçlarım dökülür omzuma birer birer, kaslarım tutmaz, ayaklarım yürümez olur (mümkünse kulaklarım en son duymaz olsun). gerekirse duymam bazı şeyleri, görmem, sorgulamam. öyle şeyler olabileceğine şimdiden inanmıyorken, bu sözleri sadece bir defa söylemiş olmaktan da mutlu olurum.

daha gidecek çok yolumuz var

güzel yarim,

daha gidecek yolumuz var

geçmiş veya gelecek, kaygı duyulmayacak bir şey haline gelene kadar evrildim. kendi içimde, yaşayarak, yaşamayarak, görerek veya görmeyerek.... en son devinim, sana anlattıklarımla gerçekleşti ve rayına oturdu her şey. işte artık buradayız, başladığımız yer çok uzakta değil ama, bitireceğimiz yer görünmüyor bile...

uzun bir yoldan geldik, uzun bir yolda gidiyoruz...

ve

bu şarkı burda bitmez.

2011-08-16T21:06:00.000+03:00
özlemek şimdi daha anlamlı. özlemek şimdi, tütün kokusunu duydukça daha da çok özlediğini anlamak. özlemek, mesafe, ruh, ifade, ses gözetmeksizin her daim var olacak olan...
özlemek teninin kokusunu, çocuk dokunuşlarını...

aşk çocuk gibi. umarsızca gülümseyip poz veriyor tüm korkunçluklara, yok edilmişliklere aldırmadan... güneşte parlıyor saçları, ısıtıyor...
sevdalanıp yandıktan sonra tütmek çocuk kokusu gibi... yollarında yürümek, durmadan yürümek, eskitmek ayakları, yılları, ömürleri... durmamak...

uyumlu olmak bazen, bir alet olabilmek, mükemmel bir çember olabilmek, yan yana uzanıp sohbet edebilmek, uyuyabilmek... duyduklarıyla yaşadığı ortak tecrübelerden zevk alabilmek, fırsatlar aramak onları yapabilmek için... olabildiğince yapabilmelisin, beni merak etme. bunu tecrübe edebilmen için koridorda dans ediyor olacağım.

aşk bazen bir üzüm salkımı gibi, sardıkça sarıyor ellerimi. yağmur damlası gibi her bir üzüm tanesi, yedikçe yenisi geliyor, büyüdükçe büyüyor içimde. yine yemyeşil her yer, üzümler gibi...

sonra kıpkırmızı, şarap gibi... şirince'nin daracık yollarında burnumuza çalınan o koku gibi, ellerimde tuttuğum bu güzel şişe gibi. içmek için beklediğim O özel an gibi...

teninle konuşmak... sonsuza kadar isteyebileceğim, isteğim gerçekleştiğinde de yapabileceğim tek şey. korkmadan, umursamadan, rahatsızlık duymadan hiçbir şeyden, tüm 'an'larımda düşündüğüm yegane konu bu...

hayatlar yaşanıyor, bir şeyler oluyor, insanlar yaşıyor, yaşlanıyor. yaşayıp yaşlanmak istiyorum. seninle birlikte...

bir onlara bakıyorum, bir de kendimize

2011-08-04T22:51:00.002+03:00
gabriel garcía márquez, "yüzyıllık yalnızlık" hakkında şunları söylemiş;

"yüzyıllık yalnızlık'ı yazmaya başladığımda, çocukluğumda beni etkilemiş olan her şeyi edebiyat aracılığıyla aktarabileceğim bir yol bulmak istiyordum. çok kasvetli kocaman bir evde, toprak yiyen bir kız kardeş, geleceği sezen bir büyükanne ve mutlulukla çılgınlık arasında ayrım gözetmeyen, adları birörnek bir yığın hısım akraba arasında geçen çocukluk günlerimi sanatsal bir dille ardımda bırakmaktı amacım. yüzyıllık yalnızlık'ı iki yıldan daha kısa bir sürede yazdım. ama yazı makinemin başına oturmadan önce bu kitap hakkında düşünmek on beş, on altı yılımı aldı. büyükannem, en acımasız şeyleri, kılını bile kıpırdatmadan, sanki yalnızca gördüğü şeylermiş gibi anlatırdı bana. anlattığı öyküleri bu kadar değerli kılan şeyin, onun duygusuz tavrı ve imgelerindeki zenginlik olduğunu kavradım. yüzyıllık yalnızlık'ı büyükannemin işte bu yöntemini kullanarak yazdım. bu romanı büyük bir dikkat ve keyifle okuyan, hiç şaşırmayan sıradan insanlar tanıdım. şaşırmadılar, çünkü ben onlara hayatlarında yeni olan tek bir şey anlatmamıştım. kitaplarımda gerçekliğe dayanmayan tek cümle bulamazsınız."

sonra, sadece susuyorum.

yolculuk

2011-08-03T23:11:00.000+03:00
dedim; birkaç gün sonra izmir'e gideceğim.
dedi; gitmişken denize de gir bari...
dedim; gireceğim tabi, aşk denizine! şarap denizine!

şaştı kaldı.

onlar, vardılar.

2011-08-03T00:06:00.001+03:00
yıllar önce, uçurumun kenarında yürüyen umarsız bir çocuktum. ufukta, gelecekte de karşılaşacağım o güzel manzara vardı; kızıl güneşin denizin üzerinde dans edişini taklit ediyordum ayağımın altındaki taşlara aldırmadan.

şehirdeki en kuytu köşede aradım karanlığı, bulamadım. arkamı döndüğümde bir kalabalık akıyordu yokuş aşağı, kareler halinde ilerliyordu görüntü, her bir aralıkta bir aşkın, bir ruhun cinayetine tanık oluyordum. çocukluğumu kirletmek için elinden geleni yapıyordu cadde. belki bir daha gitmek istemeyecektim o an ama, içimin nasıl sızladığını anladığım an atardım kendimi dışarı, yağmur damlalarını umursamayıp...

"beni ıslatsınlar! ıslatsınlar!" diye bağırdım kaç kere, infaz edilmek isteyen bir mahkum gibi.

şehirden kopardılar beni. "burası sana göre değil" dediler. inanmadım onlara, inanmak istemedim. şehirdeki en kuytu köşede inanabileceğim bir şeyler aradım... "ayakkabılarının bağcığı çözülmüş" dedi yaşlı bir adam, yüzüne baktım, dökülmüş saçlarına. "ne kadar yaşlısın sen be adam?! bu şehri apışarandan mı çıkardın?" diye sordum.
"dikkat et, düşersin" dedi ve yürüdü.

kalktım, zaten düşmüştüm, farkında değildik hiçbirimiz.
zaten düşmüştük, kaldıran yoktu. dikkatimizi dağıtacak o kadar çok şey vardı ki, alarm çaldığında uyanamıyorduk artık. koca götlü müdürler sanki üzerimize oturmuş gibiydi. herkesin bahsettiği o "çarklar" vardı, "düzen" vardı kelime oyunlarına kurban gitmiş.
hepsinin arasından "sıyrılıp gelen"ler vardı, yıllar boyu maceralara kurban gitmiş... acı kalpler vardı, aşkın sesini duymak istemeyen. söyleyemeyen, duyan. bunu bir tür işkence olarak gören tipler vardı...

gecenin gecinde parlak ve güçlü karanlığa tutsak kalmış kadınlar vardı şehrin karanlığında, omuzları, bacakları morarmış, ayaklarının dibinde çiğnenmiş sakızlar, bir yığın çekirdek kabuğu... "bir sigara versen de içsek" diye seslenirlerdi yanından geçerken. sokak ne kadar loşsa, o kadar aydınlanırdı zihnimde o karanlık. "bir sigara versen de içsek"

uzattığım cigaralığı sallanarak aldıktan sonra başını eğip yakar, dumanını tüttürdü kül olmuş aşkların üzerine. kim yakmıştı o aşkları? kim yanmıştı o ateşin içinde? oysa ki müzik devam ediyordu, kadın ölse de ölmese de...

büyük insanlardan ilham alan küçük insanlardık, taklitçiydik bu şehre ilk geldiğimizde. gecenin bir vakti kendi önümüzü göremiyorken şehrin ışıklarına bakıp bakıp iç geçirirdik. içinden geçtiğimiz her sokak bir uçurumdu, ayakkabılarımızın bağcığı çözülmüştü, düşmüştük, kalkamıyorduk. kalbimiz acıyordu her saniye, her nefes alış verişte... borçlanıyorduk tanrıya her seferinde, borcumuz kabarmış, sıkıntılı ay sonlarında ne yapacağımızı düşünüyorduk kara kara ama o geceler kadar karanlık değil.
yerde rastladığı taze onluk banknota tamah etmeyecek kadar düşmüş aşkının derdine, yürüyordu gece. gece kadar umursamaz, gece kadar dikkatsiz olabilseydi keşke kalbin, görmeseydi nasıl öldürüldüğünü masum çocukların...

sen küçük bir çocuksun, uçurumun kenarında yürüyen. bir tek sende olan o umursamazlık, düşürmüyor aşağı hiçbirimizi.
gitme, bırakma kendini...

yakut kızılderilileri'nin bir duası der ki

2011-07-31T22:33:00.001+03:00
"sözcüklerim iç içe geçmiş
yüksek dağlar ile,
yüksek kaya ile,
yüksek ağaç ile,
bedenimle iç içe geçmiş
ve yüreğimle.
hepiniz doğaüstü güçlerle yardım edin bana
ve sen, gün,
ve sen, gece:
hepiniz beni görün,
bu dünya ile birim ben."

yaşadığınız dünyaya saygı duyun.

a child dressed as a man

2011-07-31T20:46:00.000+03:00
a child dressed as a man, en yeni parçam. bu parçayı yaparken hissettiklerimi kelimelerle ifade edemem, ancak dinleyince anlayabiliyorum... umarım siz de anlamlar çıkarabilirsiniz kendinize.

ve bu parçayı sana ithaf ettim...

set fire to flames

2011-07-30T05:44:00.000+03:00
evet, uzun zamandır hakkında bir şeyler düşünüp de yazamadıklarım serisinden "set fire to flames" için buradayım gecenin bu saatinde, bu sıcağında, bu yalnızlığında.

set fire to flames için daha önce bir şeyler karalamıştım, en derin, en ulaşılamaz anlarımda, nereden geldiğini farkedemediğim kelimeleri sıralamıştım ardı ardına. şimdiyse, biraz daha yakından, biraz daha farkında olarak bakmak istiyorum bu oluşuma.

öncelikle, birkaç özet detay vermek istiyorum bu özel grup hakkında:

set fire to flames, aynı zamanda godspeed you! black emperor üyesi olan mike moya, sophie trudeau, aidan girt gibi isimlerin yanısıra, kanada'nın sayılı üniversitelerinde sanat ve müzik konusunda eğitim veren insanlardan oluşan bir proje grubu.
90'ların sonunda, montréal'de bir araya gelen bu 14 insanın, nasıl bir şey ortaya çıkarabileceği konusunda sanırım kimsenin bir fikri yoktu. grup elemanlarının diğer projelerine baktığımızda, en çok ön plana çıkmış olan iki ismi görmekteydik; "a silver mt to zion" ve "hṛṣṭa"
aynı dönemlerde "fly pan am" da gy!be gitaristi roger tellier'in yan projesiydi ve bunun dışında molasses, esmerine gibi gruplar da aynı senelerde bir bir albüm çıkarıyordu. tüm bu gruplara ve müziklerine baktığımızda, daha derli toplu, daha fazla aranje edilmiş parçalarla karşılaşıyorduk.

set fire to flames, bu yaklaşımın tamamiyle dışında, "müzik" kavramını değiştirecek bir açıyla bakıyordu bize. müzik dediğimiz şeyin, yüzlerce, binlerce farklı isimden farklı şarkılar dinledikten sonra, bu derece bükülebilir olduğunun aklımıza gelmemesi de başka bir gariplik.
özüne inersek, müzikle ilk tanıştığımız zamandan tutun da, en son noktaya geldiğimizi düşündüğümüz ana kadar yine belli kalıpların içerisindeydik. teknik anlamda müziğin gidişatı, genişletilmiş ve çeşitlileştirilmişti. gy!be, bunu kendi tarzında yapıyorken, başka gruplar onu taklit ederek yeni yollar çizmeye çalışıyordu. -tabi bu post rock için geçerli, post rock kategorisi dışında da gy!be gibi lokomotif isimlerden bahsetmek mümkün.-

set fire to flames ise, çok az düzeyde post rock içeren müziğini, küçük bir kitleye sunuyordu. peki neydi bu insanların derdi? neden böyle bir şey yaptılar?
buna kalkıştıklarında ne düşünmüşlerdi bilmiyorum ama, kaydettikleri albümlerin hikayeleri belki biraz fikir verebilir.

2001 yılında, "sings reign rebuilder" yayınlandı.
albüm, montréal'in biraz dışında, eski ve terkedilmiş bir binada kaydedilmişti.
*aynı zamanda albümün de kapağıdır.

teknoloji, günlük hayatı kolaylaştıracak hazır materyal vs olmadan, bir haftadan biraz fazla sürede tamamlanmış. albümün bazı yerlerinde, sırf ses kaydı alabilmek için grup üyelerinden birinin-veya birilerinin- yerleşim birimlerine indiğini düşünebiliriz. ya da bina yakınlarındaki yolda karşılaştıkları adam, onu -ya da onları- arabasına davet ediyordu şehre götürmek için. kimi zaman kapı gıcırtıları, kimi zaman tamamiyle elektronik seslerle bezenmiş uçuk bir parça, kimi zaman kendi kendine sohbet edip gülen ihtiyar bir adam. bulundukları çevrenin yanısıra; yaylıların, tellilerin, vurmalıların en saf halini duymak mümkündü bu albümde.
tam 15 deneysel parça içeren, 1 saat 18 dakika süren bu ağır albümün içinde, şahsen dikkatimi çeken birkaç parça vardır;

***

"steal compass / drive north / disappear"

bir pusula çal / kuzeye sür / kaybol"
kanada'nın kuzeyi, buzullarla kaplı ve bunu bilmeyen yok gibidir... neden bir pusula çalma ihtiyacı hissetmişlerdir?
hem pusula olmadan da kuzeye gidilebilir..
pusula, sürekli kuzeyi gösterir... neden başka bir yöne gitme ihtiyacı hissedilmemiş?
kanada'nın kuzeyine gittikçe kaybolma ihtimaliniz her zaman çok yüksektir. neden bile bile kaybolmak istenmiştir?

parçayı dinlediğinizde, diğer parçalara nazaran biraz daha düzenli ama oldukça karanlık bir havada başladığını farkedebilirsiniz. majör ağırlıklı notalar sanki minörmüş gibi, hüznü düğümleyiveriyor boğazınıza. arada majör taklidi yapan minörler de dikkatli kulaklardan kaçmayacaktır tabi, parçaya havasını veren budur bence.
önce yaylıların, sonra da vurmalıların devreye girmesiyle, bu 6 dakikalık boğulma seansının sonuna doğru yaklaşıyoruz...
belki de sırf ismiyle ve parçanın taşıdığı ruh haliyle ilgili yorum yapmamız gerekir. parça teknik anlamda kusursuz, gerçekten de kusursuz. ancak müzikalitenin de ötesine geçen, birkaç kombinasyondan oluşturulmuş bu parçanın girişi, tedirginliği hüzünle beraber aşılıyor tertemiz damarlarınıza. vurmalıların coşkusu sizi sürüklerken, tabiri caizse "deliren" gitarlar ve yaylılar ortalığı talan ediyor.
sonra da sakin sakin "kayboluyor" işitme organlarımızdan...

***

"there is no dance in frequency and balance"
hiçbir etkileyici koşul-durum-insan-madde olmadan
sadece dinleyerek kafanızın güzel olmasını sağlayabilirsiniz.

diyorum ben bu parça için. başlangıçta rastgele gezinen yaylılar ve değişik tonlara sahip bir vurmalı karşılıyor bizi. sanki uçuştaymışız gibi geziniyoruz, nereye gittiğimizi bilmeden...
nereye ne kadar gittiğimizi de bilmiyoruz çünkü bu parçanın, alışılmış düzenlemelerle ilgisi yok.
gezintimiz iki dakika onbeş saniye sonra format değiştiriyor ve atmosfer dışına çıkarıyor bizi. periyodik olarak ve sınırlı şekilde nefes alabiliyoruz. her nefesimiz iki ölçü vurmalıyla işaretleniyor. oksijenin tükenmeye başladığını yükselen efektlerden anlayabiliyoruz
ve ardından
düzlük...

sonrasında ise,

***

"shit-heap-gloria of the new town planning..."

"acımasızlıkla yüklenmiş bir rüzgarın, tüm gücüyle üzerimize gelişinin sesiyle" başlıyor bence. arkasında bir violin korkudan inliyor, sırtı dünyaya dönük bir adam, kucağında gitarı, umarsızca dokunuyor tellere. gürültü artıyor, gürültü daha da şiddetleniyor. sonra bir de bakıyoruz ki o gürültü de dönüyor sırtını bize, bütün hepsi dönmüş sırtlarını, tedirginliği en üst düzeye taşımak için dokunuyorlar tellere.
gitara katılan yaylıların verdiği hava, artık majör notaların bile taşıyamayacağı bir hale gelmiş. arka planda yavaş yavaş yeri inleten vurmalılar, zillerin ardından gümlüyor ardı sıra... doğayla insan arasındaki savaşın başlangıcında bu marş çalıyor işte! ama bu adamlar doğayla savaşmıyorlar...
iki yaylıdan birinin altında iki gitardan biri, aynı notaları sıralıyorlar birer oktav farkla. bas gitarın da eklenmesiyle düşük anahtarlı ve düşük frekanslı seslerle yüksek frekanslı sesler arasında uçurumun tam ortasında kalıyorsunuz, giderek hızlanan metronom, fırtınanın kopmak üzere olduğunu hissettiriyor, tüylerinizi ürpertiyor ve tir tir titretiyor sizi... trampetlerin aksaklığından dolayı kıpırdayamıyorsunuz yerinizden...
birden gitarlar ve vurmalılar kesiliyor, bir parazit giriyor araya. yaylılar, nefes alıp verirmiş gibi tekrarlıyor kendini.
ve sonra duruyor. neler olduğunu anlayamıyorsunuz bile...

***
bazı parçalarda, teorik politikadan, küresel ısınmadan ve aşktan bahsedilen diyalog- monologlara da yer verilmiş.
güldükten sonra iki kere "what's going on" diye soran ihtiyar adamın bu sorusunu, istediğiniz yere çekebilirsiniz...

grup üyelerinin zaman zaman çok az uyudukları, birçok insana rahatsız, pis, leş gibi kokan ve korkutucu o evin içinde, nasıl şaheserler ortaya çıkardığına siz de şahit olmak isterseniz, bu albümü muhakkak edinmelisiniz derim.

albüm hakkında bir kişisel not:
bu albüm bir yol albümü değildir, yolda dinlemek zevk vermeyebilir. parçaların neredeyse tamamındaki pasajların çoğu, sessizlikle bürünmekte ve müzikal yoğunluk yarı yarıya inmekte. o yüzden sakin bir ortamda, sadece dinlemek en güzeli olabilir.
yani özetlemek gerekirse, dinlemesi zor bir albümdür...

2003 yılına geldiğimizdeyse, grubun elemanları kişisel projelerine daha çok zaman ayırmaktaydı çünkü gy!be içinde sürekli bir eleman değişikliği oluyordu. gruba giren her zeki insan, ya farklı projelere ya da kişisel çalışmalarına yöneliyordu bir süre sonra...
gy!be gibi bir grubun tekrar toparlanamıyor olması gibi bir ihtimali ortaya çıkarıyordu bu tabi. zaten ilerleyen tarihlerde grubun hiç albüm çıkarmadığını ve ara verdiklerini, sonra da efrim menuck'un solo albümünü yayınladığını görüyoruz... bu süre içindeyse yan projeler albüm üzerine albüm çıkarıyor, bir gün sonra gruptan biri başka birileriyle görülüyor, ortamda magazinel bir karmaşa var, kimin penası kimin gitarında belli değil...

işte bu dönemde, 2003 yılında bir şaheser çıkıyor ortaya:

"telegraphs in negative/ mouths trapped in static"

albümün cd kabında şu ibareyi görüyoruz. "2CD"

tam 1 saat 27 dakika uzunluğunda ve 17 adet parça içeriyor albüm.

bu albümün kaydı ise, ontario bölgesinde bir kırsal kesimde, eski bir ahırda kaydedilmiş. hem akustik hem de diğerlerine nazaran doğaya daha yakın bir ortamda...
albüm daha geniş ve açık bir ortamda yapıldığı için, sessizlik anlarında birilerinin konuşma ya da ortalıkta gezinme sesleri rahatlıkla duyulabiliyor. kimi zaman neredeyse uykusuz, sarhoş gibi olmalarına rağmen kayıt yapmaya devam etmelerinin yanı sıra, kendilerini kontrollü olarak zehirlemeleri de dikkat çekici. ortamın fiziksel yapısından dolayı ve bu albümün kayıt süresinin ayları bulmasından dolayı, zehirlenmemek mümkün değil gibi görünüyor olsa gerek ki herkes durumun bilincine vararak zehirlenmeyi de göze almıştır.

yine çeşitli ortam sesleri, konuşmalar, monologlar, diyaloglar gırla gidiyor bu albümde de. bu açıdan sings reign rebuilder'ın devamıymış gibi geliyor bana. ancak daha dingin, biraz daha elektronik eklemeler yapılmış, bu eklemeleri dengelemek için albüm süresi uzatılmış da diyebilirim.
ayrıca testere sesleri, modifiye edilmiş elektronik enstrümanlar, müzik kutuları, çanlar, marimba, cymbalon, hurdy gurdy gibi ekipmanlar da kullanılmaktadır.

bu albümde dikkatimi çekenler ise, ilk albüme göre çok daha farklı konseptlere sahipler;

***

"in prelight isolate"

güneş ışığının yeryüzüne ilk düştüğü anlar ve bundan izole olmakla ilgili bir şeylerdir bu isimden anladığım. kendinizi düşünün, bir ahırdasınız ve pencereden şiddetli bir güneş ışığı sızmaya başlıyor. belki orada birkaç dakika kalması söz konusu ancak olmuyor... 15 dakika boyunca uyuyamayan, sızlanıp duran bir adam gibi gidiyor parça, yer yer inliyor, yer yer hiddetleniyor. yine majöritenin peşindeyiz, gitarlar yine alttan alttan veriyor tedirgin havayı.
yaylıların düzensiz akışları da bu yoğun huzursuzluğu had safhaya getiriyor.

parçanın ortalarından sonra biraz hareket vuruyor terli yüzümüze, çıplak omzumuza. tomtomların arasında kaybolup giden notalar, yaylıların kulaklarımızın en ince kıvrımından, beynimizin en hayati kıvrımına kadar giden dolanışlarına şahit oluyoruz ve sessizce sona doğru ilerliyoruz...
güneş ışığı gibi düşüyor muyuz yoksa terin buharlaşması gibi yükseliyor muyuz, belli değil...

***

"fukt perkusiv/something about bad drugs, schizophrenics and grain silos"

bad tribe girmiş birkaç insanın yarattığı gürültülere benziyor önce... sonra bağırışlar, çağırışlar, ortamdaki eşyaların sağa sola fırlatılması... kimin ayağı bir şeylere takılmıyor ki? kim yere kapaklanmıyor ki, değil mi?
ve sonra ayağa kaldırıyor sizi ruhunuzla birlikte. ayağa kaldırıyor ortalığı ve dağıtıyor. samanlar, toz bulutları uçuşuyor etrafta. sürekli bir şeylere vuran, durmadan bir şeylere vuran kendinden geçmiş bir adam var karşımızda. bir yanda da ona ayak uydurmuş garip insanlar. garip garip sesler çıkarıyorlar 8 dakika boyunca.
ama belki de dışarıda yağmur yağıyor, hatta belki de kar...

***

"sleep maps"

albümdeki en can alıcı parçalardan biri. az önceki tantanadan sonra geliyor. uyku haritalarını çıkarıyorlar teker teker. bu oldukça zaman alıyor ama zamanı alan için de, alınan içinde gayet uygun bir harita çıkarma potansiyeli yüksek. yaylıların ağırlıklı olarak giden parçayı yarıladıktan sonra bir sonuçsuzluk, bir amaçsızlık ve yönsüzlük var sanki. bunu hisseden büyük çoğunluk, uyumaktan başka çaresi olmayanlardır muhtemelen ve parçanın sonunda, 11 dakika sonra onlar uyur.

***

"rites of spring reverb"

albümdeki en can alıcı parça bu olabilir bence. tamamiyle yaylıların hakim olduğu, ismiyle müsemma olan bu parça, gerçek bir ayinin içine sürüklüyor bizi.
kısa bir ayin olabilir bu ama, çıkardığı yolculuk inanılmaz uzun ve büyük ve geniş ve derin.

çok da sözlere dökülebilecek bir eser olmadığından, ancak bu kadar anlatabiliyorum. darısı dinleyenin başına...

***

genel olarak ise, grubun taşıdığı ruh ve karakter, hem müzikal hem kavramsal hem de sanatsal olarak diğerlerinden çok çok farklı bir yerde.
denemek isteyenlere tavsiyem, ayıracağınız birkaç saat bu grup için en iyisi olacaktır.
hiçbir şey yapmadan, sadece uzanıp dinlemek, -en az bir defa bile olsa- hayatınızda deneyimleyebileceğiniz en güzel şeylerden biri olacaktır.

sen ve ben

2011-07-29T23:35:00.001+03:00
60'ların istanbul'unda yaşamalıymışız aslında...

bir kütüphanede okumak istediğimiz kitapları ararken karşılaşmalıymışız... utangaç utangaç bakışıp, gülümsemeliymişiz birbirimize... senin belinde uzun etek, üstünde sımsıcak triko, küçücük beyaz ellerin ve gözbebeklerinde kışla karışmış hüzün.
benim ayağımda kundura, ispanyol paça pantolon, ince gömlek, gözlerimde bir ışıltı, görmez başka bir şey...

sonra yürümeliymişiz loş istanbul sokaklarında, el ele tutuşmaya çekinirken, ellerimizin sesimizle birlikte titrediğini hissetmeliymişiz...

cihangir'in karanlık köşelerinde, ahşap pervazlı bir evimiz olmalıymış, sobası da yanmalıymış akşamları. merdaneli makinede yıkanmalıymış hacı şakir kokulu çamaşırlarımız, evimizin balkonuna asılmalıymış sabah güneşinden önce...
masamızda altınbaş rakı, mezemiz taş plaktan çıkan cızırtılı zeki müren mırıltısı, koklasam saçlarını gece ta fecre kadar...

iki parmağım arasında usul usul küle dönen birinci, her bir kibrit eğmiş boynunu, şimdi gelse cemal süreya, her bir sigarası bir kelimeydi...

"sen el kadar bir kadınsındır
sabahlara kadar beyaz ve kirpikli
bazı ağaçlara kapı komşu
bazı çiçeklerin andırdığı
iş bu kadarla bitse iyi
bir insan edinmişsindir kendine
bir şarkı edinmişsindir, bir umut
güzelsindir de oldukça, çocuksundur da
saçlarınla beraber penceredeyken
besbelli arandığından haberli
gemiler eskirken, deniz eskirken limanda
sevgili"

siyah beyaz televizyonların siyah tarafındaki yüzlere ait sesler, işlemeliymiş kalbimize, düşüncemize. çiçek çocuklar olmalıymışız ve koşmalıymışız özgürlüğe. kavga dövüş, karmaşa, nezarethanelerde birbirimizin özgürlüğüne ağlamalıymışız, değil ne dışarıdaki özgürlüğe, ne de vücudumuzdaki cop darbelerine... darbe sonrası 61 anayasasıyla yargılanmalıymışız, iyi halden salıverilmeliymişiz...

mimlenmeliymişiz ey sevgili, hor görülmeliymişiz...
sonra dönmeli ahşap pervazlı evimize, sessizliğimize gömülmeliymişiz. ağlamaklı bölünmeliymiş sevişmelerimiz, gözlerin balkondan atmalıymış kendini dışarı, yeditepenin büyüklüğü, bize dar gelmeliymiş...

gaz lambamızı dolduramayacak kadar fakir olmalıymışız senle ben, sevgili. sobanın tavana yansıyan ışığıyla birlikte dans etmeliymişiz bitmeyen gecelerde.
nazım hikmet'in ölümünü duymalıymışız kanalı değişmeyen radyomuzdan, bir yıldız daha kaymalıymış gökyüzünden, sarılıp ağlamalıymışız birbirimize...

ada vapuruna binip denizin kokusunu içimize çekmeliymişiz sabah güneşinde. bir müzeyyen senar ezgisi esmeliymiş rüzgarla birlikte, kulaklarımızda.

"sevdiğim cemalim, güneşim mahim,
seni seven aşık ceker ezvahin,
getir el basayım, kelamullahin,
ne sen beni unut, ne de ben seni."

evimize dönerken pamuk şekeri alıp arnavut kaldırımlara sürtmeli, eskitmeliymişiz paçalarımızı. tramvaya binip meydana gitmeli, at arabaları arasından geçip gümüşsuyuna doğru gezmeliymişiz... evimize döndüğümüzde, el dokuması halımızın üzerine dizili, saman kağıdı kokan kitaplarımıza sarılmalıymışız. minik de bir kedimiz olmalıymış, mavi gözlü, grili siyahlı tüyleri olan, en seni çok seni sonra da beni seven... yırtık gömleğimi dikerken iğneyi batırdığında emmeliymişim parmağından sızan kanı, öpmeliymişim seni özünden...
eyüpteki santralde arıza çıktığında kesilmeliymiş düşük voltajlı elektiriğimiz, bir tarafta istanbulun, bir tarafta nefeslerimizin sesi okşamalıymış içimizi...

modernliğin getirdiği yükümlülüklerden ve sıkıntılardan uzak, teknolojiden uzak, çocuk kalbimizin içinde birbirimizi yaşatmalıymışız...

yıllar yıllar geçmeli, istanbul'da sen ve ben yaşamalıymışız sadece.

merak konusu

2011-07-29T19:41:00.000+03:00

yazıyı yazan arkadaşın beylikdüzü - kumkapı hattından maslağa kadar gelen bu para ile ne aldığını merak ettim.

aklıma ilk gelen, "sigara" oldu açıkçası... sence?

ilginç

2011-07-29T17:45:00.001+03:00
az önce başımdan geçen ilginç bir olayı aktarmak istiyorum; belki ilginç değildir bilemedim ama olsun...

sigara almak için ofisten çıktım, yürüyorum... ağır ağır ilerleyen bir trafik var caddede... araçlardan birinde bir ajda pekkan şarkısı çalıyor, "pılımı pırtımııı toplaar gideriim" gibi bi nakaratı vardı hatırladığım kadarıyla. araçtaki arkadaş müziğin sesini baya bi açmış, rahatlıkla duyuluyor.
trafik yürüyüş hızında ilerliyor, karşı kaldırımda da bir kadın yürüyor, iş kıyafeti giymiş, orta yaşlı bir kadın...
müziğin ritmine kendini kaptırmış, bir yandan yürüyor bir yandan da dans ediyordu. güneş gözlüğü taktığı için yüzündeki ifadeyi tam olarak anlayamasam da bir gülümseme ya da keyif belirtisi yoktu.
bana garip geldi açıkçası... "trajikomik"de diyebiliriz belki, bilemedim...

bir de, sigara aldıktan sonra büfedeki arkadaş para üstünü uzattığında gördüğüm şey ilginç geldi bana. onu da eve gittiğimde fotoğraflayacağım...

forty six & 2

2011-07-26T22:19:00.002+03:00
uzun zamandır düşündüğüm bir şeyler vardı bu şarkıyla ilgili. onlardan bahsetmek istiyorum şimdi. zamanım bol, kafam rahat (hatta güzel) ve yazabileceğim bir durumdayım, o halde neden duruyorum? başlayayım...

ilk tool şarkısı dinlediğimde, küçüktüm oldukça. liseye gidiyordum ve "hooker with a penis", süleyman'ın bana çektiği cd'nin ilk parçasıydı. dinlediğimde, aynı süleyman gibi "bu ne lan?" diye tepki vermiştim.
evde gizli gizli dinlediğim bir albümdü ænima, aklımda ilginç izlenimler ve izler yaratıyordu. misal ablam, enigma'nın MCMXC a.D. albümünü hiç dinleyemez, çok korkardı. ben inadına dinler, kızdırırdım kendisini. ænima da aynı konumdaydı o zamanlar aşağı yukarı, dinlemeye korkardım bazen.
albümde en çok dikkatimi çeken parçalar, forty six & two ve third eye idi. o dönemlerde değişen müzikal anlayışım, uzun parçaları da sevebileceğimi göstermişti bana ancak 46&2 için bambaşka fikirlere sahip olmuştum.
bu parça hakkında genelde müzikal içerikli yazılar yazmışımdır, düzenlemesinin, karmaşık rifflerinin ve danny carey'in hayvani notalarının arasında karışıp giden bir şeyler vardı. şimdi o şeyleri bulmanın zamanıdır diyip girişiyorum:

isminin verdiği fikre bakalım önce, forty six & two.
insanın aklına ilk olarak "kromozom" sayısı geliyor. insanlar uzun çağlardır 46 kromozma sahip bir şekilde var olmuşlardır. biyoloji ve tarih bu konuda bilgiyle doludur, kromatitlere bağlı dna sarmallarının sırayla dizilişinden ve sentromerlerle birbirine bağlanmasından ortaya çıkan her bir kromozomun, kalıtımı korumak için oluşturduğu bu yapı, temel olarak insanın yaşamını her unsura bağlı olarak sürdürebilmesini ve ileriye taşıyabilmesini sağlar.
biyolojik olarak çok daha fazla detaya sahip olsa da, o kadar inmeye gerek görmüyorum çünkü zaten konumuz birazdan bunun tamamiyle dışına çıkacak.

46 + 2 kromozomlu bir insanın varlığından bahsetmek, hem genetik hem de metafizik anlamda üst-insandan bahsetmek demek olur mu? bunun cevabı yok açıkçası. ancak teorik olarak böyle bir oluşumdan söz etmek mümkün. carl gustav jung bu konuda genetik anlamda incelemelerde bulunmuş ancak eksiklerle ve tutarsızlıklarla karşılaşmış. çünkü jung'un üzerinde durduğu teoride, "hissetme", "düşünme", "sezme" ve "duyumsama" bir arada, dengede olmaktadır ve bu hem kadında hem de erkekte eşit düzeydedir.

*

t'ai chi t'u, içsel vizyonun bir ürünüdür ve insanoğlunun "ilk ve başlıca" sembollerinden birisidir. ışığın ve karanlığın, erilin ve dişilin ikiliğini, bunların bir birim, bir bütün olduklarını temsil etmektedir.

biraz daha içine girersek, bu duyuların sadece "zihinsel" olmadığını farkederiz. zihnin kendi boyutunda bir dokunma, tad alma veya hissetme şansı yoktur. zihin, kendi boyutunda aynı zamanda fiziksel şartların da yaşadığı boyutta yaşayabilir. bu yaşantının içerisinde sadece "düşünme" olabilir. zihnin çıktığı bu yolculuğu, bedenin içinde yapabildiğini varsayarsak eğer, belki de ulaşacağımız sonucu 46+2 kromozomlu üst insana bağlayabilirdik. fakat bu biraz kolaycılık olurdu.

çünkü bu 4 öğe, kendi içinde parçalara ayrılır ve zihnin alt fonksiyonlarını ortaya çıkarır:

*

bu 4 ana başlığın ayrıldığı alt başlıklar, zihnin alt fonksiyonlarını ifade ederken, "4" rakamı, çok eski zamanlardan beri "bütünlüğün", tamlığın ifadesi olarak görülmektedir. (örn: koordinat sistemi, haç, vb)

ancak, bu 4 fonksiyonu bir arada tutsak ve sadece dördüyle bilince ulaşabilseydik, tüm daire aydınlık olurdu ve "bütün", yani tam, bölünmemiş "insan"a ulaşabilirdik.
konunun ampirikliğini, yine geçmişten gelen çeşitli ifadelerle destekleyebiliriz. bu konuda foucault, 15. yüzyıldan sonra hayat, doğa ve insan arasındaki ilişkinin yeniden tanımlanabilmesi için girişimlerde bulunulduğunu farketmiştir. özellikle o çağlarda anatomik ve sanatsal açıdan yaşanan gelişmeler, rönesansın etkileriyle beraber dünyanın doğasını, insanın doğasını ve hayatın doğasını tanımaya yönelik nesnel ve öznel bilimlerin gelişmesinin bir anlamı olduğunu anlatmaya çalışmıştır. burada karşımıza, "mathesis" ve "taxinomia" çıkar.
mathesis, doğanın basit parçalarını ve onun matematiğini birbirine bağlayıp, genel düzen bilimini insan hayatında karmaşayı temsil eden diğer öğelerle birleştirir.
bu birleşmeden önce de taxinomia, karmaşık temsillerle işaretleri birbirine bağlar.
işaretler, matematikle ifade edilmeye çalışılır (şarkımızda da olduğu gibi).
ancak burada maynard james keenan'ın, işaretleri doğrudan matematikle ilişiklendirmeye çalıştığını düşünebiliriz. yani arada herhangi bir bilimsel bağlantı olmadan, işaretlerin bilimin kendisiyle ilişiklendirilmesi, dünyanın işaretlerden ibaret bir birleşimden, bir formülden ibaret olduğunu söylemek istemesi de söz konusu olabilir.

bu noktada foucault ne demiş, bir bakalım:

"klasik bilginin bütününü mümkün kılan şey, öncelikle bir düzen bilgisiyle olan ilişkidir. basit doğaları düzene sokmak söz konusu olduğunda, evrensel yöntemi cebir olan bir mathesis'e başvurulmaktadır. karmaşık doğaları düzene sokmak söz konusu olduğunda (deney içinde verildikleri halleriyle, genel olarak temsiller) ise, bir taxinomia oluşturmak ve bunu yapmak için de, bir işaretler sistemi meydana getirmek gerekmektedir. fakat, teorik temsillerin basit doğalar olarak çözümlenmeleri gerektiğinde, taxinomia'nın bütünüyle mathesis'e aktarıldığı görülmektedir; buna karşılık, aşikarlıklarının algınlanması genel anlamdaki temsilin özel bir durumundan ibaret olduğu için, mathesis'in de taxinomia'nın özel bir durumu olduğu söylenebilir.
aynı şekilde, düşüncenin bizzat oluşturduğu işaretler, karmaşık temsillerin matematiği gibi olmaktadırlar; matematik de bunun tersine, basit doğalara işaret vermeye ve bu işaretler üzerinde işlem yapmaya yarayan bir yöntemdir:

ve devam eder:
klasik çağ boyunca hep dışa vurulan bilgilerin kökenini sorgulama ihtiyacı buradan kaynaklanmaktadır. bu teorik çözümlemeker, fiili durumda tıpkı bir kuşkuculuğun bir rasyonalizmle zıtlaşmadığı gibi, evrensel bir mathesis tasarısıyla zıtlaşmamaktadırlar; bu çözümlemeler, artık kendini, kendi kendisinin deneyi olarak değil de, düzenin kurulması olarak teslim eden bir bilginin sonuca ulaşmak için talep ettiklerinin içine kapatılmışlardır."

yani burada, içinden çıkılamayacak kadar iyi saklanmış, insanın "denge" veya "doğa" olarak nitelendirebileceği sözde bir "uyum" gözlemlenmektedir.
maynard james keenan, bu uyumun, bu denge ve doğanın üzerinden geçip kendi derisini sıyırdığında, yaralarının kabuklarını kaldırdığında, dibe kadar inip aramaya başladığında gölgesiyle karşılaşır.
aslında gölgesidir derisi gibi davranan ve onun altına indikten sonra asıl yolculuğu başlar.

keenan, bu yolculuğun sebeplerini de sıralamıştır;

"kendi karmaşamın ve güvensiz saplantılarımın içinde debeleniyorum
benimle kesişen bir yama için
ya da bana rehberlik edecek bir tek kelime için..
değişimin geldiğini hissetmek istiyorum
neyin içinde saklandığımı bilmek istiyorum..."

burada keenan'ın tehlikeli sularda yüzmeye başladığını görüyoruz. "bu adam budist mi?" diye sorulmuştur muhakkak; sebebini de buddha'nın ölümüyle açıklayalım;

"dışa yayılış çağlarından tam bir geçiş yapacak güç, kişinin yaşarken nasıl bir kişi olduğuna bağlıdır. mitler, aşılacak engellerle dolu, tehlikeli bir ruh yolculuğundan bahseder. greenland'deki eskimolar bir kaynar kazan, bir kalça kemiği, yanan büyük bir lamba, canavar muhafızlar ve birbirine çarpıp ayrılan iki kayayı sıralar" (franz boas- race, language and culture)

bu tür bir yolculuğun, yolculuğa çıkan kişinin son anlarında, başucunda eski bir aztek duası okunduğunu duymasıyla sonuçlanması ihtimali oldukça yüksektir. ne gerçek hayatta, ne de zihinsel hayatta böyle bir yolculuğa çıkıp da bedensel & zihinsel ölümü tatmamış kimse yoktur.

burada keenan, yine de devam edip değişimin geldiğini hissediyor ve eylemine devam ediyor:

"gölgem
değişim gölgemin içine doğru geliyor
gölgem derimi soyuyor
yara kabuklarımı
yine kaldırıyorum"

ve detay:
"joining my child"

"her biri sayısız tanrıyla çevrelenmiş olan beş yüz 'dönüşmüş' Buddha'yla çevrelenmiş Bodhisattva imgesinde olduğu gibi burada da ruh, daha önce ayrı ve dışında olarak düşünülen tanrıları içerecek gücünün ve konumunun tamlığına ulaşır. onlar kendi varlığının yansıtmalarıdır ve gerçek haline dönerken hepsi geri kazanılır.
'havayı teneffüs etmek ve yeraltı sularına hakim olmak bahsi'nde, ruh kendinin kozmik yumurtanın muhafızı olduğunu bildirir..."

ruh, tanrıdan ayırştırılıp farklı bir imge haline getiriliyor ama aynı zamanda onu içerecek bir güce ve konuma sahip. yani, "tam" insan konumunda. kendi varlıklarını yansıtırlar ve gerçek haline dönerken, yani bedenleri aslında zihinlerinin yansımasıdır ve çıktıkları yolculuktan, ölmeden dönerlerken tekrar bedenlerine yerleşirler.
çocuğun, kozmik yumurtadan çıkarken, ona muhafızlık edilmesi de, bu doğuş hikayesinin aslında önce dibe ulaşmaktan, doğumun kaynaklandığı her bir maddeyi teker teker inceleyip onu değiştirmekten, sonra da farklı bir formda tekrar yumurtadan çıkmasını sağladıktan sonra 46+2 kromozomla dünyayı ziyaret edişinden bahsedebiliriz.

"değişimin beni özümsediğini- hissetmek istiyorum
dışarısının içime kıvrıldığını hissetmek
metamorfozu hissetmek istiyorum
katlandığım şeyden arınmak istiyorum..."

keenan,burada 4 temel kavramdan birini, insanın içinde yer alan "özümseme" kavramını kendi üzerinde hissetmek istediğinden bahsediyor. işaretler, insanın tam olarak hissedemeyeceği, doğrudan etkilenemeyeceği şeylerdir. buradaki metafor;
zihninin, kendinden bağımsız olarak, bir başka zihin halinde karşısına dikilip onu özümsemesidir.
kendini kendiliğinden de dışarı atarak, kendini tamamiyle yok ederek, "hayat" olarak ifade ettiği katlanılamaz döngüyü tersine çevirerek çıktığı yolculuğun yönünü değiştirmek istediğini söylemektedir.

"gölgem
değişim geliyor
şimdi tam zamanı
kas hafızamı dinle
üstüme yapışanları düşünüyorum kaç zamandır
ve işte kırk altı ve 2 tam karşımda duruyor.."

buradaki kas hafızasının anlamı çok fazla. insanın genetik haritasında, kas hafızasını kullanarak geriye gitmek birçok sonuca ve bulguya ulaşmak için faydalı bir yöntemdir.
burada, yani bir sonraki aşamada, keenan'ın tamamlamadığı eksiklikler olduğunu düşünüyorum ki ilkini "third eye" ile, ikincisini "parabol-parabola" ile ve sonuncusunu "reflection" ile tamamladığını görüyorum.
kas hafızası, geçmişe doğru gittikçe, hangi zaman diliminde olursa olsun bir insanın günlük hayatında yarattığı tüm devinimin haritasını çıkarabilmemizi sağlar.
beynin içindeki kas hücreciklerinden tutun da, bedenin herhangi bir yerinde, sadece bir organı hareket ettirmeye yarayan sıradan bir kas aynı hafızaya sahiptir. zihnin bir an için bedenden ayrıldığını ve bedenin o şekilde yaşamaya devam ettiğini düşünün;

"terk edip gitsem bedenimi ama o yaşamaya devam etse; deli mi derlerdi yoksa, ölü mü?"

bedenin bu şekilde, günlük yaşantısını sürdürebilecek kas gücüne sahip olduğunu söylemek mümkün. belki onu yöneten bir akıl yok ama, var olduğunu düşünelim.
kasların kendi hafızasında taşıdığı, refleksleri ve düzeni sağlayan iradeye göz atalım:

"irade" hapistir.
irade, felsefede temel kurtarıcıdır. nietzsche iradeyi şöyle tanımlamıştır:

"irade - budur sevinç getiricinin adı: böyle öğretirim size dostlarım! fakat şunu da öğrenin isterim: iradenin bizzat kendi, mahpustur hala.
irade kurtarır: fakat kurtarıcıyı dahi zincire vurana ne denir?
"böyle idi": - budur iradenin diş gıcırtısı ve en münzevi sefaletinin adı. olmuş şeylere karşı biçare kalan irade, tüm geçmişin hain seyircisidir. isteyemez geri dönmeyi irade; zamanı ve zamanın ihrtiraslarınnı kıramaması- budur en münzevi sefaleti iradenin.
irade kurtarır: ıstırabından ve zindanın istihzasından kurtulmak için, ne tasarlamaktadır irade?
ah, her tutsak çılgına döner! tutuklu irade de çılgınca kurtarır kendini."

tahmin ediyorum ki ilk cümleden sonuncuya doğru aklınızda beliren o kelime, son cümlede tamamiyle dışarı çıktı ve dedi ki; "ego".

bedenin, kaslarla örülü bu sistemde, alt egoyla kurduğu iletişimin temelinde "savunma" yatar. savunma sistemimiz, gelişmiştir ve bizi tehlikelerden korumak için sürekli programlanmaktadır.
alt ego, bilincin zihinle kurduğu iletişimde fiziki tehlikelerden çok hissi tehlikelere el atar, ancak durum burada biraz daha karmaşıktır.
keenan bir başka şarkısında "egonun çarmıha gerilmesi gerekliliğini" belirtmeden önce, burada egonun, bilinçaltının derinliklerine bir göz atma ihtiyacını neden hissetmiştir?
cevabını basite indirgeyebiliriz: tanımak için.
ne olduğunu anlamak ve nasıl çalıştığını görmek, gerekirse onu bozmak, yaşamın varlığından bugüne olagelmiş tüm monoton devinimin kaynağına inmek, egolarının (yaralarını) üzerini kaplamış iradelerini (kabuklarını) kaldırıp saf ruha ulaşmak için yollar arayan bir adam...

sonrasında da,

"yaşamayı seçtim
büyümeyi, alıp vermeyi,
ilerlemeyi, öğrenip sevmeyi,
ağlamayı, öldürmeyi ve ölmeyi
paranoyak olmayı ve
yalan söylemeyi, nefreti ve korkuyu
ilerlememi sağlayacak ne varsa yaptım..

yaşamayı seçtim
yalanı, öldürmeyi ve vermeyi
ölmeyi, öğrenmeyi ve sevmeyi
bir adım atmamı sağlayacak ne varsa yaptım..."

bir adım daha ileri gitmek için, saf ruha ulaşmak için neler yaptığını anlatıyor.

"ve işte kırk altı ve 2 tam karşımda duruyor.."

jung bu konuyu ağırlıklı olarak genetik çerçevede incelediği için keenan'ın jung'dan değil de, daha mistisizm kokan, daha geçmişten, Buddha'dan tutun da ortaçağ bilim adamlarına kadar uzanan, mitolojiye ve bazen de mısır ahitlerine, mayalara, mormonlara kadar uzanan uzun bir yolun haritasını çıkarmak için kelimeleri birbirine karıştırdığına tanık oluyoruz. parapsikolojinin biraz daha varlıksal kısmını ele aldığı için keenan, jung'la çok haşır neşir olmuyor burada.

***
ek olarak parçanın, third eye ile olan bağlantısını da kısaca anlatmak istiyorum;

burada third eye, bir sonraki aşamanın halüsinasyonlarla bezenmiş versiyonudur.
sürekli girişler ve çıkışlar, tutunamayışlar vardır. "çivit mavisi ikinci güneş", aura, mavi, mavi, mavi... mavi her yerde...
***
sonuç olarak, keenan'ın çıkmak istediği ve belki de zaman zaman çıktığı ve hatta belki de çıktığını sandığı bu yolculuğun hikayesini dinlemş oluyoruz "forty six & 2" da.

third eye ile olan ilişkisini ise, eğer bir gün şansım olur da third eye'ı inceleyebilirsem, o zaman anlatmayı düşünüyorum...

look at this

2011-07-26T14:33:00.000+03:00

?'%?^&?+%/&!'+

sen bir rüyaydın

2011-07-25T23:29:00.002+03:00
ben yoktum, bedenim yoktu, aklım yoktu, yine de görüyordum.
duyduğum her ses dalgasını, yeni tanıştığı küçük böceği inceleyen çocuk gibi inceliyordum yakından, duraksamadan ve ne olacağını düşünmeden.

artık seslerden, görüntülerden, hislerden de öteye geçmiş bir şey haline geliyor bu. artık hayatın temelinde önemli bir yer edinmiş olan "duyularımın", klişe kaynağım olan "zihnimin", insan ötesi ve nesnelliğe sahip olmayan tüm kaynaklarımın ötesine geçiyor.

aklımı kaybetmek istiyorum bu yüzden... özeleştiri yapıyorum bol bol, insanın değer verebileceği ufak tefek şeyler olduğunu hatırlıyorum, dokunabildiği, gördüğünde çocukluğuna götüren, tekrar görmek için ilk araca binip kilometreler kateden çocukluğuma dönmek istiyorum.

geleceğe o kadar çok odaklanmışım ki, çöplüğün içinde güzel şeyler de olabileceğini unutmuşum... ama şimdi hatırlıyorum. çocukken, mahallenin veletlerinden üttüğüm kemikler geliyor aklıma. annemin yeni aldığı rebook ayakkabıları ilk gün toz toprak içinde top oynayarak parçaladığımı... annanem bize ziyarete geldiğinde o ayakkabılardan birini sobaya atıp yaktığını... sobalı evde büyüdüğümü hatırlıyorum. muğla'nın tümüyle yağmurlu, zaman zaman karlı geçen kışında, odasında yere oturmuş ders çalışan çocuğu hatırlıyorum. 8b kurşun kalemi ne kadar çok sevdiğimi hatırlıyorum. yemekten önce kalem kömürüne bulanmış kapkara parmaklarımı buz gibi suyla nasıl yıkadığımı hatırlıyorum...

amcamın hollanda'dan getirdiği uzaktan kumandalı dev tekerlekli kamyonu hatırlıyorum, bir hafta sonra nasıl bozulduğunu da... kışın soğuğunda, evin salonuna girdiğimde kendimi ne kadar çok canlı hissettiğimi hatırlıyorum ki o salon, evin her yerinden daha soğuktu... belki de dışarısı kadar soğuk. annem çamaşır asardı oraya bazen, ben onların arasında otururdum. o eski deterjan kokusunu soluyarak. ne çok severdim o kokuyu... balkona çıkınca, duvarın köşesindeki kırlangıç yuvasını hatırlıyorum. her zaman orada bir kırlangıç yuvası olurdu. bazen oturup anne ve yavru kırlangıçları izlerdim... nadir de olsa kumrular yuva yapardı balkonumuza. ilk defa yumurtalarını gördüğümde çok şaşırmıştım, hafif bej, boz renge çalan, ufak bir yumurta... içinden nasıl bir şey çıkacağını merak ederdim. o kadar küçüğüm ki, belgesellerde bile izlememişim... iki yumurtadan bir tanesi, nasıl olduysa yumuşamış, içindeki ufaklık aramızdan ayrılmıştı ama bir tanesi sağlamdı. bir sabah okula gitmeden önce pencerenin önünde izlemiştim o muhteşem olayı...
yumurtanın kabuğunu gagalayan ufak pembemsi bir canlı... daha çıkmamış kanatlarıyla oraya buraya tutunmaya çalışırmış gibi, açılmamış gözlerini kırpıştırıyor, ilk defa duyacağım o cılız sesiyle belki de annesine sesleniyordu. okula birkaç dakika geç kalmayı göze almıştım, kaçıramazdım bu görüntüyü.
o kumru birkaç hafta içinde orta boylara ulaşıp, balkondan eve girecek kadar bize alıştığında, kısa süreliğine de olsa oynama şansı bulmuştum onunla. "meneviş" adını vermiştik genç kumruya. balkonun kenarında oynardık. parmağımı uzatıp boynunu okşardım, ufak ufak gagalardı, saldırgan olmayan bir tavırla. sonra büyüdü, uçtu gitti...

eve ilk kedi getirdiğim günü hatırlıyorum. "şanslı" idi ismi. annem onu istememişti (her anne gibi) geri götürmemi istemişti ama ben gizlice sokmuştum onu odama. birkaç gün evde, apartmanın önünde, orada burada oynadık ama en son mutfak kapısının önüne kakasını yapınca yakalandık... annem bana bağırıp çağırırken ben "tamam götüreceğim" dedim, tam o sırada küçük kedicik benden kaçmaya başladı. annemden korkmuş olmalı ki, önce salona, sonra balkona doğru bir depar attı ve gözden kayboldu. ben ne olduğunu anlayamamıştım ki aşağıdaki çocukların sesini duymamla merdivenleri inmem bir oldu. aşağıda küçük kediciğin bedenini yerde yatar vaziyette görünce nasıl ağladığımı anlatamam... ama şükür ki toprak yığının üzerine düşmüştü ve nefes alıyordu. ismi o yüzden "şanslı"ydı... bir süre apartmanımızı şenlendiren bu ufaklık da büyüdükten sonra kendi doğasının gerektirdiği gibi hareket edip ortalıktan kayboldu...

eskiden bir taş ocağı vardı, "ova" diye adlandırdığımız yerde. varyemez amcanın tarlalarını geçince, büyük bir arazinin ortasında, metrelerce derine kazınmış bir taş ocağı. oraya giderdik bazen çocuklarla, ahlat ve iğde ağaçları olurdu yolumuzun üstünde, dinlenmek için koca ahlat ağacının dibinde otururduk. aramızdan birkaçı ağaca çıkıp ahlat yerdi. ben iğde yemeyi severdim, bazısı ekşi bile olurdu, çok güzeldi... sonra taş ocağına giderdik ama orada çok kalmaz, korkardık... yüksekti oldukça. bir arkadaş oradan aşağı düşmüştü, ama ağzına yediği birkaç dikişle yırtmıştı... bir daha gitmedik o olaydan sonra...

küçükken köpeğim de vardı. ailemin iznini de almıştım beslemek için. bir çoban köpeği, minicikken gelmişti bana. ben okuldayken babamla beraber işyerine giderlerdi, ben okuldan işyerine uğrayıp ufaklığı alır eve gelirdim. haftasonu dışarı çıkıp gezer, akşam evde oynardık. "çalar saat" derdim ben ona. sabahın altı buçuğunda uyanıp yüzümü, kulaklarımı yalar, ısırırdı. erkenden uyanayım ki oyun oynayabileyim diye... oynardık, oradan oraya koşturur, yuvarlanırdık...
sonra büyümeye başladı. büyüdükçe eğitime ihtiyacı olduğunu söyledi evdekiler... beni kandırmışlardı, "eğitim alması için çiftliğe göndereceğiz, bir ay sonra gelecek" söz diye. inanmıştım ben de, çocuğum ya... hiç gitmek istememişti ama, kucağımdan inmek bilmemişti. giderken de bana bakıp bakıp havladığı anı hiç unutmam. onu gördüğüm son andır...

büyüdükçe, böyle şeyler yaşamadığımı gördüm. bir yandan yaşamıyordum, bir yandan da kendi kendime uzaklaşıyordum böyle şeylerden. erken yaşta, büyük insanların yapacağı türden işler yapmaya başladım, normalden erken terkettim evi, kendi başıma kaldım. yalnızlığımdan, duyularımdan beslendim. beslenebileceğim bütün nesnel değerler teker teker geride kalırken, ben sadece "benliğimle" yaşamaya devam etmiştim.

ve büyüdüm. aslında hala çocuktum ama büyüdüm. çocukluğuma duyduğum özlem gittikçe arttı ama bastırmaya devam ettim aynı ölçüde.
şimdiyse, tekrar yaşıyorum bunları. tekrar hissediyorum varlığını, gerçekliğini.
benim için en güzeliyse, hem gerçek olabilmesi hem de rüya olabilmesiydi. her ikisini bana her yerde, her an, her şeyin içinde yaşatıyor olabilmesiydi...

bundan zerre rahatsız olmuyorum. ne kulağımdaki çınlamadan, ne iletişimin sıklığından / nadirliğinden, ne uzakta olmaktan ne de yakında olmaktan, hiçbirinden rahatsızlık duymuyorum.
tümüyle benimsediğim, içselleştirdiğim bir şey bu artık.

artık hissediyorum. uyanık da olsam, uyuyor da olsam, aynı rüyayı görmeye devam ediyorum.

işte

2011-07-25T21:49:00.000+03:00
oradasın.

http://algaegoblin.deviantart.com/art/night-train-138459497

her zaman sağlam kafa sağlam vücutta bulunmayabilir.

2011-07-24T01:29:00.003+03:00
bazı insanlar vardır, herhangi bir maddeyle muhattap olmadan, akıllarının zincirini salıvermişlerdir... zordur bu, zaman alır ve özel yaklaşımlar gerektirir.

son yarım asırda, bunun olumlu - olumsuz örneklerini görmekteyiz bolca. "bu adam neyin kafasını yaşıyor acaba?" diye sorduğumuz çok tip vardır. tabi burada bir ayrım noktası var, kimisi kişisel uğraşlarla o noktaya gelmiştir, kimi de çeşitli maddelerle.

doğal ve zararsız 'madde'lere ulaşmak, başbakan'a dokunup ibadet etmiş olmak gibi bir şeydir belki de. belki de değildir. neyse o ayrı bir konu zaten.

bahsetmek istediğim şu:

baktığında ne gördüğünü anlamak; bakmıyor olsan da bir şeyler görmek ve onu anlamak. düşündüğünde ne olduğunu anlamak, anlama sürecinden önce, zihninde filizlenen düşünceyi tanımak, kendini, insanı, doğayı, hayatı tanımak...

bir söz vardır; "ne aradığını bilmeyen, bulduğunu anlayamaz" diye. sonuna kadar katılırım buna. insanın görmek istediği ve gördüğü arasında farklar var. bunu iki ana kavrama ayırıyorum; zihinsel ve fiziksel olgular.

geçmişten bugüne doğru gelirsek, farkına varacağımız ilk şey, insanoğlunun zihinsel gelişimindeki iki yönlü değişimdir. ilk değişim, düşüncenin gittiği yolda meydana gelen darlaşma... düşünceyle doğrudan ilişkisi olan öğretiler, 'izm'ler, öznel bilimler vs. türden kavramlardaki darlaşma. üretimin neredeyse sıfıra inmesi, insanın düşünsel eğilimlerinin bambaşka bir alana kayması... iki yönlü değişimin negatif tarafında bu var. pozitif kısmında ise, zihinsel gelişimin hayat içerisinde yer alan tüm öğelerle kurduğu ilişki var.
bu biraz da, iki ana kavramdan biri olan fiziksel gelişimle örtüşüyor aslında; ikisini birlikte anlatayım o halde:

fiziksel gelişim, içerisinde günlük hayatta faydalandığımız her türlü gelişmeyi içeriyor. teknoloji, haberleşme, ulaşım, politika vs. türden her türlü olguyu barındırmakta. en çok göze batanı zaten teknoloji; teknoloji artık haberleşmeyi de, ulaşımı da, politikayı da etkiliyor. insanların düşünme yönteminden tutun da, beslenme alışkanlıklarına kadar her yerde teknolojiden söz etmek mümkün. hatta sanata, spora, kişisel zevklere kadar belirleyici bir rol oynuyor oluşu, insanın zihinsel gelişimindeki "pozitif" değişimi tetikliyor.

bu arada, "negatif" ve "pozitif" kelimelerine takılmayın; aslında "düşüş" ve "artış" olarak değerlendirmek daha doğru olur bu iki tanımı.

insanın fiziksel çevresini etkileyebilecek her türlü kavrama karşı olan yaklaşımı, tüketimin doruğa çıkmasını tetikliyor olmakla kalmayıp, insanın yaşayış ve düşünme tarzını da etkiler oldu artık. hatta birçok insanın hayatının bu yaklaşımlar çerçevesinde döndüğünü tahmin etmek zor değil.

bağlamak gerekirse, zihinsel gelişimin negatif yönünde karşımıza çıkan çoğunluğun, günümüzde sıklıkla rastladığımız sıradan bünyeler oluşundan, senin benim onun arkadaşı oluşundan, hiçbir şey üretmeyip sadece var olanı tekrar ediyor oluşundan ve bunu delicesine savunuyor olmasından rahatsızım.

bunu burada ifade ediyor olmakla o insanlar arasına girmiş olmaktan rahatsızım. bunun yanında, içinde bulunduğumuz mecralarda, bahsettiğim bu bünyelerden daha silik, daha anlamsız hareketler yapan insanlar mevcut, onlardan da rahatsızım.
en başta bahsettiğim "aklının zincirlerini salan" insanların tam zıt yönünde, aklını zincire boğmuş bünyelerden rahatsızım.
bazen kaynağı, anlattıklarımdan tamamen bağımsız, apayrı şeyler olabilen durumlar da var. bazen insanlar sadece hisleriyle de bu tür anlamsız eğilimler ve değişimler içine girebiliyor. histeri krizleri, aşırı derecede duygusallık (oldukça aşırı), hastalık hastalığı, takıntılar, aşırı şüphecilik vs...

çok sevdiğim bir adam şöyle bir soru sormuş: "tanrı neden insanlara özgür irade verdi ki?"

bunu sorma amacı bambaşka olsa da, ben bu konuyla ilgili olarak kendimce yorumlamak istiyorum o soruyu... lakin söz konusu soruyla ilgili yorumlarımı kendime saklıyorum, yazmayacağım.

sağlıklı düşünebilen akılların aşağı yukarı bildiği şeyler bunlar. eğer kendine bir pay çıkaramıyorsan, sağ üst köşedeki butona basıyorsun. eğer kendine bir pay çıkarabiliyor ve anlayabiliyorsan, ne yapacağın sen daha iyi bilirsin. eğer bir pay çıkaramıyor, anlayamıyor ve ne yapacağını bilemiyorsan da sağ üstteki buton lütfen.

***

ilk başta bahsettiğim zihinsel gelişim ve değişimin, bu branşta yayınlanmış kitaplarla süper noktalara gelebileceğine inanan insanlar da var. hayır önyargılı değilim, kişisel gelişim bir yan kol olarak oldukça başarılı işler yapıyor olabilir. fakat şu da var; kişisel gelişim dediğimiz şeyin, normalde zaten uzun olan "anlama" sürecini, daha da uzatmaktan başka bir etkisi yok.
insan bu potansiyele zaten sahiptir ve doğru yöntemler kullanmadığında hiçbir sonuç elde edemez. "yöntemlerde başarısız" olan insan, diğer konularda istediği kadar başarılı olduğunu düşünsün... zaten bu yöntemleri kullanmaya devam etmek, sürekli "evet işte, başarılı oluyorum" diye düşünmek, başarılı olunamadığını gösterir apaçık.

içinde bulunduğumuz çağın hastalığıdır 'yöntemdeki beceriksizlik'. elinizde doğru yöntem olmadan, gidebileceğiniz düzgün bir yol olmadan, önce bunları elde etmeden istediğiniz kadar materyale sahip olun, farketmez.

en güzel örneğini şöyle verebilirim; bu ve benzeri sitelerde karşınıza çıkan ve "zekice" diye nitelendirdiğiniz eserlere, fotoğraflara bir bakın. hepsi ne kadar basit malzemelerle yapılmış değil mi? peki malzemenin bir önemi kalıyor mu? hayır... kullanılan yöntem onu o hale getiriyor, değil mi? o yöntemi ortaya çıkaran, insan zekası değil mi? evet. ta kendisi!

o insan(lar) da, sahip oldukları potansiyeli kullanıyor sadece. potansiyel ortaya çıktığında, doğru yöntemle birleşiyor ve karşımıza "eser", "düşünce" "sanat", kısaca nitelikli bir şey çıkıyor.

değinmeden geçmek istemiyorum; geçmişten bugüne azalan filozof sayısına bir bakın. eğer düşünmenin bir temeli varsa, filozoftur onu inşa eden. örneğin, duymuş ya da okumuş olduğum filozofların hiçbiri yaşamıyor. senin var mı? belki vardır, orasına bir şey demiyorum. peki nerede o?

acaba o filozofların sayısı kendi kendine mi azaldı yoksa insanların yaşayış tarzı yüzünden mi azaldılar?
aynı şey ressamlar, oyuncular, müzisyenler için de geçerli. bir süre öncesine kadar teknoloji 'sanat' dediğimiz alana çok büyük yenilikler getirmiş, kalite ve kolaylık sağlamış olabilir. fakat üreten-tüketen arasındaki dengeyi de bozmuş oluyor. bir yönetmenin, filmini en yüksek kalitede çekmesini sağlayan teknoloji, artık son kullanıcının evinde o filmi en yüksek kalitede izlemesini sağlıyor. hem de para vermeden, bedel ödemeden, uğraşmadan vs...

en iyi sound'u elde etmek için kendini zorlayan prodüktör, en iyi besteyi yapmak için kasan müzisyen, amaçlarını gerçekleştirdikten sonra senin standartların dışına çıkmayan kulaklarına çok kısa bir süre içerisinde ulaşıyor. para vermiyorsun, kıçını kaldırmıyorsun, birkaç parmak hareketiyle bütün bir çalışma ellerinin altında.
hatta bununla kalmayıp, "ben de yapacağım!" diyorsun ve çeşitli yollardan sen de yapıyorsun bir şeyler. hatta justin bieber'ın piyasaya böyle çıktığını ve daha nicesini göreceğini söyleyebilirim. bunlara hazırlıklı ol...
yani diyor ki, teknoloji gelişti ve üretim araçları nispeten ucuzladı, eskiden en iyi sound'u elde etmek için analog setler, amerikan fender telecaster'lar, olmadı gibson les paul'ler, dw setleri, tama'lar, hayvan stüdyo ekipmanlarının peşinden koşardı müzisyenler... şimdi stüdyolar var, hayvan ekipmanlara gerek olmadan birşeyler yapabilirsiniz. evde bile yapılır hatta, ben yapıyorum şahsen.
ya da bir filmi banyo ettirmek için almanya'ya gönderirlerdi, haftalarca beklerlerdi çıkacak sonuçları. şimdi ortalama bir dijital makine bin lira binbeşyüz lira. al çek, internete yükle, sağına soluna "adsoyad photography" yaz, sonra insanlar layklasın, gururun okşansın... oh ne ala memleket...
misal bir albüm sipariş ederdiniz, haftasonuna kadar bekleyemezdiniz.
ya da
-rock kazanı geldi mi abi? diye soracağınız günü iple çekerdiniz.
şimdi bir saatte iki albüm edinme şansımız(!) var. herhangi bir dergiyi çıktığı anda hızlıca okuma şansımız(!) var.

demek istediğim şey şu; O'nları biz yok ediyoruz. O'nların soyunu biz tüketiyoruz. eskiden sadece "üretileni tüketici" niteliği olan tüketicilerdik.. şimdi artık üretenleri de tüketmeye başladık...

bütün bunların yanında, çok uzakta kalmış bir insan güruhu var. herhangi bir maddeyle haşır neşir olmadan, aklının zincirlerini salmış olan insanlar. o kadar kıskanç ve o kadar bencilim ki, o insanlardan biri olmak istiyorum şiddet ve hiddetle. tüm bu saçmalıklardan, tüm bu teknolojik "gereklilik"lerden, tüm bu karmaşadan, doğanın minnacık bir yer kapladığı bu sentetik dünyadan kaçıp uzaklaşmak istiyorum.
o zaman düşünüyorum, belki o zaman 'sağlam kafa sağlam vücutta bulunsa da bulunmasa da sorun değil, sadece rahat olsun yeter' diye.

manyaklar bir araya gelirse ne olur

2011-07-23T15:19:00.001+03:00
işte cevabı:

adam

2011-07-22T00:53:00.000+03:00
yetenek sıçıyor resmen.

derinde

2011-07-20T09:22:00.000+03:00
şu yüzlerdeki gülümseme ve mutluluk...

bu fotoğrafların anlattığı daha fazla şey var aslında.

içimde

2011-07-18T22:30:00.001+03:00
durdurulamaz bir güç ve tükenmek bilmez bir enerji var.
yıllara meydan okuyacağımdan eminim artık.
yıllara meydan okuyacağımızdan.

yeniden

2011-07-17T22:01:00.000+03:00
çizmeye başladım. yeniden kalem aldım elime. ayrıca bana gaz veren müzikleri dinleyerek çizmek pek güzel. tabi ondan önce, bana tekrar çizme aşkı aşılayan sevdiceğime minnettarım. o kadar güzel hediyeler verdi ki bana, hareketsiz durmam pek mümkün değildi...

lakin ilk çizimimi bu deftere yapmıyorum, sürpriz olacak.

önümde kısa bir süre var, bazı şeylerin tadını yeniden alacağım. özlemenin, hayal etmenin, düşünmenin, uzun uzun sevmenin tadını. başka bir şey ve başka bir yer olmadan, kendim olarak, ta içimde seveceğim.

şimdi biraz dinlenme vakti. zihnen ve ruhen. uyuyarak, müzik dinleyerek, yazarak, çizerek, düşünerek, özleyerek dinlenme vakti.
böylece, üzerimdeki yorgunluğu atmış olarak hareket edeceğim...

yaz bana göre değil

2011-07-17T01:58:00.000+03:00
önce açık mavi gökyüzümü
beyaz bulutlarımı
sararmış yapraklarımı
durmadan esen rüzgarımı istiyorum

sonra ben gri gökyüzümü
kara bulutlarımı
dökülmüş yapraklarımı
durmadan yağan yağmurumu istiyorum

gece pencerem açık buz gibi odamda uyumayı
sabah ıslanacağımı bile bile dışarı çıkmayı
özledim.

şimdi bu yalnızlığa biri daha eklendi.
ben O'nu da özledim.

seni burada özleyeceğim

2011-07-16T01:44:00.000+03:00
ay ışığı olup gireceksin odama.

unutulup gitmek

2011-07-14T00:03:00.000+03:00
ne zamandır aklımda olan bir şey. hiç kimsenin hatırlamadığı enstrümantal bir şarkı gibi eskiyeyim, silineyim istiyorum akıllardan O'nunla. gideyim buralardan, uzak diyarlara. öleyim insanların zihninde, başka bir yerde yaşayayım sadece O'nunla...

unutulmak istiyorum ve bunu yavaş yavaş yapabileceğimi düşünüyorum. hatırlamasına ihtiyaç duyacağım kimse yok diyebilirim hatta. ailem bile hatırlamasa, üzmez beni, dokunmaz.

yalnız kalmak için elinden geleni yapan bir insanın bu tür şeylerle ilgili rahatsızlıkları yoktur. tek bir şey yeterlidir onun için; aklındaki, zihnindeki, ruhundaki, gözlerinin gördüğü ve kulaklarının duyduğu tek bir şey...

yıllar boyu sürmüş mücadelelerden sıyrılıp, insanların savaşını uzaktan izlemek istiyorum artık. gözlerimi kapattığımda da müzik hiç durmasın, bitmesin titreşimlerin verdiği o kutsal haz.

sorgulamadan yaşayalım, yaşlanalım. sahilde uyuyalım güneş doğana kadar, yüzümüzü mavi denizlerde yıkayalım, sevişelim buz gibi suyun koynunda. gözlerine yansıyan ışık gözümü aldığında da görebileyim seni, zihnimin en ücra köşelerine kazınsın ve orada kalsın.

tüm hüzünleri içimize hapsedelim, sadece biz hissedelim olabildiğince saf, olabildiğince temiz bir şekilde. ses tonundan anlaşılan ne varsa karıştırıp seveyim seni.

o güzel evin çatı katında uzanırken delik tavanımızdan damlasın içeri yağmur damlaları; ıslansın saçlarımız, umursamayalım... kenarda köşede geçsin zamanımız,tüm yalnızlığımızla kavrulsun tenimiz. bir kış boyunca görmediğimiz güneşi özleyelim bazen ama özlemimizi giderirken de kavurması sıcağıyla...

üzerindeki çizgiler belirginleşene kadar tutayım ellerini, ellerime bulaşsın çizgiler, gittiğimiz yol olsun uzun uzadıya... gözlerini kapatıp kulağıma fısıldadıkların olsun dalgaların sesi. rüzgarın dansına eşlik edelim ulu ağaçların salınan dallarıyla, üzerimize dökülsün yaprakları, sonbahar gelsin. serin gecelerde ısıtalım bedenlerimizi, gecenin sonuna dek bitmeyen gülümsemelerle. dudaklarının dudaklarımla buluştuğu nokta olsun gökyüzüyle yeryüzünün buluştuğu ufuk, renkler karışsın birbirine yağmurdan sonra, gökkuşağının altındaki hazine olalım kimsenin bulamayacağı bir yerde.

gidelim.

unutulup gidelim.

biraz sen, biraz onlar, biraz istanbul

2011-07-07T21:57:00.002+03:00

dün gece, bu sabah, hayatının en güzel gününü geçiren adamla kadının hikayesi...

sevgili supervisor'ının rapor kitlemesiyle geç çıkmış da olsa adam, çok fazla vakit kaybetmeden osmanbey'e geçmiş. sevdiceğiyle orada buluştuktan sonra hemen taksim'e devam etmişler. adamın nasıl heyecanlı olduğunu, kalbinin nasıl attığını anlatmak mümkün olmamış o anlarda. kadın da çok heyecanlıymış ama belli etmiyormuş pek. üzerindeki tool t-shirt'ünün altında pıt pıt atıyormuş minicik kalbi.
istiklal caddesine girdiklerinde, sevdiceğin güzel dudaklarından dökülen şu kelimelerle rotalarını çizmişler; "galata kulesine gidelim mi?"
caddede muhabbet ede ede tünele kadar gitmişler. galata kulesinin yanındaki büfeden iki şişe şarap, bir paket beyaz leblebi aldıktan sonra kulenin dibine yerleşmişler. adamın gevezeliği tutmuş, kah geçmişten, kah kendinden, kah insanlardan bahsediyorken zamanın hızla akıp gittiğini farketmiş ikisi de...
onlar dışında da ortamda şen şakrak insanlar varmış, yüksek desibelli kahkahalar şaklıyormuş yanaklarına bazen, an oluyormuş ki gökyüzünde ışıklar saçarak uçan martılara takılıyormuş parlayan gözleri... kimi zaman kahkahaların arasından içli bir türkü yükseliyormuş, kadın adamın kulağında sürdürüyormuş yanık türküyü usulca. dudaktan kulağa aktardığı enerjiyi umursamadan söylemiş birkaç kuple...
bir süre sonra, çevrede çok az insanın kaldığını farketmişler. sonra polis gelmiş, iki araçla hem de. bir de sivil polis varmış aralarında. ortamda içen gençlerden biri polislere diklenmiş, kavga çıkmak üzereymiş neredeyse... adam, o ana kadar içinden "burası tekinliğini yitirmeye başlıyor" diyormuş ki, sesler yükselmiş, el hareketleri sıklaşmış. polisler genci yere yatırmaya çalışırken şu kelimeler gecenin ilk bombası olarak kazınıyormuş zihinlerine:
"ben polisleri severim abi! arkadaşım da polis, komiser tanıdığım da var, araştırın!"
bir yandan gülüyor, bir yandan da toparlanıp ortamı terk etmeye hazırlanıyorlarmış... sırtlarını kuleye vermişler ve gürültüler daha da artmış, biraz sonra ortamdaki diğer insanların ara sokaklara kaçıştığını farketmişler.
ama hiçbir şey umurlarında değilmiş açıkçası, ellerinde şarap şişeleri, sigaraları cayır cayır, ıssız beyoğlu sokaklarından caddeye dönüyorlarmış yavaş yavaş. şişhane metro çıkışının kenarından caddeye bağlanmadan önce, neler hissettiklerine bütün istanbul sokakları şahit oluyormuş adeta. nefes nefese kalmış iki beden, sıkıca birbirine tutunmuş, birbirlerini soluyorlarmış...
caddeye çıktıklarında, akşam tıklım tıklım olan istiklal'den eser kalmamışmış, in cin top oynuyormuş hatta. adam sevdiceğine "midye sever misin?" diye sormuş, "bir izmir kızına mı soruyorsun bunu?" diye cevaplamış kadın. bir nefeste kaç tane midye yediklerini kendileri bile bilmiyormuş.

biraz daha yürümüşler, atlas pasajına gelmeden caddenin ortasında durmuşlar. adamın canı oturmak istiyormuş ki kadın "otur haydi" diye haykırınca, bağdaş kurup karşılıklı oturmuşlar tramvay yolunun ortasına. gelen geçen gülümseyerek bakıyormuş, laf atanlar da oluyormuş;
"bu saatte tramvay yok gençler"
ya da
"allah sizi birbirinize kavuştursun"

bir anda yanlarına genç bir erkek oturmuş. ardından da onun arkadaşları. birkaç kişi muhabbet etmeye başlamışlar. 23 yaşında olduğunu söyleyen ama 30 yaşında görünen beyaz gömlekli, balkan göçmeni göcekli bir genç adam ve yine göcekli bir kadın, kenarda kendi halinde takılan ortacalı bir adam...
elinde fotoğraf makinesi olan bir kız da, oraya buraya patlatıyormuş flash'ı, arada "birbirinize ne kadar çok yakışmışsınız" diyip duruyormuş adamla kadına... yanlarından devriye araçları geçiyormuş, bir tanesine el sallayıp selam etmiş adam, o da adamı selamlamış.
sonra o grup yanlarından ayrılmış, birkaç dakika yalnız kalmış, şaraplarını içmeye devam etmişler...
az sonra başka iki insan gelmiş yanlarına, çerkez kızı dejan, çerkez oğlanı kayserili mehmet. fötr şapkalarıyla eşlik etmişler adamla kadına, caddenin ortasında. o esnada yanlarından geçen bir başka adam, "fotoğrafınızı çekebilir miyim?" diye yanaşmış yanlarına.... birkaç kare yakalamaya çalışırken, başka bir grup çöreklenmiş diplerine. garip bir tip de varmış aralarında, oldukça yırtık tavırlı, muhtemelen sarhoş bir kadın. yanlarına fotoğraf çekmek için gelen adamın kucağında bulmuş kendini birkaç dakika içerisinde. adamla kadın onlarla ilgilenmiyor, çerkes sevgililerle muhabbet etmeye çalışıyormuş. yırtık kadınla çerkez kızı bir anda rusça konuşmaya başlayınca şaşırıp kalmışlar, -bu iki çerkez sevgili rusya'da okuyorlarmış, o akşam istanbul'a gelmişler. yol yorgunu olmalarına rağmen oldukça neşeliymişler ve herkesi eğlendirmişler-. bir ara mehmet büfeye gidip iki poşet dolusu birayla dönmüş. şans bu ya, adamla kadının şarabı bitmiş ama birayla devam etmişler. hemen ardından, birkaç saat önce galata kulesinin dibinde gördükleri osman abiyle bünyamin abi bitivermiş orada, gecenin dördünde, istiklal caddesinin ortasında bir cümbüş havası yaşanıyormuş adeta... osman abi çok enteresan bir adammış, bünyamin abi de öyle. neredeyse herkesin kafası bir miktar güzel olduğundan ilginç sohbetler dönmeye başlamış ortamda. yırtık kadın ve arkadaşları ortamı terketmişler, o sırada sivil polis gelip kenarda devam etmelerini rica etmiş, onları kırmayıp caddenin kenarına geçmişler... o sırada mehmet, bu iki abiyi sepetlemeye çalışıyormuş, bir anda içindeki kafkas delikanlısının ortaya çıktığını farketmiş herkes. o sırada bünyamin abi bombayı patlatmış:
"otellerden olabildiğince yararlanın gençler!"
anlattığı kısa hikaye bir kahkaha dalgası yaratmıştı ki, "bize müsaade" diyerek ilerlemişler.
bir süre sonra yanlarına sokakta saz çalan bir adam gelmiş. adam tuvalet ihtiyacımı karşılamak için uygun bir yer ararken, sokakta oturan bir adam sigara istemiş ondan. bir dal vermiş, sevdiceğinin yanına dönmüş. sonra diğer adam, sigaranın karşılığı olarak taptaze bir limon hediye etmiş onlara. biralarının içine sıkıp içmeye devam etmişler. kadının da tuvalet ihtiyacını gidermesi gerekiyormuş, caddenin içlerine ilerleyip bir cafeye girmişler, sonra tekrar dar sokaklara dönmüşler. o sırada önlerinde bir kamyonet ilerliyormuş ağır ağır, kasasında sebzeler olduğunu görmüşler ve domatesler de varmış! koşarak kamyoneti yakalamışlar ve adam elini kasaya atıp iki kocaman domates yakalamış. geride bıraktıkları arkadaşlarının yanına dönmeye çalışırken yemişler domatesleri afiyetle, sulu sepken.

sonra arkadaşlarının yanına dönümüşler, fakat biri daha katılmış aralarına. garip isimli başka bir çerkez daha. adamla kadın herkesin kardeş çıkacağını düşünerek gülüşmüş kıkır kıkır. muhabbet ilerledikçe saz çalan adam daha kötü türküler söyler olmuş, saat ilerlemiş, içkiler tükenmiş, gün ağarmaya başlamış.
adamla kadın izin isteyip, ayrılmış oradan. çerkez mehmet'in telefon numarasını almayı ihmal etmemişler, formaliteden de olsa...
yürümüşler caddede, güneş doğmuş, insanlar caddeye dökülmüşmüş artık. adam da kadın da erken saatlerde işlerinin başında olmalıymış ama umursamamışlar pek, hem bir iki saatleri daha varmış. gezi parkının yakınlarında çimlere uzanmışlar usulca. vücutları bir olmuş, dudakları buluşmuş yüzlerce kere.
yanlarına yeşil üniformalı yanık suratlı bir adam yanaşmış dakikalar sonra, "hununuğğ hunuğğğ huğğğ heağa" demiş yüksek ve boğuk sesiyle. anlamamışlar önce, elini sallayarak "huuu högeegeeem huğğğğ" demiş adam tekrar. "sulayacak mısın buraları?" demiş kadın billur sesiyle. kafasını sallamış yanık yüzlü.
oradan kalkmışlar, az ilerdeki çocuk parkına gelmişler. tahterevalliye binmiş, bir aşağı bir yukarı salınmışlar. bazen kadın havada asılı kalmış adamın ağırlığıyla. ne yapsa inememiş aşağı, kuş gibiymiş çünkü...
sonra ilerleyip merdivenlerden inmişler, metroya doğru yürümüşler. geçici de olsa ayrılık vakti gelmiş çatmış, dudaklarıyla teşekkür etmişler birbirlerine.
uykusuzluklarına yenilmeden istanbul'un kollarına bırakmışlar kendilerini ve saatler sonra, huzurla uyuyabilmişler...

bu fotoğraf, o gecenin hatırası, kanıtı, ifadesiymiş. neler anlattığını, ne anlamlar taşıdığını sadece o kadın, o adam, insanların yalnızlığı ve istanbul bilirmiş...

duymak

2011-07-05T21:31:00.004+03:00
duymak, işitmek, sesler hakkında yıllarca yazılmış çizilmiştir. ben de yıllarca yazdım, kayda değer şeylerdi ya da değildi, fazla düşünmedim.
biraz da ne duyuyorum, nasıl duyuyorum, bundan bahsetmek istiyorum.

duymakla ilgili hassasiyete sahibim, buna "audiophile" diyorlar. ya da karşılaştığım şeyin tam karşılığı o. kulaklarımın algıladığı frekans aralığı, normal insanlarda karşılaşılan sınırların biraz üzerinde. insan kulağı, normalde 20hz - 20khz aralığını algılayabilir. daha yüksek ve düşük frekanslar süzülür, daha geniş bir spektrum söz konusu olmadığı için, farklı teknikler yardımıyla duyulabilseler bile herhangi bir şey anlaşılmaz. ancak kulak, doğal yollardan bu frekans aralığının üzerine çıktığında, duyduğu-algıladığı sesler bambaşka bir hale gelir.
düşük frekansların 20khz düzeyini geçmesiyle oluşan yoğun bas vurguları, kulaklarımdan geçip vücudumun envai çeşit noktasında toplanıyor. yüksek frekansların 15hz düzeyine kadar inişi ve bir camı patlatacak kadar güçlü bir düzeye ulaşması, beni çok fazla rahatsız etmiyor. bundan 8-9 yıl önce yaptırdığım bir ölçümde, 15hz - 25khz aralığında bir rakamla karşılaşmıştım. şu an ne durumdadır bilemiyorum, belki de aynı düzeydedir ama alıştığım için beni rahatsız etmiyor genellikle. çok da fazla değiştiğini sanmıyorum çünkü aynı sesleri duyabiliyorum hala
(teknolojinin getirdiği bazı şeyler de var tabi. artık ses işleme ve ses yürütme yazılımları oldukça ilerledi. donanımsal olarak, ses sisteminizin hangi öğelerden oluşacağını ve hangi özelliklere sahip olacağını kendiniz belirleyebiliyorsunuz. artı çeşitli yollardan bu sistemin elemanlarına müdahele edip daha esnek ve gelişmiş özelliklere sahip olmalarını sağlayabiliyorsunuz.
ben böyle yaptım. cihazların bozulmasını, yazılımların çökmesini göze alarak kurcaladım elimden geldiğince...
tabi bu ilerde, işitme duyumda negatif etkiye sebep olabilir... bu konuda da temkinliyim aslında. ses, yüksekken güzel gelmez. ortanın altındayken iyidir. hoparlörler doğru mesafedeyse, ses çok daha iyi gelir.).

fakat şu sıralar, bu konuda daha hassas hissediyorum kendimi. müziğin, şehir gürültüsünün, rüzgarın, envai çeşit sesin yanında kulaklarımda yüksek frekanslı bir uğultu var sürekli. bir çınlama gibi hatta... özellikle de sol kulağımda, neredeyse tüm gün süren bir ses birikintisi. sebebini bilmiyorum. sağ kulağımda yok böyle bir şey. sağ kulağım daha çok hissi şeyler taşıyor bana. kulağımdan içeri daha fazla ses girmeye çalışıyormuş da, giremiyormuş gibi zorluyor beni.
uyurken duyduklarım, rüyalarımdan bağımsız apayrı parçalar halinde kazınıyor hafızama. bir süre önce rüya görmemek istiyordum ama sonradan vazgeçtim. hem görsel hem de işitsel bir dünya sunuyor bana uyku. uykum.
son günlerde çok daha anlamlışan bir kavram benim için.
duymak da öyle, uyumak, görmek, dokunmak, koklamak, hissetmek gibi...

bu yüzdendir ki "hayatta en çok korktuğun şey nedir?" diye sorsanız, "işitememek" derdim.

bende kalmış

2011-07-04T23:19:00.000+03:00
yastığımda kalmış kokun, yatağımda. şarap içtiğin kadehte dudaklarının tadı, izi. penceremden esen rüzgarda kalmış serinliğin, koltuğumda sıcaklığın. evin çatısından istanbul'u izlerken bırakmışsın bakışlarını üzerimde, sonra dönüp bakmışsın istanbul'a. uyurkenki sayıklamalarında kalmış güzel sesin, ben saçmalarken ilgiyle izlediğin gözlerinde kalmış şaşkınlığın.
ilgiyle dinlediğim kulaklarımda kalmış fısıltıların.
sımsıkı tuttuğum elin terlemiş sımsıkı tuttuğun elimde.
bir şarap şişesi bırakmışsın ve yarım bir mantar kalmış odamda, bir yarısı sende.
bir pazar akşamı bırakmışsın ruhunu bende, bir pazartesi sabahı yalnızlığını.
yağmurları unutmamışız ki ne zaman bir araya gelip kendimizi istanbul sokaklarına atsak, yağmış üzerimize.
istanbul'dan sonra sıra başka şehirlerde, başka yağmurlarda. hep bizi ıslatacak, hep sırılsıklam edecek.
ismimi söyleyişin, o özel anı daha da değerli kılmış. unutmayacağım detaylar arasında yer almış.

gece, seni bırakmış bana. gündüz olunca ben de seni bırakmışım istanbul'un kollarına. bir an önce gece olsun ki, tekrar sımsıkı sarılabileyim diye sana.

çatıda, turuncu kiremitlerin kenarında yürürken izliyorum rüzgarda uçuşan saçlarını. gecenin karanlığı bile vız geliyor, engel olamıyor görmeme. şehrin uğultusu engel olamıyor güzel sesini duymama. dudakların kulaklarıma dokunuyor güzel şarklıar söylerken bana, ruhum titreşiyor her vücuduma dokunuşunda.
heyecanlandırıyor beni, uzun zamandır heyecanlandırmayan bu şehir.
heyecanlanıyorum uzun zaman sonra, hissetmeyi unuttuğum her şey geliyor aklıma birer birer.
özlüyorum.
seviyorum.

uzun zaman sonra

2011-07-04T09:11:00.001+03:00
inanılmaz huzurluyum, huzur doluyum.

2011-06-30T00:26:00.000+03:00

arka planda tool çalarken
gitarımla konuşacağım çok şey var!